@97 CLEMENTINA. - HOMILIA II. 98
|
clare. Et Simon dixit : ego quidem scio quid dicatis.
vos autem nescitis de quibus loquamini. Et dixit Nicetas : Quandoquidem scis, edissere: quod si nescis, ne existimes decipi nos posse, dum ais te quidem scire, nos autem nequaquam. Adeo enim stolidi non sumus, ut nobis vafram inferas suspi- cionem, qua existimemus aliquid ineffabilium co- gnosci a te atque sic nos, cupiditate detentos, in tuam potestatem redactos teneas. XXX. Respondit Simon: Quod quidem disjun- xerim animam ab humano corpore, novi vos scire ; quod vero non anima defuncti ministret, cum non existat, sed aliquis damon, qui se simulat esse ani mam, operetur, novi vos ignorare. Et Nicetas excepit: In vita nostra multa incredibilia audivimus, hoc ta- men sermone amentiorem nos audituros non spera- vimus. Nam si damon fingit se esse animam mortui, quis fuit animæ usus, ut a corpore separaretur ? Nonne ipsi præsentes audivimus te, cum animam e corpore adjurando evocares ? Et qua ratione, uno adjurato, alter non adjuratus tanquam veritus obe- dit? Nonne etiam tu aliquando a nobis rogatus, cur interdum cessarent assessiones, respondisti: Quia anima, completo super terram tempore quod in corpore peractura erat, ad inferos vadit, ac sub- junxisti animas eorum qui propria morte obie- runt, quoniam in inferis hinc secedentes custo- diuntur, difficulter permitti venire? XXXI. Hæc Nicetas cum protulisset, ipse Aquila iterum dixit: Cuperem a te id unum discere, Simon sive anima sit, sive dæmon id quod adjuratur, cu- jusnam metu adjurationes non contemnit? Et Si- mon respondit: Etenim poenas persoluturam se in- telligit, si non obtemperet. Atque Aquila excepit: Itaque si anima adjurata venit, eliam judicium fit. Si ergo animæ sunt immortales, omnino et judi cium est. Quamobrem si eos quoque, qui in malam actionem sunt adjurati, tumque non obtemperarunt condemnandos ais, quo modo tu non timuisti co- gere, cum, qui coguntur, propter contumaciam pr. nas luant? Nam tejam non esse multatum pro iis, quæ designasti, co evenit, quoniam judicium non- dum est, ut tu quidem poenas de eorum ad quæ coegisti, quod autem coactum est veniam accipiat, |
ρήσαντες. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Ἐγὼ μὲν οἶδα τί λέγετε, A
ὑμεῖς δὲ οὐκ οἴδατε περὶ τίνων διαλάγεσθε. Καὶ ὁ 64 Νικήτης ἔφη· Ἐπεὶ οἶδας, λέγε, εἰ δὲ μὴ οἶδας, μὴ δόκει ἡμᾶς τῷ λέγειν σε μὲν εἰδέναι, ἡμᾶς δὲ μὴ, ἀπατᾶσθαι δύνασθαι. Οὐ γὰρ ἐσμεν οὕτως νήπιοι, ἵνα πανούργον ἐνσπείρῃς ἡμῖν τὰ ὑποψίαν τοῦ νομίζειν σέ τι τῶν ἀποῤῥήτων εἰδέναι, καὶ οὕτως ἐπιθυμία κολαζομένους ἡμᾶς ὑποχειρίους λαβὼν ἔχῃς. ΧΧΧ. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Ὅτι μὲν ἐχώρισα ψυχὴν ἀνθρωπείου σώματος, οἶδα ὑμᾶς εἰδότας, ὅτι δὲ οὐχ ἡ τοῦ τεθνεῶτος ψυχὴ ὑπουργεῖ, ἐπεὶ μὴ ὑπάρχει, ἀλλὰ δαίμων τις, ὑποκρινόμενος αὐτὸς εἶναι ψυχή ἐνεργεῖ, οἶδα ὑμᾶς ἀγνοοῦντας. Καὶ ὁ Νικήτης ἔφη Πολλὰ ἐν τῷ βίῳ τούτῳ 60 ἠκούσαμεν άπιστα, τούτου δὲ τοῦ λόγου ἀνοητότερον οὐ προσεδοκήσαμεν ἀκοῦ σαι. Εἰ γὰρ δαίμων ὑποκρίνεται τοῦ τεθνεῶτος εἶναι οι ἡ ψυχή, τίς τῆς ψυχῆς χρεία γίνεται, ἵνα χωρισθῇ τοῦ σώματος; Οὐκ αὐτοὶ δὲ παρόντες ἠκούσαμέν σου, τοῦ σκήνους τὴν ψυχὴν ὁρκίζοντος; Πῶς δὲ καὶ ἄλλου ὁρκιζομένου, ἕτερος μὴ ὁρκισθεὶς ὡς φοβηθεὶς ὑπα κούει ; Οὐκ ἐξετασθεὶς 62 δὲ καὶ σὺ ὑφ᾽ ἡμῶν ποτέ, διὰ τί ἐνίοτε καὶ παύονται αἱ παρεδρίαι 68 (49), ἔφης Οτι ψυχή, πληρώσασα τὸν ὑπὲρ γῆς χρόνον, ὃν ἤμελλεν ἐν σώματι διατελεῖν, εἰς ἅδην πορεύεται. προσετέθης δὲ λέγων, ὅτι τῶν ἰδίῳ θανάτῳ τελευτη- σάντων αἱ ψυχαί, ἐπειδὴ αὐτόθι εἰς ᾅδην χωρήσασαι φρουροῦνται, οὐκ εὐκόπως ἐλθεῖν ἀφίενται (50); 65 ΧΧΧΙ. Ταῦτα τοῦ Νικήτου 64 εἰπόντος, Ακύλας αὐτὸς πάλιν ἔφη. Ἐβουλόμην παρὰ σοῦ τοῦτο μόνον μαθεῖν, Σίμων, εἴτε ψυχή, εἴτε δαίμων ἐστὶ τὸ ὁρκι ζόμενον, τί φοβούμενον οὗ παραπέμπεται τοὺς ὅρκους; C Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Κόλασιν γὰρ παρακούσασα, οἶδε μέλλειν παθεῖν. Καὶ ὁ ᾿Ακύλας ἔφη. Οὐκοῦν, εἰ δοκι- ζομένη ψυχὴ ἔρχεται, καὶ κρίσις γίνεται. Εἴ οὖν αἱ ψυχαὶ ἀθάνατοι γίνονται, καὶ κρισις πάντως γίνε- ται. Ὥστε 68 καὶ τοὺς ἐπὶ κακῇ πράξει ορκισθέντας καταδικασθῆναι, παρακούσαντας, φῂς 66, πῶς οὐ πεφόσ βησαι σὺ ἀναγκάζειν, τῶν ἀναγκαζομένων ἐπὶ παρα- κοῇ κολαζομένων ; Τὸ γὰρ ἤδη σε μὴ παθεῖν ἐφ᾽ οἷς ἔδρασας οὐ θαῦμα 6', ἐπεὶ μήπω κρίσις ἐστὶν, ἵνα σὺ μὲν δίκην δῆς περὶ ὧν ἠνάγκασας, τὸ δὲ δὲ ἀναγκα σθὲν ὑπὸ συγγνώμην γένηται, ὡς τῆς κακῆς πράξεως τὸν ὅρκον προτιμῆσαν. Ὁ δὲ, ταῦτα 60 ἀκούσας, ὠργ-' ' |
@VARIAE LECTIONES.
59 ἐνσπείρῃς ἐν ἡμῖν C. 60 τούτῳ subjunxi c. Ο. οι εἶναι τοῦ τεθνεῶτος C. 68 ἐξητάσθης Ο. 63 προσεδρείαι Ο. 64 νικήτη Ο. 65 ὥστ᾽ ἂν C, ὡς ἂν 5, c. Cl. Γι της add. Epit. c. 32, quam seq. S. στ' οὐ θαῦμα accessit ex 0. et Epit. c. 32. 68 Adsunt in O post δὲ vbb. ταῦτα ἀκούσας expuncta. Tum. id. συγγνώμης. 69 τούτων G. |
@VARIORUM NOTE.
|
καὶ μετὰ θάνατον ἐν αἰσθήσει εἰσὶν αἱ ψυχαί. Cor.
(50) Οὐκ εὐκόπως ἐλθεῖν ἀφίενται. Unde Ter tullianus De anima cap. 57 : Publica jam littera est, quæ animas etiam justa ætate sopitas, etiam proba morte disjunctas, etiam prompta humatione dispunctus, evocaturam se ab inferum incolatu pol- licetur. Vide sit lubet Porphyrium lib. 11 De absti- nentia, cap. 47 ; Servium ad Eneid. IV, 386. ID. |
(49) Α' παρεδρία:. Inter spiritus paredros anima
mortuorum ponebantur. Præter Recognitiones lib. II, cap. 13, et lib. II, cap. 44, testern damus Justi- num Martyrem Apologia rr, p. 65 : Νεκρομαντείαι μὲν γὰρ, καὶ αἱ ἀδιαφθόρων παίδων ἐποπτεύσεις, καὶ ψυχῶν ἀνθρωπίνων κλήσεις, καὶ οἱ λεγόμενοι παρὰ τοῖς μάγοις ὀνειροπομποὶ καὶ πάρεδροι, καὶ τὰ γινό- μενα ὑπὸ τῶν ταῦτα εἰδότων, πεισάτωσαν ὑμᾶς ὅτι' ' |
