@99 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 100
|
σθη, θάνατον ἡμῖν ἀπειλήσας, εἰ μὴ τὰ ὑπ' αὐτοῦ
πραττόμενα σιωπώμεν. XXXII. Ταῦτα τοῦ ᾿Ακύλα εἰπόντος, ἐγὼ Κλήμης ἐπυθόμην, τίνα ἄρα ἐστὶν ἢ ποιεῖ θαυμάσια. Οἱ δὲ ἔλεγόν μοι, ὅτι ἀνδριάντας (51) ποιεῖ περιπατεῖν καὶ ἐπὶ πῦρ κυλιόμενος οὐ καίεται· ἐνίοτε δὲ καὶ πέτα- ται· καὶ ἐκ λίθων ἄρτους ποιεῖ· ὄφις γίνεται, εἰς αἶγα μεταμορφοῦται, διπρόσωπος γίνεται, εἰς χρυσὸν μετ ταβάλλεται· θύρας κεκλεισμένας ἀνοίγει, σίδηρον 66 λύει, ἐν δείπνοις εἴδωλα παντοδαπῶν ἰδεῶν το παρί στησιν· τὰ ἐν οἰκίᾳ σκεύη ὡς αὐτόματα φερόμενα πρὸς ὑπηρεσίαν βλέπεσθαι ποιεῖ, τῶν φερόντων οὐ βλεπομένων. Ταῦτα αὐτῶν λεγόντων ἀκούων ἐθαύ μαζον. Ἐμαρτύρουν δὲ πολλὰ κι τὰ τοιαῦτα αὐτοὶ παρ- ὄντες 72 ἱστορηκέναι. ΧΧΧΙΙΙ. Τούτων οὕτως ῥηθέντων ὁ καλὸς Πέτρος καὶ αὐτὸς τοῦ λέγειν ἤρξατο· Συνορῶν ὑμᾶς δεῖ, ἀδελφοί, τοῦ τῆς συζυγίας κανόνος τὴν ἀλήθειαν, οὗ μὴ ἀφι στάμενός τις οὐκ ἔχει πλανηθῆναι. Ἐπεὶ γὰρ, ὡς ἔφα μεν 19, δυϊκῶς καὶ ἐναντίως πάντα ἔχοντα ὁρῶμεν, καὶ ὡς πρώτη νύξ, εἶτα ἡμέρα, καὶ πρῶτον ἄγνοια, εἶτα γνῶσις, καὶ 7 πρῶτον νόσος, εἶτα ἴασις, οὕτως πρῶτα τὰ τῆς πλάνης τῷ βίῳ ἔρχεται, εἶθ᾽ οὕτως τὸ ἀληθὲς ἐπέρχεται, ὡς τῇ νόσῳ ὁ ἱατρός. Αὐτίκα γοῦν τοῦ θεοφιλοῦς ἡμῶν ἔθνους ἀπὸ τῆς τῶν Αἰγυπτίων κακουχίας μέλλοντος λυτροῦσθαι, πρῶτον διὰ τῆς ὀφιωθείσης ράβδου, ἥτις τῷ ᾿Δαρὼν ἐδόθη, αἱ νόσοι ἐγίνοντο, καὶ εἴθ᾽ οὕτως εὐχαῖς Μωϋσέως το αἱ ἰάσεις ἐπεφέροντο, Καὶ νῦν δὲ τῶν ἐθνῶν μελλόντων ἀπὸ τῆς κατὰ τὸ τὰ εἴδωλα λυτροῦσθαι θρησκείας, ἡ κακία πά λιν, ὡς αὐτὴ βασιλεύουσα, προλαβοῦσα τι πρώτον τὸν ἑαυτῆς ὥσπερ ὄφιν ἔπεμψε σύμμαχον, ἄν ὁρᾶτε Σίμωνα, ποιοῦντα θαυμάσια πρὸς κατάπληξιν καὶ 67 ἀπάτην, οὐ σημεῖα ἰατικὰ πρὸς ἐπιστροφὴν καὶ σωτη ρίαν. Διὸ καὶ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν γινομένων τεράτων τοὺς ποιοῦντας νοεῖν δεῖ, τίς τίνος ἐστὶν ἐργάτης. Ἐὰν ἀνωφελῆ ποιῇ τέρατα, κακίας ἐστὶν ὑπουργός· ἐὰν δὲ ἐπωφελῆ πράττη, τοῦ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἡγεμῶν. XXXIV. Τὰ μὲν οὖν ἀνωφελῆ ἐστὶ σημεῖα, ὅσα αὐτοὶ Σίμωνα εἰρήκατε πεποιηκέναι· λέγω δὲ τὸ ἀν δριάντας αὐτὸν ποιεῖν περιπατεῖν, καὶ τὸ ἐπ' ἀνθρά κων αὐτὸν πεπυρωμένων 78 κυλιέσθαι, καὶ δράκοντα γίνεσθαι, εἰς αἴγα μεταμορφωθῆναι, εἰς ἀέρα πτῆναι, καὶ ὅσα τοιαῦτά τινα, εἰς ἴασιν ἀνθρώπων μὴ γινό- η μένα, προσαπατᾷν το φύσιν ἔχει πολλούς. Τὰ δὲ τῆς οἰκτίρμονος ἀληθείας σημεῖα ἐστι φιλάνθρωπα, ἅτινα |
quia malo facinori adjuramentum prætulerit. Si- Α
