@127 S. CLEVENTIS 1 ROM. PONT. OPERA DUBIA. 128
|
καὶ κτῆσις 42 (64) καὶ ζῆλος, ὡς ζηλοῦν αὐτοῦ μέλ
λοντος ἐν τοῖς ἐσομένοις ἢ γυναῖκα ἢ κτήματα ἢ τὴν τῶν γονέων πρὸς αὐτὴν στοργήν (63). Εἰ δὲ ἄρα 91 μηδὲν τούτων γένηται, καὶ οὕτως τὸ κτῆμα λέγεσθαι καλῶς ἐπιτέτευκται. Αὐτὸν γὰρ πρῶτον ἐκτήσατο, ὅπερ αὐτῇ 48 καὶ ἐχρησίμευσεν. Φονεὺς γὰρ ἦν καὶ ψεύστης καὶ μετὰ ἁμαρτιῶν ἡσυχάζειν μηδὲ ἐπὶ τῷ ἄρχειν θέλων. Ἔτι μὴν καὶ οἱ ἀπὸ τῆς τούτου διαδο χῆς προεληλυθότες πρῶτοι μοιχοὶ ἐγένοντο· καὶ ψαλ τήρια καὶ κιθάρας ἡρμόσαντο 44, καὶ χαλκεῖς ὅπλων πολεμικῶν ἐγένοντο. Διὸ καὶ ἡ τῶν ἐγγόνων προφη τεία, μοιχῶν καὶ ψαλτηρίων γέμουσα, λανθανόντως διὰ τῶν ἡδυπαθειῶν ὡς τοὺς πολέμους ἐγείρει. XXVI. Ὁ δὲ ἐν υἱοῖς ἀνθρώπων προφητείαν ἔμ- φυτον ψυχῆς ἰδίαν ἔχων, ῥητῶς ὡς ἄρσην 45 τοῦ μέλλοντος αἰῶνος τὰς ἐλπίδας μηνύων, τὸν αὐτοῦ υἱὸν προσηγόρευσεν ᾿Αβέλ, ὃ ἄνευ πάσης ἀμφιβολίας Πέν θος ἑρμηνεύεται. Πενθεῖν γὰρ τοῖς αὐτοῦ υἱοῖς παρέ χει τοὺς ἐξαπατωμένους ἀδελφοὺς αὐτῶν. Αψευ στεῖ τὰ αὐτοῖς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι τὴν παράκλησιν ὑπισχνούμενος 41, Θεὸν ἕνα μόνον αἰτεῖν λέγει· θεούς οὔτε αὐτὸς 48 λέγει, οὔτε ἄλλῳ λέγοντι πιστεύει. Και λὸν ὅ ἔχει τηρεῖ καὶ ἐπὶ πλείονα αὔξει. Θυσίας, απ ματα, σπονδὰς μισεῖ· ἀγνοὺς, καθαρούς, ὁσίους ἀγαπᾷ, Πυρ βαμῶν σβέννυσιν, πολέμους καταργεί, εἰρήνην 40 διδάσκει, σωφροσύνην ἐντέλλεται, τὰς ἁμαρτίας καθαίρει, γάμον νομιστεύει, ἐγκράτειαν συγχωρεῖ, εἰς ἀγνείαν πάντας ἔγει, ἐλεημονικούς ποιεῖ, δικαιο- σύνην νομιστεύει, τους 92 τελείους αὐτῶν σφραγίζει, καὶ τὸν τῆς ἀναπαύσεως λόγον ἐκφαίνει, ῥητὰ προ- φητεύει, σαφῆ λέγει, πῦρ αἰώνιον κολάσεως πυκνῶς Ο υπομιμνήσκει, βασιλείαν Θεοῦ συνεχῶς καταγγέλλει, πλοῦτον οὐράνιον μηνύει, δόξαν ἀναφαίρετον ὑπι σχνείται 50, τῆς ἁμαρτίας τὴν ἄφεσιν ἔργῳ δείκνυσιν. XXVI. Καὶ τί δεῖ λέγειν; Ὁ ἄρσην δε ὅλως ἀλή θεια, ἡ θήλεια ὅλη πλάνη, ὁ δὲ ἐξ ἄρσενος καὶ θη- λείας γεγονώς ἃ μὲν ψεύδεται, ἃ δὲ ἀληθεύει. Η γὰρ θήλεια, ἰδίῳ αἵματι ὥσπερ ἐρυθρῷ περὶ περι βάλλουσα τὸ τοῦ ἄρσενος λευκὸν σπέρμα, ἀλλοτρίοις ἐρείσμασιν ὀστέων τὸ ἀσθενὲς αὐτῆς συνίστησιν, καὶ τῷ τῆς σαρκὸς προσκαίρῳ ἄνθει τέρπουσα, καὶ βρα- |
enim et possessio et emulatio, quod in futuris A
emulaturus esset vel mulierem, vel possessiones, vel amorem parentum erga illam, Quod si nullum eorum sit, etiam sic recte possessionis nomen sortitus est. Nam eum primum possedit, quod et ipsi commodum fuit.Fuit autem homicida et men- dax, et cum peccatis quiescere neque a principatu voluit. Sed et qui ex illius successione progressi sunt, primi adulteri exstitere ; et psalteria citharas- que temperabant,nec non bellicorum armorum ex- cusores facti sunt. Idcirco et posterorum prophetia, adulteris et psalteriis plena,clam per voluptates ad bella concitavit. XXVI. Qui vero inter filios hominum insitam prophetiam animæ propriam obtinebat, expresse ut masculus, futuri seculi spem indicans, filium suum vocavit Abel, quod