@95 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 96
|
guinem : et ex sanguine concreto carnem fecit;
Bicque postea carne solidata, hominem non e terra. sed ex aere protulit. Atque hunc in modum sibi persuadens potuisse a se creari novum hominem, ait se eum, resolutis conversionibus, rursum aeri reddidisse. Quæ cum aliis diceret, credebatur; a nobis vero, qui adfueramus ejus mysteriis, pie non credebatur. Quapropter, damnata, impietate ab- cessimus ab eo. XXVII. Hæc cum Aquila dixisset, frater ejus Ni- cetas ait: Necesse est, frater noster Clernens, ea me commemorare, quæ ab Aquila prætermissa sunt. Primo equidem Deus testis est, nos in nullo opere impio eum adjuvisse, sed, illo faciente, tantum spectasse ; et quandiu opera innoxia edebat, dele- ctabamur sane; quando autem quæ per magiam fiebant, per divinitatem se facere, ad pios homines decipiendos,dixit, non amplius eum passi sumus, quamvis multa nobis promitteret; primum quidem fore ut templum nobis et statuæ erigerentur, atque dii existimaremur, et a populis coleremur, et a re- gibus magnificaremur, atque donaremur publicis honoribus, nec non infinita vi pecuniam ditescere- mus. XXVII. Hæc, et alia quæ putantur majora, nobis pollicebatur, modo ut cum eo viventes pravum ejus molimen taceremus, quo fraus ei succederet; atta- men assensi non sumus: quinimo consilium de- dimus, ut ab ista vecordia desisteret, dicentes ei: Nos, Simon, amicitiæ, quam tecum a pueritia con- traximus, memores, teque amantes, utilia consu- limus: cessa ab hujusmodi audaci facinore: deus esse non potes; time eum qui vere Deus est; co- gnosce te esse hominem, breveque esse tempus vitæ tuæ. Quanquam admodum locuples vel etiam rex evadas, exiguo vitæ spatio pauca sunt quibus frue- ris: et quæ impie parta sunt, cum cito fugiant, æternum supplicium homini sceleroso comparant. Quare auctores tibi sumus, Deum verearis, a quo judicari debet uniuscujusque anima pro iis quæ hic gessit. XXIX. Hæc ille audiens risit. Cumque dicere- mus: Cur nos irrides, qui tibi utilia suademus ? Rideo, inquit, stultam opinionem vestram, quod credatis immortalem esse animam hominis. Et ego respondi : Non miramur, ο Simon, si fallere nos conaris; sed obstupescimus, qua ratione etiam teipsum decipias. Elfare mihi, Simon, etsi aliorum nemo compertum habeat animam esse immorta- lem, tu tamen et nos habemus; tu quidem, ut qui eam a corpore humano diremisti, qui collocutus es, qui imperasti; nos vero, ut qui adfuimus, et imperium audivimus, et quod jussum est vidimus |
ἐξ ἀέρος ἀναδείξαι. Καὶ οὕτως ἑαυτὸν πείσας καινὸν
