@111 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 112
|
111. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο 30. Οὐκοῦν εὐλόγως
οὔτε κατὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύω, οὔτε κατὰ τῶν ἐν τῷ νόμῳ ἀναγραφέντων δικαίων, ἀσεβῶς φρονεῖν προσ λαμβάνων 49, ὡς γὰρ πέπεισμαι, οὔτε Ἀδὰμ παρα- βάτης ἦν, ὁ ὑπὸ τῶν τοῦ Θεοῦ χειρῶν κυοφορηθείς οὔτε Νώε μέθυσος ἦν, ὁ ὑπὲρ 40 πάντα τὸν κόσμον δίκαιος εὑρεθείς· οὔτε δὲ ᾽Αβραὰμ τρισὶν ἅμα συν γει σε γυναιξίν, ὁ διὰ σωφροσύνην πολυτεκνίας κατά αξιωθείς· οὔτε Ἰακώβ τετράσιν ἐκοινώνει, ὧν δύο καὶ ἀδελφοὶ το ἐτύγχανον, ὃς δεκαδύο φυλῶν ὑπάρξας πατὴρ καὶ τὴν τοῦ Διδασκάλου ἡμῶν παρουσίαν ἐσή- μανεν ἐλθεῖν· οὐ Μωϋσῆς φονεύς ἦν, καὶ παρὰ ἱερέως εἰδώλων 48 κρίνειν ἐμάνθανεν, ὁ παντὶ 77 τῷ αἰῶνι τὸν τοῦ Θεοῦ νόμου προφητεύσας καὶ δι᾽ ὀρθὴν φρόνησιν πιστὸς οἰκονόμος μαρτυρηθείς. LIII. Πλὴν καὶ τούτων σοι τὴν ἐπίλυσιν μετὰ τῶν ὁμοίων ἐπὶ καιροῦ παρέξω. Τοῦ δὲ λοιποῦ, ὡς ὁρᾷς, ἐπειδὴ ἐσπέρα κατείληφεν, τὰ σήμερον ῥηθέντα αὐτ τάρκως ἐχέτω. Ἄλλοτε δὲ εἰ 44 βούλει, περὶ ὧν θέ λεις, θαὸ τῶν ἡμῶν πυνθάνου, καὶ ἡμεῖς χαίροντες αύκνως ἐπιλύσομεν. Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐγήγερται. Καὶ οὕτως τροφῆς μεταλαβόντες εἰς ὕπνον ἐτράπη μεν. Κατειλήφει γὰρ ἡ νύξ. ΟΜΙΛΙΑ Γ΄. Ι. Δύο μὲν οὖν διελθουσῶν ἡμερῶν, ἐπιφωσκούσης δὲ τρίτης, πρὸς τὸ διαλεχθῆναι τῷ Σίμωνι ἐξυπνι σθεὶς ἐγὼ Κλήμης καὶ οἱ συνόντες ἑταῖροι 45 ὑπὸ τὰς δευτέρας τῶν ἀλεκτρυόνων φωνές, εὕρομεν τὸν μὲν λύχνον ἔτι φαίνοντα, τὸν δὲ Πέτρον γονυκλινή προσε ευχόμενον. Συντελέσας οὖν τὴν δέησιν, ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν ἡμᾶς πρὸς τὸ ἀκοῦσαι ἐτοίμως ἔχοντας, ἔφη [. Γινώσκειν ὑμᾶς θέλω, ὅτι οἱ καθ᾿ ἡμετέραν πρό νοιαν συνέντες τῷ Σίμωνι, ὅπως τὰς βουλὰς αὐτοῦ μανθάνοντες ὑποβάλλωσιν ἡμῖν, ἵνα δυνώμεθα πρὸς τὴν τῆς κακίας αὐτοῦ ποικιλίαν ἁρμόσασθαι, αὐτοὶ πέμψαντες ἐδήλωσαν ἡμῖν λέγοντες· Σίμων σήμερον, καθὰ συνετάξατο, ἕτοιμός ἐστιν ἀπὸ τῶν Γραφῶν ἐπὶ πάντων ἐλθὼν ἀποδεικνύειν, μὴ τοῦτον 18 είναι Θεὸν ἀνώτατον, ὃς οὐρανὸν ἔκτισε καὶ γῆν καὶ πάντα τὰ δὲ ἐν αὐτοῖς, ἀλλὰ ἄλλον τινὰ ἄγνωστον καὶ ἀνώ τατον, ὡς ἐν ἀπορ ήτοις ὄντα Θεὸν θεῶν· ὃς δύο ἔπεμψε θεοὺς, ἀφ' ὧν ὁ μὲν εἰς ἐστιν ὁ κόσμον κτί σας, ὁ δὲ ἕτερος ὁ τὸν νόμον δούς. Καὶ ταῦτα μηχαν νᾶται λέγειν, ὅπως τῶν τὸν ἕνα καὶ μόνον μελλόντων σέβειν Θεόν, ὃς οὐρανὸν ἔκτισε καὶ γῆν, τὴν ὀρθὴν προεκλύση 41 πίστιν. 111. Ταῦτα ἀκούσας πῶς οὐκ ἂν ἠθύμησα; Διὸ καὶ ὑμᾶς 48, τοὺς συνόντας μοι ἀδελφούς, εἰδέναι ἠθέλησα, ὡς οὐ μετρίως τὴν ψυχὴν ἀλγῶ, ἐνορῶν τὸν μὲν που νηρὸν πρὸς δοκιμὴν ἀνθρώπων ἐγρηγορότα, τοὺς δὲ ἀνθρώπους τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας πάνω ἀμελοῦντας. |
LII. Respondit Petrus Recte itaque non credo A
