@107 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 108
|
πάντα δύναται ; Εἰ δὲ ἀδικεῖ, καὶ τίς δίκαιος ; Εἰ δὲ
κακὰ κτίζει, καὶ τίς ἀγαθὰ πράξει ; Εἰ δὲ καὶ 1' και κὰ ποιεῖ, καὶ τίς ἀγαθά ; XLIV. Εἰ δὲ τὸ πῖον ὄρος ἐπιθυμεῖ, καὶ τίνος τὰ πάντα ; Εἰ ψεύδεται, καὶ τῆς ἀληθεύει ; Εἰ ἐν σκηνῇ οἰκεῖ, καὶ τίς ἀχώρητος; Εἰ δὲ ὀρέγεται 73 κνίσ σης 18 καὶ θυσιῶν καὶ θυμάτων καὶ προχύσεων, καὶ τίς ἀπροσδεὴς καὶ τίς ἅγιος καὶ τίς καθαρὸς καὶ τίς τέλειος ; Εἰ λύχνοις καὶ λυχνίαις τέρπεται, καὶ τίς τοὺς φωστῆρας ἔταξεν ἐν οὐρανῷ ; Εἰ ἐν γνόφῳ καὶ σκότῳ καὶ θυέλλῃ καὶ καπνῷ σύνεστιν, καὶ τίς φῶς ὢν φωτίζει τὸν μέγιστον αἰῶνα ; Εἰ διὰ σαλπίγγων καὶ ἀλαλαγμῶν 10 καὶ βολίδων καὶ τοξευμάτων προσ- έρχεται, καὶ τὰς ἡ τῶν ὅλων προσδόκιμος γαλήνη; εἰ πολέμους αὐτὸς ἀγαπᾷ, καὶ τίς εἰρήνην θέλει ι εἰ τὰ κακὰ αὐτὸς κτίζει, καὶ τὶς ἀγαθὰ δημιουργεῖ ; Εἰ αὐ τὸς ἄστοργος 20, καὶ τίς φιλάνθρωπος ; Εἰ αὐτὸς πιο στὸς οὐκ ἔστι περὶ ὧν ὑπισχνεῖται, καὶ τίς πιστευ θήσεται ; Εἰ αὐτὸς πονηροὺς καὶ μοιχοὺς καὶ φονεῖς ἀγαπᾷ, καὶ τίς ἔσται 21 δίκαιος κριτής ; Ε: αὐτὸς μετα μελεῖται, καὶ τίς βέβαιος ; Εἰ αὐτὸς κακοὺς ἐκλέγε ται, καὶ τίς ἀγαθοὺς προσίεται ; XLV. Διό, ὦ τέκνον Κλήμης, ἔπεχε, μὴ ἄλλο τι φρονήσῃς περὶ τοῦ Θεοῦ, ἢ ὅτι αὐτὸς μόνος ἐστὶ Θεὸς καὶ Κύριος καὶ πατὴρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος δημιουργός, μακρόθυμος, ἐλεήμων, τροφεύς, εὐεργέτης, φιλαν- Ορωπίαν νομιστεύων, ἀγνείαν συμβουλεύων, αἰώνιος, αἰωνίους ποιῶν, ἀσύγκριτος, ταῖς τῶν ἀγαθῶν ψυχαῖς οἰκιζόμενος, ἀχώρητος και χωρούμενος, ὁ ἐν ἀπείρῳ τὸν μέγαν αιώνα ὡς κέντρον 22 πήξας, ὁ οὐρανὸν ἐξαπλώσας καὶ γῆν πιλώσας, ὕδωρ ταμιεύσας, αν στοα ἐν οὐρανῷ διαθεὶς, πηγὰς γῇ βρύσες, καρποὺς ἐκούσας, ὄρη ὑψώσας, θάλασσαν περιορίσας, ἀνέμους τε 74 καὶ πνεύματα διατάξας, ὁ τὸ περιέχον σῶμα ἐν ἀπείρῳ πελάγει πνεύματι βουλῆς 23 ασφαλισάμενος. XLVI. Οὗτος ἡμῶν δικαστῆς, εἰς ὃν ἀποβλέποντας χρὴ τὰς ἑαυτῶν κατορθούν ψυχάς, πάντα ὑπὲρ 24 αυτ τοῦ νοοῦντας, αὐτὸν εὐφημοῦντας, πεπεισμένους ὅτι τῇ αὐτοῦ μακροθυμίᾳ πάντων τὴν προπέτειαν εἰς φα νερὸν ἄγων μόνος ἀγαθός ἐστιν. Καὶ οὗτος ἐπὶ τέλει τοῦ παντὸς ἑκάστῳ τῶν τετολμηκότων ἃ μὴ ἐχρῆν δια και ος προκαθεσθήσεται κριτής. XLVII. Ταῦτα ἐγὼ Κλήμης ἀκούσας, ἔφην· ᾿Αλη θῶς τοῦτο θεοσέβεια, τοῦτο ἀληθῶς 25 εὐσέβεια. Πάλιν τε ἔφην. Ἤθελον μαθεῖν οὖν, διὰ τί οὕτως ἐγράφησαν αἱ Βίβλοι. Μέμνημαι γὰρ ὡς ἔφης, ὅτι εἰς ἔλεγχον τῶν μελλόντων τολμῶν πιστεύειν τι 36 λεγόμενον κατὰ τοῦ Θεοῦ. Πλὴν ἐπεὶ χαρίζῃ ἡμῖν πυνθάνεσθαί σου ὡς βουλόμεθα 21, πυνθάνες θαι τολμῶμεν, τοῦ κελεύ σαντος· εἴ τις βουληθείη, φίλτατε Πέτρε, λέγειν ἡμῖν Αληθῆ ἐστι τὰ γεγραμμένα, και 28 σοι ψευδῆ δοκῆ τὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ ῥηθέντα· πῶς ἀποκριθῶμεν αὐτῷ ; |
Si invalidus est, quis est omnipotens ? Si injustus A