absque ulla ambigui- tate vertitur luctus. Filiis enim suis tribuit flere fra- tres suos qui decepti fuerint. Non mentitur, dum promittit illis consolationem in futuro sæculo. Ait unum solum Deum rogandum esse : deos nec ipse dicit, neque alteri dicenti credit. Bonum quod ha- bet servat, ampliusque auget.Sacrificia, sanguinem, libationes odit : castos, puros, sanctos diligit. Ex- stinguit ararum ignem, bella abolet, docet pacem, castitatem praecipit,peccata expiat, nuptias sancit, continentiam concedit, omnes ad pudicitiam abdu- cit, misericordes facit, justitiam decernit, eorum- que perfectos consignat, et requietis sermonem prolert; certa prophetat, clara dicit, ignem sup- plicii aeternum frequenter commemorat, regnum Dei assidue annuntiat, coelestes divitias ostendit, gloriam perpetuam pollicetur, peccati indulgentiam opere demonstrat. XXVII. Quid opus est verbis? Mas totus veritas est, femina tota seductio: qui autem ex masculo et femina ortus est, partim mentitur, partim vera prædicat. Femina enim,proprium sanguinem velut rubrum ignem albo masculi cingens semine, alie- nis fulcimentis imbecillitatem ossium suorum fir- mat: ac temporario carnis flore delectata brevibus-' ' |
@VARIE LECTIONES.
4+ xxi 42 Ita O, et ex conject. C. cuj. cod. κτίσις, Cfr. Gen. 1, 1. 43 Ita O, c. D, αὐτή C. κιθάραι C, qui postea scr. δι' δ. 45 άρσιν Ο. 46 ἀψευστεῖν Ο. Qua lectione recepta scribendum esse videtur : Πενθεῖν γὰρ τοῖς αὐτοῦ υἱοῖς παρέχει τοὺς ἐξαπατωμένους ἀδελφοὺς αὐτῶν, ἀψευστεῖν αὐτοῖς, κ. τ. λ. Eo spectat Ci conjectura ἀψευδή, quam S paruin intellexit. 4 Ita conj. C, idem in textu ul Ο : ὑπισχνουμένους. Deinceps λέγειο, θεούς C; λόγων, θεούς S c. D. 48 αὐτούς Ο. 49 εἰρήνην in Ο additur ad oram. 50 Ita D probante, Ο, ὑποστεῖται C. Εἰ ὑπόσχεται legi posse notat Cl. s Non C, sed Cl ἄρσεν : unde S corrigendus. Tum όλος Ο. |
@VARIORUM ΝΟΤΑ.
|
Adamum, ut et in Theodorito, Eucherio, atque Isi-
doro : juxta illud B. Augustini xv, De civitate Dei, c. 17 : Cain autem interpretatur possessio ; unde di- ctum est quando natus est, sive a patre, sive a matre ejus : « Acquisivi hominem per Deum. » Cor. (65) Ἡ τὴν τῶν γονέων πρὸς αὐτὴν στοργήν. Facile erat corrigere Αβέλ. Sed nos in istis Apocry- phis ægre quidquam mutamus. Quis enim scit an non alludatur ad aliquam fabulam de uxore Abelis aut alia muliere? ID. |
(64) Ερμηνεύεται κτῆσις. Ratio etymologia de-
claratur Gen. IV, 1, hincque apud multos Patres. Sed paululum detorquet S. Ambrosius lib. 1 De Abele et Caino cap. 1. Cain dictus est acquisitio, quod omnia sibi acquireret post Philonem; cujus hæc sunt initio libri de sacriticiis Abelis et Caini; Καὶ ἐπικαλούμενος κτήσις, παρὰ τὸ τὰ πάντα κε κτήσει δοκεῖν, ut mittam alia ejusdem libri. Quod deterius potiori insidiari soleat p. 161. Notandum autem est, Evam hic et apud Chrysostomum ac Procopium, imponere nomen Caino; cap. vero 42,' ' |
