@137 CLEMENTINA. - HOMILIA III. 138
|
vult, aut convenit eam ob rem penitendi, quæ non
secundum sententiam contigit. Quod etiam scriptum est, et odoratus est Dominus odorem suavitatis (a), indigentis est, et nidore carnium delectari, non est boni. Tentare autem, sicut scriptum est : Et tentavit Dominus Abrahamum (b), mali est, ac ejus qui ignoret exitum patientiæ. XL. Sicque Simon multis ex Scriptura locis as- sumptis videbatur probare, Deum omni perpession i esse obnoxium. Et Petrus ad hæc dixit: An qui malus ac plane improbus est, nullatenus velit se ipse arguere in iis quæ peccat, responde mihi ? Respondit Simon : Minime velit. Excepit Petrus : quo modo igitur malus ae improbus esse potest Deus, cum ipsius voluntate opprobria in illum conscripta publice apposita sint. Ac Simon : Fieri potest ut illius reprehensio contra ipsius senten- tiam ab alia virtute sit scripta. Dixit Petrus : Pri- mum ergo hoc quæramus. Si suo quidem consilio se reprehendit, ut tu prius ultro confessus es, improbus non est ; sin vero alia virtute, inquiren- dum est ac omnibus viribus examinandum, num quis eum, qui solus bonus existat, omnibus malis subjecerit. XLI. Et Simon : Manifestum est te reprehensio- nem Dei tui ex Scripturis nolle audire. Ac Petrus: Tu ipse id facere mihi videris. Qui enim ordinem quæstionis fugit, examen vorum fieri non vult. Unde ego, qui ordine utor, et volo primum consi derari scriptorem, manifeste cupio recta via ince- dere. Tum Simon : Primo fatere. an vera sint quæ scripta sunt in mundi opificem nec sit omnium su- premus, cum juxta Scripturas omni nequitiæ sub- jaceat, et postea scriptorem quæramus. Petrus autem Ne videar inquirere, nolens confusioni tuæ contradicere, respondeo. Ego aio quod, etiamsi que adversus Deum scripta sunt, essent vera, non tamen etiam sic Deum ostenderent esse im- probum. Et Simon dixit : Quo modo potes hoc as- truere ? XLIII. At Petrus; Quoniam contraria scripta sunt iis vocibus quæ Deo obloquuntur: quapropter neutrum potest certum ac firmum reddi. Tum Si- mon Qua ergo ratione verum cognoscere licet, cum ex Scripturis aliæ Deum malum dicant, aliæ bonum ? Et Petrus Quæcunque Scripturarum verba cum creatione ab ipso facta concordant, vera sunt, quæcunque vero cum ea pugnant, falsa. Ex- cepit Simon : Qui ostendere potes sibi contrarias esse Scripturas ? Respndit Petrus: Adamum dicis cæcum formatum fuisse; quod tamen ille non |
λεται τὸ τέλος ἀκριβῶσαι θέλει, ἤ ἐπὶ τῷ μὴ κατὰ A
