@109 CLEMENTINA. HOMILIA II. 110
|
XLVIII. Excepit Petrus : Tu bene interrogasti.
Verum audi; erit enim in tuam cautionem. Quan- doquidem multa sunt a Scripturis in Deum dicta, quia tempus urget ob vesperam, unum quod voles dictum sciscitare; et solvam, falsumque esse osten- dam, non solum quod contra Deum prolatum sit, sed quod revera sit falsum. Et ego respondi: Velim discere quo pacto, cum Scripturæ Deum dicant in ignorantia versari, ipsum scientem esse pote- ris demonstrare. XLIX. Respondit Petrus : Dictum proposuisti re- futatu facile. Attamen ausculta quemadmodum nihil ignorat Deus, sed et præscit. Quod vero te rogo, primum mihi responde: qui libros sacros scri- psit, dixitque qua ratione mundus fuerit conditus et quod Deus non præsciat, homo erat, nec ne! Et ego : Homo, inquam.lterum Petrus : Ergo qui erat homo, unde certo scire poterat qua ratione mun- dus fuerit conditus, et quod Deus non præsciat? L. Tum ego, qui jam solutionem intelligerem, subridens aio Quoniam erat propheta. Et Petrus dixit : Si ergo propheta, licet homo, nihil nescie- bat, qui a Deo acceperat præscientiam quo pacto igitur ipse qui homini præscire largitus est, Deus cum sit,in ignorantia versetur ? Et ego : Recte pro- nuntiasti. Tum Petrus : Adhuc ergo,inquit, de hoc una mecum require.Confesso a nobis, Deum omnia præcognoscere, omnino necesse est ut Scripturæ illum quidem ignorare affirmantes mentiantur,asse- rentes vero cognoscere, veræ sint. Et ego dixi: Ne- cesse est ita habere. LI. Petrus addidit: Si ergo in Scripturis alia vera sunt, alia falsa, recte Magister noster dixit Estote probi trapezite; cum nempe quædam in Scripturis dicta proba sint, quædam adulterina.Et hominibus, qui ob falsas Scripturas errabant, proprie erroris indicayit ea isam, dicens : Ideo erratis, nescientes vera Scripturarum; propter quod ignoratis et virtu- tem Dei. Et ego dixi : Omnino preclare. |
XLVIII. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο· Εὖ 50 εἶπας που Α
θέμενος, εἰς γὰρ τὴν ἀσφάλειαν ἔσται πλὴν ἄκουσον. Ἐπειδὴ πολλά ἐστι τὰ ὑπὸ τῶν Γραφών 75 εἰρημένα κατὰ τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸ ἐπείγον τῆς ὥρας διὰ τὴν ἐσπέραν 30, ἕνα ὃν βούλῃ λόγον πύθου καὶ ἐπιλύσο μαι, δείξας αὐτὸν ψευδῆ· οὐχ "1 ὅτι μόνον κατὰ τοῦ Θεοῦ εἴρηται, ἀλλ' ὅτι ὄντως ψευδής ἐστιν. Κἀγὼ ἀπε κρινάμην· Μαθεῖν θέλω πῶς τῶν Γραφών (56) ἀγνοεῖν τὸν Θεὸν λεγουσῶν 32, σὺ γινώσκοντα αὐτὸν ἀποδεῖξαι δύνασαι. XLIX. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο· Εὐκόπως έλεγ χθῆναι δυνάμενον προέτεινας ἡμῖν· πλὴν ἄκουσον, πῶς οὐδὲν ἀγνοεῖ Θεός, ἀλλὰ καὶ προγινώσκει. Ὁ δὲ πυνθάνομαι σου, πρῶτον ἀπόκριναί μοι· ὁ τὰς Βία βλους γράψας καὶ εἰπὼν πῶς ὁ κόσμος ἐκτίσθη καὶ ὅτι οὐ προγινώσκει ὁ Θεὸς, ἄνθρωπος ἦν, ἢ οὔ ; Κἀγὼ ἔφην· Ἄνθρωπος. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο· Αν θρώπῳ οὖν ὄντι, πόθεν δυνατὸν ἦν εἰδέναι ἀψευδώς, πῶς ὁ κόσμος ἐκτίσθη, καὶ ὅτι ὁ Θεὸς οὐ προγινώσκει ; Ι. Καγώ αἰσθόμενος ἤδη τὴν ἐπίλυσιν ὑπομειδιῶν ἔφην. Ὅτι προφήτης ἦν. Καὶ ὁ Πέτρος ἔφη· Εἰ οὖν ὁ προφήτης, ἄνθρωπος ὤν, οὐδὲν ἠγνύει, διὰ τὸ ἀπὸ Θεοῦ εἰληφέναι τὴν πρόγνωσιν, πῶς ἂν 33 αὐτὸς ὁ δε δωκὼς ἀνθρώπῳ τὸ προγινώσκειν, Θεὸς ὢν, ἠγνόει ; Κἀγὼ ἔφην· Ὀρθῶς ἔφης. Καὶ ὁ Πέτρος· Ἔτι οὖν, ἔφη, εἰς αὐτὸ συνδιαπόρησόν μοι. Ωμολογημένου ἡμῖν ὅτι ὁ Θεὸς πάντα προγινώσκει, ἀνάγκη πᾶσα, τὰς λεγούσας αὐτὸν Γραφὰς ἀγνοεῖν ψεύδεσθαι, τὰς δὲ γινώσκειν αὐτὸν λεγούσας ἀληθεύειν. Κἀγὼ ἔφην 'Ανάγκη οὕτως ἔχειν. 76 LI. Καὶ ὁ Πέτρος ἔφη· Εἰ οὖν τῶν Γραφῶν ἃ μὲν Ο ἐστιν ἀληθῆ, ἃ δὲ ψευδῆ, εὐλόγως ὁ Διδάσκαλος ἡμῶν ἔλεγεν: Γίνεσθε τραπεζίται ο δόκιμοι· ὡς τῶν ἐν ταῖς Γραφαῖς, τινῶν μὲν δοκίμων ὄντων λόγων, τινῶν δὲ 10 κιβδήλων. Καὶ τοῖς ἀπὸ τῶν ψευδών Γραφών πλανωμένοις οἰκείως τῆς πλάνης ἐξέφηνε 36 τὴν αἰ τίαν λέγων 37. Διὰ τοῦτο πλανάσθε, μὴ εἰδότες τὰ ἀληθῆ τῶν Γραφών (57). Οὗ είνεκεν ἀγνοεῖτε καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Κἀγὼ ἔφην· Πάνυ καλῶς.' ' |
@VARIE LECTIONES.
