@105 CLEMENTINA.- HOMILIA II. 106
|
non debes, quod Simon ad disputationem unum
hunc diem intermiserit. Hodie enim ante disputa- tionem instructus de capitulis Scripturæ appositis, inter disputandum de uno Deo et bono, mundique creatore, hesitare non debes : sed et in discepta- tione miraberis, quo pacto impii plurima in Seri- pturis pro Deo dicta relinquunt, et respicientes ad ea, quae contra ipsum scripta sunt, hac leti profes runt, sicque auditores ignorantiæ ergo,quæ contra Deum sunt, credentes, ab illius regno ejiciuntur. Quocirca tu, occasione dilationis Scripturarum mysterium discens,lucratus non peccare in Deum, incomparabili gaudio afficieris. Et ego Clemens, eo audito, dixi : Revera gaudeo, et gratias habeo benefico prorsus Deo, qui etiam scit me aliud sentire non posse, nisi cuncta pro eo. Quocirca ne credas, me, quasi de Dei ver- bis vel de iis quæ dicturus es dubitem,interrogare; sed ut audiendo ipse quoque alium candide audire desiderantem docere valeam. Idcirco expone mihi quænam sint mendacia in Scripturis exstantia, et quo modo vere mendacia sint.Ac Petrus respondit: Licet me non interrogasses, ego ordinem prose- quens sermonum exhibuissem demonstrationem, quam promiseram. Igitur audi,quo pacto multa in Deum mentiantur Scripturæ, quemadmodum eas legendo intelliges. XLII. Exempli autem gratia, quæ dicentur, suf- ficient. Et vero, amice Clemens, nescio an quis- quam, qui vel exiguam erga Deum charitatem et benevolentiam conservet, poterit recipere vel etiam audire quæ contra eum dicuntur. Qua enim ratione is idem animam monarchicam habeat et sancte vi- vat, qui est præventus opinione, multos esse deos, non unum?Vel si unus est, eum in multis defectibus inveniens quis nitetur esse sanctus, quando qui- dem sperabit, omnium principium Deum propter naturæ suæ vitia, non vindictam sumpturum de aliorum delictis ? XLIII. Quare absit, ut credatur, quod omnium rerum Dominus, qui cœlum ac terram omniaque illis contenta condidit, cum aliis imperet,aut quod mentiatur : nam si mentitur,quis verum dicit? aut quod tentel, quasi ignorans : quis enim præcogno- scet? Si autem considerat,et poenitentia ducitur,ec- quis mente perfectus atque consilio stabilis ? Si æmulatur, quis incomparabilis ? Si indurat corda, quis erudit? Si cæcitatem et surditatem inducit,quis dedit visum et auditum ? Si fraudare suadet, quis justitiam administrat ? Si illudit,quis est sincerus? |
τὴν ἐνεστῶσαν ὑπερθέσθαι ἡμέραν οὐκ ὀφείλεις λυ- A