γνώμην ἀποσάντι μεταμελομένου 6. Καὶ τὸ γεγρά- φθαι · Καὶ ὡσφράνθη Κύριος ὀσμὴν 100 ενω- δίας, ἐνδεοῦς ἐστιν, καὶ τὸ ἐπὶ κνίσσῃ ἢ σαρκῶν ἐσθῆναι, οὐκ ἀγαθοῦ. Τὸ δὲ πειράζειν, ὡς γέγρα πται· Καὶ ἐπείρασε Κύριος τὸν ᾿Αβραάμ, κακοῦ καὶ τὸ τέλος τῆς ὑπομονῆς ἀγνοοῦντος. XL. Ὁμῶς 8 ὁ Σίμων πολλὰ ἀπὸ τῶν Γραφῶν ἐδόκει δεικνύειν τὸν Θεὸν παντὶ πάθει ὑποκείμενον. Καὶ ὁ Πέτρος πρὸς 9 ταῦτα ἔφη· Εἰ μηδὲν ἀγαπᾷ ὁ κακὸς καὶ πάνυ μοχθηρὸς ἐφ᾽ οἷς ἀμαρτάνει ἑαυ τὸν ἐλέγχειν, ἀπόκριναί μοι, Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Οὐκ ἀγαπᾷ. Καὶ ὁ Πέτρος ἔφη· Πῶς 10 οὖν κακὸς καὶ μοχθηρὸς εἶναι δύναται ὁ Θεὸς, εἴπερ αὐτοῦ λήμμα τι " τὰ κατ' αὐτοῦ κακὰ δημοσίᾳ γραφέντα προσε τέθη; Καὶ ὁ Σίμων· Ἐνδέχεται με 12 κατὰ προαίρε- σιν αὐτοῦ ὑφ᾽ ἑτέρας δυνάμεως τὸν κατ' αὐτοῦ γραφῆναι ἔλεγχον. Καὶ ὁ Πέτρος ἔφη· Πρῶτον οὖν τοῦτο ζητήσωμεν. Εἰ μὲν ὑπὸ τῆς ἑαυτοῦ βουλῆς ἑαυτὸν ἤλεγξεν, ὡς φθάσας συνωμολόγησας, μοχθη ρὸς οὐκ ἔστιν, εἰ δὲ ὑφ᾽ ἑτέρας δυνάμεως, ζητητέον καὶ παντὶ σθένει ἐξεταστέον, μή τις αὐτὸν μόνον ἀγαθὸν ὄντα ἐπὶ πᾶσι τοῖς κακοῖς ὑπέβαλεν 13, XLI. Καὶ ὁ Σίμων· Πρόδηλος εἰ φεύγων, ἀπὸ τῶν Γραφῶν τὸν κατὰ Θεοῦ σου ἀκοῦσαι ἔλεγχον. Καὶ ὁ Πέτρος· Αὐτός μοι φαίνῃ τοῦτο ποιῶν. Ὁ γὰρ τάξιν ζητήσεως φεύγων ἐξέτασιν ἀληθῆ γε- νέσθαι οὐ βούλεται. Ὅθεν 101 ἐγὼ τῇ τάξει χρώμε νος, καὶ βουλόμενος πρῶτον τὸν συγγραφέα νοηθή ναι, πρόδηλός εἰμι τὴν εὐθεῖαν ὁδεύειν θέλων. Καὶ ὁ Σίμων· Ὁμολόγησον πρῶτον, εἶχε τὰ κατὰ τοῦ G δημιουργοῦ γεγραμμένα ἀληθῆ ἐστι, καὶ οὐκ ἔστι τῶν ὅλων ἀνώτερος, κατὰ τὰς Γραφὰς πάσῃ ὑποκεί μενος μοχθηρία, καὶ ὕστερον ζητήσομεν τὸν συγ γράψαντα. Καὶ ὁ Πέτρος Ἵνα μὴ δόξω, ἀντιλέγειν σου τῇ ἀταξία μὴ θέλων 14, ζητεῖν, ἀποκρίνομαι. Εγώ φημι ὅτι εἰ τὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ γεγραμμένα ἀληθῆ εἴη, οὔπω τὸν Θεὸν δείκνυσι μοχθηρόν. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Πῶς τοῦτο συστῆσαι δύνασαι ; XLII. Καὶ ὁ Πέτρος· Οτι ταῖς αὐτὸν κακῶς λε- γούσαις φωναῖς 18 τὰ ἐναντία γέγραπται, οὗ 16 εἴνεκεν οὐδ᾽ ὁπότερον βεβαιωθῆναι δύναται. Καὶ ὁ Σίμων· Πῶς οὖν, τῶν Γραφῶν τῶν μὲν αὐτὸν κακὸν λεγου σῶν 17, τῶν δὲ ἀγαθὸν, τὸ ἀληθὲς ἔστιν ἐπιγνῶναι ; Καὶ ὁ Πέτρος Οσαι τῶν Γραφῶν φωναὶ συμφωνοῦσι τῇ ὑπ' αὐτοῦ γενομένῃ κτίσει, ἀληθεῖς εἰσιν· ὅσαι δὲ η ἐναντίαι, ψευδεῖς τυγχάνουσιν. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Πῶς δύνασαι ἐναντιουμένας ἑαυταῖς δεῖξαι τὰς Γρα- φάς ; Καὶ ὁ Πέτρος ἔφη· Τὸν ᾿Αδάμ τυφλὸν λέγεις γεγενῆσθαι, ὅπερ οὐκ ἦν. Οὐ γὰρ ἂν τυφλῷ ἐντελλό (α) Gen. viii, 21. (b) Gen. xxi, 1.' ' |
@VARIE LECTIONES.
7 Ita S. idem est Ottoboniani κνίσσει, C, κνίση. * Ita S, όμως C, Ο. Post γραφών Epit. c. 38 adjungit κακῶς ἐκλαμβάνων. Ο πρός prætermisit s. c. Cl. 10 Subnotatum est ἑαυτόν in O., ad cuj. oram al. man. ἴσως πῶς. 11 Ita O c. D., λείμματι G., θελήματι Εpit. Tum προετέθη Epit. 12 μή S. ex Epitome ; deest in Ο, Ο. 13 ὑπέλαβεν Epit. 14 ita S. c. var. lect. Epitomes θέλειν C, D. 15 γραφαις Ο. 16 τοῦ s. c. Cl, male. 17 λεγουσῶν κακῶς Ο. PATROL. GR. II. |