29D, C. 20 εὖ D, sufragante O, σύ (i. 30 Malim διὰ τὸ ἐπείγον τῆς ὥρας πρὸς τὴν ἑσπέραν, sede præpo sitionum mutata D. 31 οὐκ α, οὐχ S. 32 λεγουσῶν τὸν Θεόν. Ο. 33 oov G. 34 ita 0, c. 5, τραπεζεῖται C, qui refert ad hom. III, 50, xviii, 20. Epipb. hær. 44, 2, et ad notas suas in Constit. ap. II, 36. Adde secundum s, quæ præbent Credner. Beitrage I, 295, 327. Heinichen Euseb. Hist. eccl., tom. III, Excurs. ΙΧ, p. 189. 33 δέ S, Ο, τε C, non C, uti vult S, sed Cl deinceps πλυνομένοις. 86 ita S, ἐξέφανε C, Ο. 37 Cfr. Marc. x1, 24, Matth. XXII, 29. |
@VARIORUM ΝΟΤΕ.
|
μόνος πάντα, ὡς ἀποδέδεικται, προγινώσκει, ἀνάγκη
πᾶσα τὰς λεγούσας αὐτὸν Γραφὰς ἀγνοεῖν τι, μὴ νοεῖσθαι παρὰ τινων, πῶς ταῦτα εἴρηται περὶ Θεοῦ τοῦ διδάσκοντος ἄνθρωπον γνῶσιν. Qui locus admo- dum observari debet, ob manifestam in eo interpo- lationem. Cor. (57) Μὴ εἰδότες τὰ ἀληθῆ τῶν Γραφών, etc. Mi- rare hic quoque impudentiam hæreticam, in per- vertendis sacræ Scripturæ testimoniis. Nam Mar- ci xi, 24, habetur duntaxat : Διὰ τοῦτο πλανάσθε, μὴ εἰδότες τας Γραφάς, μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Matth. vero xxii, 29 ; πλανάσθε, etc. Quod autem Ebionai Evangelium Matthæi, quo solo utebantur, mutilationibus, additionibus, mutationibus adulte- raverint, locuples testis est Epiphanius. Ib. |
(56) Πῶς τῶν Γραφών. In Eclogis Damasceni, de
quibus paulo ante dicebamus, cap. Περὶ τοῦ ἄφευ στον εἶναι τὸν Θεὸν καὶ ἀπερίγραπτον, etc. Ερώτη σις Κλήμεντος πρὸς τὸν ἅγιον Πάτρον. Πῶς τῶν Γραφών λεγουσῶν ἀγνοεῖν τὸν Θεὸν, ὡς ἡ περὶ τὸν Αδάμ ζήτησις ἐμφαίνει, σὺ λέγεις πάντα αὐτὸν γινώσκειν; Απόκρισις. Ο τὰς Βίβλους γράψας, καὶ εἰπὼν τῶς ὁ κόσμος ἐκτίσθη, ἄνθρωπος ἦν, ἢ οὐ; Απόκρισις Κλήμεντος. Άνθρωπος ἦν. Ερώτ. Πέ τρου. Ανθρώπω οὖν οντι πόθεν δυνατὸν εἰδέναι ἀψευδώς πῶς πρὸ ἀνθρώπου ὁ κόσμος ἐκτίσθη; Απόκο. "Οτι προφήτης ἦν. Πέτρος. Εἰ οὖν προφήτης ἄνθρωπος ὤν, διὰ τὸ ἀπὸ Θεοῦ εἰληφέναι πρόγνωσιν, οὐδὲν ἀγνοεῖ, πῶς αὐτὸς ὁ δεδωκὼς ἀνθρώπῳ τὸ προγινώσκειν, Θεὸς ὤν, ἡγνόει ἄλλῳ (Ι. Ὁ ἄλλῳ) δε δώρηκεν ; Κλήμης· Ορθῶς ἔφης· Πέτρ. Εἰ οὖν ὁ Θεὸς' ' |