est, quis justus? Si mala creat, quis bona faciet? Si mala facit, quis bona ? XLIV. Si vero montem pinguem appetit, cujus- nam erunt cuncta? Si mentitur, quis verax est ? Si in tabernaculo habitat, quis immensus? Si deside- rat nidorem, sacrificia, victimas et libationes, quis nullius indigens, quis sanctus, quis purus, quis perfectus? Si luminibus ac lucernis delectatur, quis luminaria in coelo constituit ?Si in caligine ac tenebris et procella atque fumo versatur, quis tan- quam lumen maximum ævum illuminat? Si cum tubis et vociferationibus et jaculis et sagittis adve- nit, quis est omnium exspectata tranquillitas ? Si ipse bella diligit,quis pacem vult? Si mala ipse con- dit, quis facit bona? Si durus ipse,quis humanus? Si fidelis non est in promissis, cui credetur? Si ma- los amat et adulteros et homicidas,quis erit justus judex ? Si eum poenitet,quis est constans ? Si deni- que malos eligit, quisnam admittil bonos? XLV. Quocirca,o fili Clemens, inhibe te, ne aliud de Deo sentias, quam quod ipse solus sit Deus et Dominus et pater bonus ac justus creator, patiens, misericors, nutritor,beneficus,humanitatis legisla- tor, castitatis consiliarius, eternus, æternitatis auctor, incomparabilis, in bonorum animis habi- tans, imperceptus et perceptus, qui in infinito ma- gnum ævum tanquam centrum fixit,qui coelum ex- pandit et terram compegit,aquam recondidit,astra in caelo disposuit, terram fecit scalere fontibus, Ο fructus produxit, montes in altum sustulit, mari terminos dedit, ventos ac flatus ordinavit; quique corpori ambienti in immenso pelago, per spiritum consilii sui, securitatem tribuit. XLVI. Hic noster judex est, in quem intuendo oportet animas nostras emendare, omnia pro eo cogitare, ipsi benedicere ; atque pro certo habere, quod sua patientia improbitatem cunctorum in pu- blicum abducens solus exsistit bonus. Isque in fine. universi unicuique facinorum contra rationem ad- missorum justus præsidebit judex. XLVII. His ego Clemens auditis dico: Vere illud religio est,vere illud pietas. Iterumque aio : Cape- rem igitur scire, quapropter eo modo scripti sunt libri sacri. Memini quippe te dixisse id factum ad D coarguendos eos qui aliquid, quod dictum sit ad- versus Deum, temere credituri erant.Sed quoniam concedis nobis,quærere ex te uti lubet, interrogare audemus, te jubente. Si quis, charissime Petre, in animum induxerit dicere nobis : Veritatem conti- nent quæ in Deum dicta ac scripta sunt, licet tibi videantur falsa quo modo illi respondebimus?' ' |
@VARIE LECTIONES.
17 δέ deest in O. 18 κνίσης C., quam formam S tacite commutavit in κνίσσης, ut ser. O. Vide Dindor. fum in Hom. Tum προσχύσεων. Ο. 19 ολολυγμῶν Ο. 20 άστοργος αὐτός Ο. 21 ἐστι. Ο. 22 Ad oram cod. Ottob. al. man. γρ. κέντρωον. 23 Ci ἀσφαλής post βουλής Metaphrasten redolet, abundatque ; ἀσφαλές conj. S. Deest in O. 24 in O pr. m. in marg. ἔχον. Eadem varietas occurrit infra c. 52. 28 αληθῶς τοῦτο Ο. 26 Post τι Ο praebet τό. 27 Vbb, πυνθάνεσθαί σου ὡς βουλόμεθα accesserunt ex Ο. 8 κἄν om. O, qui tum scr. δοκεῖ |
