@93 CLEMENTINA. - HOMILIA II. 94
|
A corpus Simonis, quasi per fumum, visa est virga
transire super quo obstupefactus Dositheus ait ad eum : Dic mihi si tu es Stans, ut adorem te. Cum- que Simon respondisset, Ego sum. Dositheus vi- dens se non esse Stantem, cecidit et adoravit eum; atque in numerum viginti novem principum viro- rum se dejiciens, in eum locum qui ei opinione. tributus fuerat constituit Simonem: sicque non multo post Dositheus, illo stante, ipse concidens, defunctus est. XXV. Simon vero, accepta Helena, circuit ; et usque ad præsens, ut vides, turbas decipit ac com- movet. Helenam vero dicit de supremis coelis in mundum deductam fuisse, atque esse dominam, quasi cunctorum genitricem essentiam ac sapien- liam : pro qua, inquit, Græci et barbari conflixe- runt, imaginem opinantes veritatis; quæ enim re- vera est, tunc apud illum primum omnium habita- bat Deum. Et hæc atque alia his similia, ex Græcis fabulis conficta, persuasibiliter interpretans, decipit multos cum præcipue edat multa prodigiosa mi- racula ; ita ut, nisi cognovissemus, illa eum per magiam efficere, ipsi quoque fuissemus decepti. Illius equidem adjutores principio eramus, quando, ista faciens, religionis partes injuria non afficiebat. Jam vero, cum vesanus coepit imponere velle viris religiosis, ab eo recessimus. XXVI. Etenim cæde se inquinare coeperat ; sicut ipse adhuc amicis nobis velut amicus patefecit, quod cum pueri animam a proprio copore sepa- rasset infandis adjuramentis, futuram adjutricem ad eorum quæ ipse vellet repræsentationem, pue- roque in imagine delineato, consecratam haberet imaginem in æde interiori, ubi ipse dormiret: dim cens se aliquando hunc ex aere formasse, divinis conversionibus, et, imagine ejus depicta, rursus aeri reddiddisse. Rein veroita factam interpretatur. Ait quod primo hominis spiritus, versus in naturam calidi, circumstantem aerem, sicut cucurbitula fa- cit, attractum imbibit: quem deinde intra spiritus formam positum ipse Simon in aquam vertit; cum- que aer in spiritu consistens ob spiritus continui- tatem effundi nequeat, eumdem convertit in san- |
ἔδοξε σῶμα. Ἐπὶ τούτῳ 28 καταπλαγείς δ Δοσίθεος
λέγει αὐτῷ. Εἰ σὺ εἶ 20 ὁ Ἑστὼς, καὶ προσκυνῶ 30 σε. Του Σίμωνος εἰπόντος· Ἐγώ εἰμι, ὁ Δοσίθεος, ἑαυτὸν γνοὺς οὐκ ὄντα τὸν Ἑστῶτα, πεσὼν προσε κύνησεν, καὶ τοῖς εἰκοσιεννέα ἐξάρχοις εγκατα- βαλὼν ἑαυτὸν εἰς τὸ ἑαυτοῦ τῆς ὑπονοίας τόπου ἔστησε τὸν Σίμωνα, καὶ οὕτως μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέ ρας ὁ Δοσίθεος, ἐκείνου στάντος, αὐτὸς πεσὼν ἐτε λεύτησεν. XXV. Ὁ δὲ Σίμων, τὴν Ἑλένην παραλαβών, ἐκε περιέρχεται 31, καὶ μέχρι τοῦ δεῦρο, ὡς ὁρᾶς, ἀνα στατεῖ τοὺς ὄχλους. Αὐτὴν δὲ τὴν Ἐλένην ἀπὸ τῶν ἀνωτάτω 82 οὐρανῶν κατενηνοχέναι λέγει τῷ κόσμῳ, κυρίαν οὖσαν, ὡς παμμήτορα 13 οὐσίαν καὶ σοφίαν, ῆς ἕνεκεν, φησίν, "Ελληνές τε καὶ βάρβαροι ἐμα- Β χέσαντο, εἰκόνα φαντασθέντες ἀληθείας (48)· ἡ γὰρ ὄντως οὖσα τότε παρὰ τῷ πρωτίστῳ ὑπῆρχε Θεῷ. Πλὴν τοιαῦτά τινα Ελληνικοῖς μύθοις συμπεπλα- σμένα πιθανῶς ἀλληγορῶν ἀπατᾷ πολλοὺς, ἐξαιρέτως πολλὰ τερατώδη θαυμάσια ποιῶν, ὡς εἰ μὴ ᾔδειμεν ὅτι μαγεία ταῦτα ποιεῖ, ἐπατήθημεν ἂν καὶ αὐτοί. ᾿Αλλ' ἐπειδὴ συνεργοὶ αὐτοῦ ἦμεν τὸ καταρχὰς 84, ὅτε τὰ τοιαῦτα ποιῶν τὸ τῆς θεοσεβείας οὐκ ἠδίκει μέρος, νῦν 61 ὅτε πολυμανής 35 τοὺς ἐν θενσεβεία ἀπατᾶν 36 ἐπιχειρεῖν ἤρξατο, ἀπέστημεν αὐτοῦ. XXVI. Καὶ γὰρ μιαιφονεῖν ἤρξατο, ὡς αὐτὸς ἔτι ὡς φίλος οι φίλοις ἐξέφηνεν 88, ὅτι παιδίου ψυχὴν τοῦ ἰδίου σώματος χωρίσας ἀποῤῥήτοις ὅρκοις, συνεργὸν πρὸς τὴν τῶν αὐτῷ δοκούντων φαντασίαν, τὸν δὲ 39 παῖδα διαγράψας ἐπὶ εἰκόνος, ἐνδοτέρῳ οἴκῳ ὅπου αὐτὸς ὑπνοῖ ἀνατεθειμένην ἔχει, φάσκων, ποτὲ τοῦτον ἐξ ἀέρος πλάσας 40 θείαις τροπαῖς καὶ τὸ εἶδος ἀναγρά‐ ψας ἀποδεδωκέναι 41 πάλιν τῷ ἀέρι. Τὴν δὲ πρᾶξιν ἑρμηνεύει οὕτως πεποιηκέναι. Πρῶτον τὸ 18 ἀνθρώπου πνεῦμα λέγει, τραπέν εἰς θερμὴν φύσιν, τὸν περικει μενον αὐτῷ σικύας δίκην ἐπισπασάμενον συμπιεῖν αέρα εἶτα ἔνδοθεν τῆς τοῦ πνεύματος ἰδέας 4 γενό μενον αὐτὸν τρέψαι εἰς ὕδωρ· ὑπὸ δὲ τῆς 48 συνεχ χείας τοῦ πνεύματος χυθῆναι μὴ δυνάμενον, εἰς απ ματος φύσιν μετατρέπειν ἔφασκε τὸν ἐν αὐτῷ ἀέρα, τὸ δὲ αἷμα πῆξαν τὰς σάρκας ποιῆσαι· εἶθ᾽ οὕτως' ' |
@VARIE LECTIONES.
28 τούτου Ο. 20 εἴ om 0. 30 Ita O, e. S., προσκύνω C. 31 περιέρχεται Ο. 87 ἀνωτάτων C. 3 Ita D. suffragante O, παμμητάρα C. 34 κατ᾿ ἀρχίας Ο. 3 Ita S, ex Εpit. 6, 27, πολυμανείς (, πολύ μανείς Ο. 36 ἀπατᾷν 0, c. C, ἀπατῶν Cl. et S, qui conjecturam suam in recensione Coteleriena jam evulgatam inve- nire potuisset. 37 ὧν φίλος scribendum esse conjectaverim ex Epit. c. 27 : ὡς αὐτὸς ἔτι φίλοις οὖσιν ὑμῖν οἷα φίλος ἐξέφανεν. S. 38 Ita S, ἐξέφανεν Ο. Ο. 39 δε om. Ο. 4 Fortasse leg. πλάσαι S. 4 Post ἀποδεδω- κένα. Ο exb. λέγει, quod ejeci c. 6. 48 του C, qui deinceps θερμού. 4 Ita O et ex conject. C, συμπεῖν id. in textu. 43 εἰδέας C. Tum S αὐτόν in versione falso refert ad Simonem, cum referendum sit ad ae- rem. Quare frustra conjicit, scribendum esse infra πήξαντα p. πῆξαν * τῆς addidi e. 0. Tum εἰς αἴμ. φύσιν G. |
@VARIORUM NΟΤΑ.
|
ἐν Τροία. Στησίχορός φησι γενέσθαι περιμάχητον ἀγ
νοίᾳ τοῦ ἀληθοῦς], Sext. Εmp. adv. Matth. vit 180, 255 et Barnesium ad Eurip. Hel. v. 33. D. Adde Schol. ad Lycophr. v. 113, et interpr. ad Herod. 11. 112 sqq. S. DRESSEL. |
(48) Alludit noster ad eorum sententiam, qui
non Helenam, sed ejus duntaxat imaginem Trojæ fuisse statuerunt, cum Græci barbarique sibi mu- tuas, ejus causa, clades facerent. Vid. Plat. De Rep. ΙΧ, [586. Ο : ὥσπερ τὸ τῆς Ἑλένης εἴδωλον ὑπὸ τῶν' ' |