adversus Deum, nec adversus justos in lege memo- ratos,impiam præsumens opinionem. Ut enim mihi persuadeo, neque Adamus transgressor fuit, quem Dei manus parturicrunt : neque Noe ebrius, qui præ omni mundo justus inventus est: neque Abra- hamus tres simul habuit uxores, qui propter casti- tatem donatus est liberorum multitudine: neque Jacobus quatuor duxit, quarum et duæ sorores, qui duodecim tribuum pater exstitit, et Magistri nostri adventum futurum designavit. Moyses non erat homicida, nec ab idolorum sacerdote didicit judicare, qui omnibus sæculis legem Dei propheta- vit,et ob rectam intelligentiam testimonium fidelist dispensatoris accepit. LIII. Sed et horum similiumque solutionem in tempore tibi exhibebo. De cætero, quoniam, ut vi- des,instat vespera,quæ hodie dicta sunt, sufficiant. Attamen quoties voles, de quibus placebit, fiden- ter percontare : nos lati confestim explicabimus. Quibus dictis surrexit. Sicque sumpto cibo in som- num versi sumus ; nox enim advenerat. HOMILIA III. I. Post duas igilur dies, tertio autem illuce- scente quo disputandum erat cum Simone ego Clemens expergefactus comitesque, sub secundum gallorum cantum invenimus lucernam adhuc iueen- tem, Petrum vero genibus flexis orantem. Com- pleta igitur prece, conversus cernensque nos ad au- diendum paratos dixit: II. Scire vos volo, quod qui ex nostro consilio manent cum Simone, ut inepta illius addiscentes nobis subjiciant, quo ad variam ejus malitiam ap- tare nos possimus ipsi miseruut, et nobis ista de- clararunt : Simon hodie, quemadmodum promisit, paratus est, venire coram omnibus, ut ostendat ex Scripturis hunc qui coelum el terram omniaque in iis exstantia condidit, non esse Deum supremum; sed alium existere quendam incognitum et su- premum,ut in ineffabilibus exsistentem Deum deo- rum,qui duos miserit deos, ex quibus alter mundi creator, alter legis dator. Atque haec dicere moli- tur, ut rectam fidem eorum subvertat,qui unum ac solum Deum creatorem coli et terre adoraturi D sunt. III. Hæc audiens quo modo non moleste tulissem? Quocirca et vos mecum consistentes fratres scire volui, non mediocriter animo me dolere, dum vi- deo, diabolum quidem ad homines tentandos vigi- lare homines vero plane negligere salutem suam.' ' |
@VARIE LECTIONES.
38 Vbi, πάνω καλῶς. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο des. in O. 39 προλαμβάνει 0, in cuj. marg. al man. νόθα κατά νόμου λεγόμενα. 40 έχον Ο. Vid. supra c. 40. • Melius συνήν S. 42 Vib. πολυτεκνίας ἀδελφαί desiderantur in O. Η ειδώλου Ο. “ ἀλλ' ὅτε δὲ . 45 ἕτεροι Ο. 4 τα transcripsi ex o, qui voca- 46 O, bula ἄγνωστον και non exhibet. 47 προσεκλύσει Γι. 48 ἡμᾶς Ο. |
