@101 CLEMENTINA. HOMILIA II. 102
|
Ακούσατε τὸν Κύριον πεποιηκότα, καμὲ μετ' ἐκεῖνον
εὐχαῖς κατορθοῦντα· ὧν 80 οἱ πλεῖστοι παρεστήκατε, οἱ μὲν νόσων παντοίων ἀπαλλαγέντες, οἱ δὲ 81 δαιμό- νων, οἱ δὲ ὀρθωθέντες χεῖρας, οἱ δὲ πόδας, οἱ δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπολαβόντες, οἱ δὲ τὰς ἀκοὰς καὶ ἄλλα ὅσα ἄνθρωπος ποιεῖν δύναται, φιλανθρώπου πνεύματος ίδιος 82 γενόμενος. XXXV. Ταῦτα τοῦ Πέτρου εἰπόντος, ὑπὸ τὸν ὅρ- θρον ἐπεισιὼν ἡμῖν Ζακχαῖος προσαγορεύσας ἔφη Πέ- τρῳ. Ανατίθεται Σίμων τὴν ζήτησιν εἰς τὴν αὔριον ἡμέραν· ἡ γὰρ σήμερον τὸ δι' ἕνδεκα ἡμερῶν αὐτοῦ τυγχάνει 68 Σάββατον (52). Καὶ πρὸς τοῦτον ὁ Πέ- τρος ἐπεκρίνατο. Λέγε Σίμωνι· Ἐπεὶ τελείως θέλεις 83, μετὰ τοῦ γινώσκειν, ὅτι σοι ἡμεῖς, ὅτε βούλει, θεο- φιλεῖ Προνοίᾳ ἀπαντᾶν ἑτοίμως ἔχομεν. Καὶ ὁ μὲν Ζακχαῖος ταῦτα ἀκούσας ἀντιβάλλειν ἐξῄει τὴν ἀπό κρισιν. XXXVI. Ὁ δὲ, ἰδών με ἀθυμοῦντα καὶ τὴν αἰτίαν πυθόμενος καὶ μαθὼν παρ᾿ ἐμοῦ οὐκ ἄλλοθέν ποθεν οὖσαν ἢ ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν ζήτησιν ἀναβολῆς, ἔφη· 'Αγαθῇ (53) Θεοῦ προνοίᾳ ὁ 84 προειληφώς διοικεῖσθαι τὸν κόσμον, ὦ φίλε Κλήμης, αὐτὸς οὐκ ἄχθεται ἐπὶ τοῖς ὅπως ποτὲ ἐς ἀπαντᾶσι πράγμασιν, ἀποδεδωκώς ὅτι ὑπὸ τῆς τοῦ κρείττονος οἰκονομίας συμφερόντως τὴν ἔκβασιν τὰ πράγματα 86 λαμβάνει· ὅθεν δίκαιον αὐτὸν εἶναι γνοὺς καὶ εὐσυνειδήτως βιοὺς, τὰ προσ- πίπτον 81 λυπηρὸν οἶδεν ὀρθῷ τῷ λογισμῷ ἀποσείε- σθαι 88 τῆς ψυχῆς, ὅτι πρὸς ἀγαθοῦ τινος ἀγνώστου συντελούμενον ἐλθεῖν ἔχει. Καὶ νῦν δὲ τοῦ μάγου Σί- μωνος ἡ τῆς ζητήσεως ὑπέρθεσις μή σε λυπείτω. Ἴσως γὰρ ἐκ τῆς τοῦ Θεοῦ προνοίας εἰς τὴν σὴν γέ- γονεν ὠφέλειαν. Διὸ ὡς ἰδίῳ σοι ὄντι 80 οὐκ ὀκνήσω λέγειν. XXXVII. Τῶν ἡμετέρων τινὲς ἑταῖροι 90 τῷ Σίμωνι προσποιητῶς σύνεισιν, ὡς πεισθέντες τῇ ἀθεωτάτῃ αὐτοῦ πλάνῃ, ὅμως, μανθάνοντες αὐτοῦ 69 τὰς βου- λὰς, ἐκφαίνωσιν ἡμῖν, πρὸς τὸ δύνασθαι δεινῷ ἀνδρὶ οἰκείως συναρμόσασθαι. Καὶ νῦν παρ' αὐτῶν ἔμαθον, ῆς μέλλει ζητήσεως ποιεῖσθαι τοὺς λόγους· καὶ γνούς ἐπὶ τούτῳ τῷ μὲν θεῷ ηὐχαρίστησα 92· σὲ δὲ ἐμακά- |
quibus multi adfuistis, alii multiplicibus morbis aut
dæmone liberati, alii vel manibus vel pedibus fir- mati, alii visu vel auditu donati: et quæcunque alia edere potest vir ad spiritum hominum aman- tem pertinens. A fecisse audiistis, meque post illum prece edidisse, XXXV. Quæ cum dixisset Petrus, sub auroram ad nos ingressus Zacchæus salutans Petro ait: Dif- fert Simon disputationem in diem crastinum; nam hodiernus inter undecim dies ipsius Sabbatum est. Ad quera Petrus respondit: Die Simoni: Quando de- mum voles: et scias, nos paratos esse tibi, cum vo- Iueris, divina Providentia occurrere. Equidem Zac- chæus, his auditis, responsum ut daret, egressus est. XXXVI. Petrus vero, me videns