πεῖσθαι. Σήμερον γὰρ πρὸ τῆς ζητήσεως προεφο διαζόμενος περὶ τῶν ὁ ἐν ταῖς Γραφαῖς προσκειμένων περικοπῶν, ἐπὶ τῆς ζητήσεως περὶ τοῦ μόνου Θεοῦ ἢ καὶ ἀγαθοῦ, τοῦ καὶ τὸν κόσμον πεποιηκότος, 71 δια κριθῆναι οὐκ ὀφείλεις· ἀλλὰ καὶ θαυμάσεις ἐπὶ τῆς ζητήσεως, πως οἱ ἀσεβεῖς, τὰ πλήθη τῶν ὑπὲρ Θεοῦ εἰρημένων ἐν ταῖς Γραφαῖς παραλιπόντες 5, τὰ κατ' αὐτοῦ εἰρημένα περιβλεπόμενοι χαίροντες φέρουσιν καὶ οὕτως οἱ ἀκροαταὶ ἀγνοίας αἴτιᾳ τὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύσαντες, τῆς αὐτοῦ βασιλείας απόβλητοι 7 γίνον- ται. Διὸ σὺ προφάσει ὑπερθέσεως τὸ μυστήριον τῶν Γραφῶν μαθών, κερδήσας εἰς Θεὸν μὴ ἁμαρτάνειν, ἀπαραβλήτως χαρήση. ΧLI. Κἀγὼ Κλήμης ἀκούσας ἔφην Αληθῶς γαί- XLI. ρω καὶ χάριν ὁμολογῷ τῷ κατὰ πάντα εὐεργέτη Θεῷ· πλὴν αὐτὸς οἶδεν ὅτι ἄλλο τι φρονεῖν οὐ δυνή σομαι, ἢ δ τὰ πάντα ὑπὲρ Θεοῦ φρονείν. Ὅθεν μή με ὑπολάβης ὡς ἀμφιβάλλοντα τοῖς ὑπὸ Θεοῦ ῥηθεί - σιν ο ἢ καὶ όηθησομένοις 10 πυνθάνεσθαι, ἀλλ᾽ ένα μαθὼν καὶ αὐτὸς ἄλλον εὐγνωμόνως 11 μαθεῖν θέλον τα διδάξαι δυνηθώ. Διὸ λόγε μοι, τίνα ἐστὶ τὰ προσ κείμενα 12 ψευδή ταῖς Γραφαῖς καὶ πῶς, ὅτι ὄντως ψευδή τυγχάνει. Καὶ ὁ Πέτρος ἀπεκρίνατο· Καὶ εἰ μή μου ἐπύθου, ἐγὼ τῇ τάξει ἐξιὼν τῶν λόγων παρ εἶχον τὴν ἀπόδειξιν, ἣν ὑπεσχόμην. Πλὴν ἀκουσον, πῶς αὐτοῦ πολλὰ καταψεύδονται αἱ Γραφαι, ὡς εἴσῃ ἐντυγχάνων αὐταῖς. ΧΙΙΙ. Παραδείγματος δὲ ἕνεκεν 18 τὰ βηθησόμενα αὐτάρκως ἕξει. Οὐκ 72 οἶμαι δὲ, ὦ φίλε Κλήμης, εἰ δυνήσεταί τις, καν βραχείαν τινα πρὸς Θεὸν στο γὴν καὶ εὐγνωμοσύνην ἀποσώζων, παραδέξασθαι ἢ κἂν ἀκοῦσαι τὰ κατ' αὐτοῦ λεγόμενα. Πῶς δὲ ἔστιν αὐτόν τινα μοναρχικὴν ψυχὴν ἔχειν (55) καὶ ὅσιον γενέσθαι, προειληφότα ὅτι πολλοί εἰσι θεοὶ καὶ οὐχ εἴς; Εἰ δὲ καὶ εἴς, ἐν πολλοῖς ἀτοπήμασιν εὑρίσκων αὐτὸν, τίς ὅσιος 14 σπουδάσει γενέσθαι, τὴν τῶν ὅλων ἀρχὴν διὰ τὰ ἴδια τῆς φύσεως ατοπήματα, ἐλε πίσας μὴ ἐπέρχεσθαι τὰ ἄλλων ἀδικήματα ; XLIII. Διὸ ἀπείη 10 πιστεύειν, ὅτι ὁ τῶν ὅλων Δεν σπότης, ὃς οὐρανὸν ἔκτισε καὶ γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ἑτέροις συνάρχει, ἢ ὅτι ψεύδεται· εἰ γὰρ ψεύ δεται, καὶ τίς ἀληθεύει ; ἢ ὅτι πειράζει ὡς ἀγνοῶν, καὶ τίς προγινώσκει ; Εἰ δὲ ἐνθυμεῖται καὶ μετα τ μελεῖται 16, καὶ τίς νῷ τέλειος καὶ γνώμῃ ἔμμονος ; Εἰ δὲ ζηλοῖ, καὶ τίς ἀσύγκριτος ; Εἰ δὲ σκληρύνει καρδίας, καὶ τίς σοφίζει; Εἰ δὲ τυφλοῖ καὶ κωφοί, καὶ τίς δέδωκεν ὁρᾶν καὶ ἀκούειν ; Εἰ δὲ ἀποστερεῖν συμβουλεύει, καὶ τίς δικαιοσύνην νομιστεύει ; Εἰ δὲ ἐμπαίζει, καὶ τίς εἰλικρινής ; Εἰ δὲ ἀδυνατεῖ, καὶ τίς' ' |
@VARIE LECTIONES.
μασιν Ο. ὑπὸ σοῦ ρηθείσιν scribendum censet D. 10 ρηθησομένων Ο. 11 γνωμόνως O. Idem δυνηθῇ. 12 μία O et S ex conject., προκείμενα (. Post πως S crediderit aliquid excidisse, velut ἵνα μάθω. 18 ἕνεκα Ο. 14 αὐτὸν τίς, οὐχ ὅσιος O. Tum legendum esset αὐτὸν, οὔ τις ὅσιος 15 Διὸ εἰ μὲν ἀπείη Ο. 15 μεταμέλεται Ο. |
@VARIORUM NΟΤΑ.
|
vel qui monarchiæ et unius principatui faveat.
GOT.
|
(55) Μοναρχικὴν ψυχὴν ἔχειν. Monarchicum ani-
mum appellat, vel eum qui dominetur in corpus, PATROL. GR. II.' ' |