mon vero his auditis, ira percitus, mortem, nisi quæ gesserat taceremus, minatus est. XXXII. Postquam Aquila hæc dixit, ego Clemens interrogavi, quænam essent miracula quæ faceret. Illi vero responderunt mihi: Facit ut statuæ ambu- lent: in igne volutans se, non uritur; interdum vo- lat, ex lapidibus panes facit, serpens fit, in ca- pram transformatur, duas facies ostendit, in au- rum convertitur, portas occlusas aperit, ferrum sol- vit, in conviviis simulacra formarum omnigenum exhibet; facit ut in domo vasa sponte ferri ad mi- nisterium videantur, nec cernantur qui ferunt. Ista memorantes audiens mirabar. Testabantur autem multa talia se vidisse ipsi qui aderant. XXXII. His ita enarratis, præclarus Petrus et ipse capit dicere : Considerare vos oportet, fratres, re- gulæ conjugationis veritatem, a qua regula qui non recessit, non poterit errare. Quoniam scilicet, ut diximus, omnia cernimus sese habere bipartito ac contrarie, et quemadmodum primo est nox, deinde dies, et primum ignorantia, postea cognitio, et pri- momorbus, inde sanitas; ita primum error mundum occupat, sicque post veritas supervenit, ut medi- cus morbo. Statim itaque ac Deo amica gens nostra ab Ægyptiorum vexatione liberanda fuit, prius per eam virgam quæ in serpentem versa fuerat, quæ- que tradita erat Aaroni, morbi facti sunt, sicque postea precibus Moysis sanitates sunt inducta. Et nunc quoque, cum gentes ab idolorum cultu libe- rari deberent, iterum malitia, quasi ipsa imperans, anticipavit, suumque velut serpentem misit in ad- jutorium, videlicet quem cernitis Simonem, qui mira facit ad stuporem ac deceptionem, non tamen signa salutaria ad conversionem ac salutem. Quo- circa vos oportet, ex miraculis quæ fiunt, factores attendere, quis cujusnam sit operarius. Si inutilia miracula edit, malitime est minister ; sin vero utilia, boni est præses. XXXIV. Porro inutilia miracula, sunt, quæ edi- disse Simonem dixistis, quod, inquam, statuas fa- ciat ambulare, quod supra carbones ignitos volutet se, quod draco fiat, in capram transformetur, quod- que in aere volet, ac similia alia, quæ cum ad sa- nandos homines non fiant, ad multos fallendos na- tura comparata sunt. Miracula vero misericordis veritatis humanitatis plena sunt, qualia Dominum' ' |
@VARIE LECTIONES.
70 εἰδεῶν Ο. τι πολλοί Ο. * Hane constructionem non admittit lingua Graeca nam scribi debuit αὐτοὺς παρόντας. Sed facilior est emendandi ratio : prorsus enim legendum αυτόθι παρόντες. D. Sed potest etiam lectio cod. Reg. ferri, est enim ordo verborum πολλοὶ αὐτοὶ παρόντες ἐμαρτύρουν τὰ τοιαῦτα (nempe ἑαυτοὺς ἱστορηκέναι. Gl. Fortasse pro αὐτοί ponendum est adverb. loci αὐτῇ (idem ac τῇδε) vel αὐτοῦ 78 Cfr. cap. 15 seqq. το καί om. G. Το Μωυσέος Ο. 76 μετά tacite scripsit Cl, repetiitque S contra codd. auctoritatem. 77 προλαβους Ο. 18 O in textu πεπληρωμένων, in marg. ead. man. correctum in πεπυρω μένων. Το πρὸς ἀπατᾷν Ε. |
@VARIORUM ΝΟΤΑ.
(51) Ανδριάντας etc. Anastasius Questione 20. p. 242. Cedrenus Synopseos pag. 173. Nicephorus Hist. eccl. lib. ii, cap. 27. Cor. |
