@139 S. CLEMENTIS 1 ROM. PONT. OPERA DUBIA. 140
|
μενος ἐδείκνυε λέγων· Ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου του για
νώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν μὴ γεύσεσθε 18. Καὶ ὁ Σίμων· Τυφλὸν ἔλεγε τὸν νοῦν αὐτοῦ. Καὶ ὁ Πέτρος Πῶς καὶ τὸν νοῦν τυφλὸς εἶναι ἐδύνατο, ὁ πρὸ τοῦ γεύσασθαι τοῦ φυτοῦ συμφώνως τῷ κτίσαντι 102 αὐτὸν οἰκεῖα πᾶσε τοῖς ζώοις ἐπιθεὶς ὀνόματα (71); Καὶ ὁ Σίμων· Εἰ πρόγνωσιν εἶχεν ὁ ᾿Αδάμ, διὰ τί οὐ προέγνω τον 19 τὴν γυναῖκα αὐτοῦ μέλλοντα ἀπα τον 20 ὄφιν (72) ; Καὶ ὁ Πέτρος· Εἰ πρόγνωσιν μὴ εἶχεν ὁ 21 'Αδάμ (73), πῶς τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ πρὸς τὰς ἐσομένας πράξεις, ἅμα τῷ γεννηθῆναι, τὰ ὀνό ματα ἐπέθηκεν 28, τὸν μὲν πρῶτον καλέσας Κάϊν, Ὁ ἑρμηνεύεται ζῆλος, ὃς καὶ ζηλώσας ἀνεῖλε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν 23 ᾿Αβέλ, ὃ ἐρμηνεύεται πάνω θος (74)· ἐπ αὐτῷ γὰρ τῷ 24 πρώτῳ φονευθέντι ἐπένθησαν (75) οἱ γονεῖς. XLIII. Εἰ δὲ Ἀδὰμ ἔργον Θεοῦ ὑπάρχων πρόγνωσ σιν εἶχεν, πολὺ μᾶλλον ὁ δημιουργήσας αὐτὸν Θεός. Καὶ ψευδός ἐστι τὸ γεγράφθαι· ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς, ὡς λογισμῷ χρησαμένου δε διὰ τὴν ἄγνοιαν. Ἔτι μὴν 20 καὶ εἰ ἐπείραζε Κύριος τὸν ᾿Αβραάμ, ἵνα γνῷ εἰ ὑπομένει. Καὶ τὸ γεγραμμένον· Καταβάν τες ἴδωμεν εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν, τὴν ἐρω χομένην πρὸς μὲ, συντελοῦνται· εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ. Καὶ ἵνα μὴ εἰς πολὺ μηκύνω τὸν λόγον, ὅσαι ποτέ φωναὶ ἄγνοιαν 27 αὐτοῦ καταλέγουσιν ἢ ἄλλο τι χαλεπὸν, ὑφ᾽ ἑτέρων φωνῶν τὰ ἐναντία λεγουσῶν ἀνασκευαζόμεναι ψευδεῖς εἶναι ἐλέγχονται. Ὅτι δὲ ὄντως προγινώσκει, λέγει τῷ ᾿Αβραάμ · Γινώσκων γνώσῃ, ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ, καὶ δουλώσουσιν αὐτὸ, καὶ 103 και κώσουσι καὶ ταπεινώσουσιν αὐτοὺς τετρακόσια ἔτη· τὸ δὲ ἔθνος ᾧ ἂν δουλεύσωσι κρινῶ ἐγώ μετὰ δὲ ταῦτα ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευής πολλῆς, σὺ δὲ ἀπελεύσῃ πρὸς τοὺς πατέρας σου |
erat. Non enim cæco præcipiens ostendisset, ac Α
dixisset De ligno autem scientiæ boni et mali ne gustetis. Et Simon: Cæcam dixit mentem ipsius.Ac. Petrus Qua ratione mente cæcus esse poterat, qui, antequam gustasset fructum,convenienter creatori ipsius propria omnibus animalibus imposuit nomina? Simon vero: Si Adamus præuotionem habuit, quare non prænovit serpentem uxorem ejus decepturum? Rursum Petrus: Si prænotionem non habuit Ada- mus, quomodo filiis suis, simul ac nati sunt, no- mina imposuit secundum futuras actiones ? et primum vocavit, Cain, quod exponitur aemulatio, qui etiam æmulatione ductus interfecit fratrem suum Abel, quod nomen vertitur luctus super eo siquidem primo hominum occiso parentes luxe- runt. XLIII. Quod si Adamus, qui Dei opus erat, pre- notionem habuit, multo magis qui condidit eum Deus. Et falsum est quod fuit scriptum secum re- putavit Deus, quasi usus fuerit ratiocinatione pro- pter ignorantiam porro autem et hoc : Tentavit Dominus Abraham (a), ut cognosceret an is susti- neret : et illud : Descendentes videamus, an secun dum clamorem ipsorum, pui venit ad me, perficiant: sin minus, ut sciam (b).Ac ne sermonem longius pro- traham, quotquot voces ei objiciunt ignorantiam, vel aliquod aliud malum, per alias voces contraria affirmantes evertuntur ac false probantur. Quod autem revera præscit, ideo dicit Abrahamo:Sciendo scies, quod peregrinum erit semen tuum in terra non sua; et in servitutem illud et affligent et depri- ment eos quadringentis annis : gentem autem, cui Ο servient, ego judicabo post hæc vero exibunt huc cum multo apparatu tu autem abitis ad patres tuos cum pace, nutritus in senectute bona quarta vero (α) Gen. XXII, 1. (6) Gen. x1, 7.' ' |
@VARIE LECTIONES.