ἔνθρωπιν 12 δύνασθαι ποιῆσαι, τὰς τροπὰς ἀναλύων πάλιν ἀποδεδωκέναι ἔλεγε τῷ ἀέρι. Καὶ ταῦτα μὲν ἄλλοις λέγῶν ἐπιστεύετο, ὑφ᾽ ἡμῶν δέ τῶν ἐπὶ τε λετῇ συμπαρόντων εὐσεβῶς ἡπιστεῖτο. Διὸ, ἀσεβείας καταγνόντες, ἀπέστημεν αὐτοῦ 47. Α τῆς σαρκὸς παγείσης, ἄνθρωπον οὐκ ἀπὸ γῆς, ἀλλὰ 46 XXVII. Ταῦτα τοῦ ᾿Ακύλα εἰπόντος, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Νικήτης ἔφη· Αναγκαῖόν ἐστιν, ἀδελφὲ ἡμῶν Κλή- μης, τὰ παραλειφθέντα τῷ Ἀκύλᾳ ἐμὲ ὑπομνῆσαι. Πρῶτον μὲν γὰρ μάρτυς ὁ Θεὸς, ὡς οὐδὲν αὐτῷ ἡμεῖς συνειργασάμεθα ἀσεβες, ἀλλ' ἀτι, αὐτοῦ πράσσοντος, ἱστορήσαμεν 48. καὶ μέχρις ὅτε ἀβλαβῆ ποιῶν ἐπε- δείκνυτο, καὶ ἐτερπόμεθα· ὅτε δὲ τὰ μαγείᾳ γινόμενα θειότητι 49 ποιεῖν αρὸς ἀπάτην θεοσεβῶν ἔλεγεν, οὐκ έτι 50 αὐτοῦ ἠνεσχόμεθα, καίτοι πολλὰ ἐπαγγελλο- μένου ἡμῖν, πρῶτον μὲν ναὸν καὶ ἀνδριάντας ἡμῶν κατασκευασθῆναι 41, καὶ θεοὺς νομισθῆναι, καὶ ὑπὸ ὄλλων προσκυνηθῆναι, καὶ ὑπὸ βασιλέων δοξασθῆναι, καὶ δημοσίων τιμών καταξιωθῆναι καὶ χρήμασιν ἀπε ριορίστοις πλουτῆσαι. 88, XXVIII. Ταῦτά τε καὶ τὰ τούτοις μείζονα 52 νομι ζόμενα ἡμῖν ὑπέσχετο 53, μόνον ἵνα συνόντες αὐτῷ τὸ τῆς ἐγχειρήσεως κακὸν σιωπῶμεν, ἵνα αὐτῷ τὰ τῆς ἀπάτης προκόπτῃ, καὶ ὅμως οὐ συνεθέμεθα, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν 63 τῆς τοιαύτης ἀπονοίας παύεσθαι 84 συνεβουλεύσαμεν, λέγοντες αὐτῷ. Ἡμεῖς, Σίμων, τῆς ἐκ παίδων φιλίας πρὸς σὲ μεμνημένοι, στέργον τές σε σκ, τὰ συμφέροντα συμβουλεύομεν· παῦσαι τῆς τοιαύτης τόλμης" θεὸς εἶναι οὐ δύνασαι· φοβήθητι τὸν ὄντῶς Θεόν· γνῶθι ὅτι ἄνθρωπος εἶ καὶ ὅτι σου μικρός ἐστιν ὁ τῆς ζωῆς χρόνος. Κάν μεγάλα 56 πλου- τῆς ἢ καὶ βασιλεύσης, τῷ τῆς ζωῆς σου μικρῷ χρόνῳ ὀλίγα τυγχάνει πρὸς ἀπόλαυσιν, καὶ ἀσεβῶς πορι- σθέντα εὐθέως φεύγοντα, αἰωνίαν κόλασιν περιποι εἶται τῷ τετολμηκότι. Διὸ φοβεῖσθαί σοι τὸν Θεὸν συμβουλεύομεν, ὑφ' οὗ κριθῆναι ἔχει ἡ ἑκάστου ψυχή περὶ ὧν ἔπραξεν ἐνταῦθα. ΧΧΧΙΧ. Ὁ δὲ, ταῦτα ἀκούσας, ἐγέλασεν. Ημῶν δὲ εἰπόντων· Τί ἡμῶν τὰ σοι συμφέροντα συμβουλευόν- των καταγελάς; Εφη· Γελῶ ὑμῶν τὴν μωρὰν ὑπό- ληψιν, ὅτι πιστεύετε ἀθάνατον εἶναι τὴν τοῦ ἀνθρώ που ψυχήν δ'. Κάγὼ ἔφην· Οὐ θαυμάζομεν, ὦ Σίμων, D εξ ἡμᾶς ἀπατᾶν ἐπιχειρεῖς, ἀλλ᾽ ἐκπεπλήγμεθα τίνι λόγῳ καὶ ἑαυτὸν ἀπατᾷς. Λέγε μοι. ὦ Σίμων, εἰ καὶ τῶν ἄλλων οὐδεὶς πεπληροφόρηται ἀθάνατον εἶναι τὴν ψυχὴν, ἀλλ᾽ οὖν γε σὺ καὶ ἡμεῖς, σὺ μὲν ὡς ἀνθρω πείου σώματος χωρίσας αὐτὴν καὶ προσομιλήσας καὶ ἐπιτάξας, ἡμεῖς δὲ ὡς συμπαρόντες καὶ τὴν ἐπιτα- γὴν ἀκούσαντες καὶ τὸ κελευσθὲν 58 ἐναργώς ἱστο' ' |
@VARIE LECTIONES.
55 Ita 46 αλλ' C. κι ἀπέστημεν ἀπ' αὐτοῦ C. 48 ἱστορήκαμεν C. Deest και ante τερπόμεθα in O. 49 θεότητι α 60 οὐκ ἔτι C. 61 Ita Epil. c. 29 et O, ναῶν ανδριάντας ἡμῶν καταξιωθῆναι C. 32 μείζονα addit Epit. c. 29 quam seq. S. 38 Non Cot., ut S parum accurate adnotat, sed Cl edidit υπέχετο. κι παύσασθαι Ο. cod. 804 et O, τε C. 66 μέγα Ι. δ' τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχήν G. qui deinceps ἁπατῶν ἡμᾶς. 8 Ita O, c. 5, κελευθέν· G. Ante Σίμων addidi καὶ ὁ ε. Ο. 56 (.. |