tristem, causam- que rogans, cum a me audiisset non aliunde or- tam quam ex disputationis dilatione, ita locutus est: Qui mundum optima Dei providentia guber- nari existimat, amice Clemens, is non ægre fert quomodocunque occurrentia negotia, secum repu- tans, quod per Numinis dispensationem res con- gruenter exitum sortiuntur: unde sciens Deum esse justum, et bene sibi conscius vivens, accidentem molestiam novit ab animo recta ratione abjicere, quoniam ea in fine ad aliquod bonum ignotum per veniet. Et nunc igitur disputationis cum Simone Mago dilatio te non contristet. Fortassis enim a Dei providentia in tuam utilitatem contigit. Quocirca, cum mihi sis amicus peculiaris, non tardabo tibi narrare hæc. XXXVII. Nostri quidam sodales cum Simone ver- santur simulate, quasi impiissimo illius errori ad- hæreant, quo, illius consiliis compertis, nobis ea de- clarent, sicque cum viro callido apte et congruen- ter possimus agere. Atque nunc ab illis accepi, qua de re in disputatione locuturus sit: ob quam noti- tiam Deo gratias egi: te vero beatum judico, quod' ' |
@VARIE LECTIONES.
88 Ita to ὦν non pendet a παρεστήκατε, ut perperam vertit C, sed ab οἱ πλεῖστοι, et referri debet ad ὑμεῖς, quod latet in ἠκούσατε. 5. 81 δέ ap. C deesse, male asserit S ; excidit autem ex Clerici recens. 38 ίδιος excidit ap. Clet S. 83 ἐπὶ τέλει, ὡς θέλεις conj. 1), ἐπινέλει, ὡς θέλεις conj. Cl, ἐπιτελειώς θέλεις Ο.
0, ε. 5, ἀποσίεσθαι C. 89 Ita O, c. D ; ἰδίως οιόν τε conj. G, in cuj. textu ἰδίως οιόντι. 9 ἕτεροι Ο. 91 άθε ωτάτῃ 0, c. S ; ἀθεοτάτῳ C. 9 ηὐχαρίσθησα 0, qui postea ὑπέρθεσιν. |
@VARIORUM ΝΟΤ.Ε.
|
Hoc ego præstantissimun opus, Parallelis ejusdem
Patris nec omnino simile, nec prorsus dissimile, tractavi quidem pro libito in bibliotheca PP. soc. Jesu, editis ac ineditis libris instructissima; sed quia maximi otii immensique laboris erat cuncta investigare cum ad Clementem, tum ad Ignatium spectantia, pauca solummodo subnotavi, quæ primo conspectu sese obtulerunt. Itaque a voce ἀγαθῆ usque ab ἐλθεῖν ἔχει inibi nactus sum cap. Περὶ παιδείας παρὰ Θεοῦ, etc., sub hoc titulo, Κλήμεντος Ρώμης. ID. |
(52) Ἡ γὰρ σήμερον τὸ δι' ἔνδεκα ἡμερῶν αὐ
του τυγχάνει Σάββατον. . In Recognitionibus suis Rufinus vel aliter legit, vel prave interpretatus est. Differt, inquit, Simon certaminis diem in undecimam mensis praesentis, quæ est post septem dies: lib. 1 cap. 20. Loci porro obscuri ac difficilis hic queat esse sensus: hodiernus enim dies Subbatum ipsius Simonis est, quod singulis quibusque undecim diebus recurrit. Sed de isto Sabbato Simoniano legisse me memoria non teneo. Cor. (53) Αγαθῇ. Ε Clementinis loca multa excerpsit Joannes Damascenus,ut referret in sacra sua Flecta.' ' |