18 Ita S., γεύσησθε C., γεύσεσθαι 19 τό Ο. 20 Ottoboniani μέλλοντα ἀπατᾷν superfluam reddit Di conjecturam απατήσοντα. Αὐτοῦ αὐτοῦ ς) ἀπατᾶν G. 1 ὁ om. Ο. 22 ἐπέθηκεν deest ap. C., ἐπιτέθεικεν C. in marg. ex Epit, 28 τόν om. Ο. 2 τῷ addidi c. O. 25 χρησάμενος conj. D. 26 Vbb. ἔτι μήν c. Ο additis superflua fit conjectura Gi, qui ejiciendum esse ci putabat. " Ita S., ἀγνοίας C, Ο. |
@VARIORUM NOTÆ.
|
ταβὰς ἐπὶ Σόδομα ὄψομαι, ἔλεγεν ἄγνοιαν ἔχειν τὸν
Θεόν. Cor. (74) Κάιν, ζῆλος· ᾿Αβελ, πένθος. Et cap. 25, 26, parique modo apud Euseb. Præpar. Evangel. lib. II, cap. 6, aliosque. Additur a Hieronymo, Caini nomen significare lamentationem; Abelis vero, vaporem (perperam in Beda ediderunt pavorem), vanitatem, miserabilem. Ambrosius lib. I, De Abele et Caino cap. 1, Abel, qui omnia refert ad Deum; ex Philone Judæo tractatu: Quod deterius potiori insidiari so- leat : ᾿Αβελ, ἀναφέρων ἐπὶ θεὸν πάντα, et de sacrifi ciis Abelis et Caini; ὁ ᾿Αβέλ· ἀναφέρεται γὰρ ἐπὶ Θεόν. Legi quoque ista in Interpretationibus nomi num Hebraicorum, cod. Reg. 772, 938, 1004 : 'Αβέλ. ἀπὸ Θεοῦ. Κάιν, κτῆμα, ή ζηλοτυπία. Ἀοέλ, ἀτμὶς, ἤ πένθος, ἢ ἀναφέρων, ή σχοίνισμα. Αβέλ, ἀπὸ Θεοῦ, ἢ ἀναφέρων ἐπὶ Θεὸν, ἢ ἀτμὶς, ἢ πένθος. Κάϊν, ζη- λοτυπία. ID. (75) Επένθησαν. Per totos quidem annos centum, si nugivendulis fides. Vide Cl. J. A. Fabricii Cod. pseud. t. V, p. 109 et seq. DAVIS. |
(74) Επιθεὶς ὀνόματα. Clementinianis sua inter-
serit Cedrenus: in quo (id obiter monebo) p. 171, 1. 51, perperam scriptum habetur, ὃ καὶ τὴν γνῶσιν ἀδιάφορον παρέσχεν, cum recte apud eundem p. 5, 1. χι, ὁ καὶ τὴν γύμνωσιν ἀδιάφορον παρέσχεν. COT (72) Απατάν ὄφιν. Lege ex Epitomes cap. 40, ἀπατήσοντα ὄψιν. DAVIS, (73) Εἰ πρόγνωσιν εἶχεν ὁ ᾿Αδάμ. Hinc vel ex Epitome Michael Glycas Annalium parte III, p. 235 : Ο μέντοι Σίμων καὶ τάδε πρὸς τοῖς ἄλλοις τῷ κορυ φαίῳ διαλεγόμενος έλεγεν. Εἰ πρόγνωσιν εἶχεν ὁ Αδάμ, διὰ τί οὐ προέγνω τὴν τοῦ ὀφεως ἀπάτην, και ὁ Πέτρος· Ε' πρόγνωσιν οὐκ εἶχε, πῶς τοῖς υἱοῖς αὐτ τοῦ πρὸς τὰς ἐσομένας πράξεις, ἅμα τῷ γεννηθῆναι ἐπέθηκεν ὀνόματα ; τὸν μὲν γὰρ, Κάιν ὠνόμασεν, δ ἐστι ζῆλος· ζηλώσας γὰρ ἀνεῖλε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· τὸν δὲ, Αβελ ἐκάλεσεν, ὅ ἐστι πένθος. Ἐπ' αὐτῷ γὰρ φονευθέντι ἐπένθησαν οἱ γενεῖς αὐτοῦ. Εἰ δὲ τὸ πλά σμα προεγίνωσκε, πολλῷ μᾶλλον ὁ πλάστης αὐτός· εἰ καὶ ὁ παράφρων ἐκεῖνος, ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν τὴν Γρα- φὴν, ὅτι ἐπείραζεν ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αβραὰμ, καὶ ὅτι και' ' |
