@91 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 92
|
A ὄντως 44 Χριστοῦ ἡμῶν ἑαυτὸν ἀναγορεύει. Τὰ δὲ τοῦ
νόμου ἰδίᾳ προλήψει αλληγορεί 12. Καὶ κρίσιν ἔσε σθαι μὲν λέγει, οὐ προσδοκά δέ· οὐ γὰρ ἂν ὑπὸ Θεοῦ κριθήσεσθαι πεπεισμένος 13, μέχρι αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ ἀσεβεῖν ἐτόλμα. Ὅθεν ἔνιοι, μὴ εἰδότες ὅτι, προ- καταλύμματι 14 τῇ θ ευσεβεία κεχρημένος, ὑποσυλά τὰ τῆς ἀληθείας, καὶ τὴν ὅπως ποτὲ ὑπ᾽ 15 αὐτοῦ ἐλπίδα καὶ κρίσιν λεγομένην ἔσεσθαι, ὡς πιστῷ 18 πιστεύοντες ἀπόλλυνται. ΧΧΙΙΙ. Τὸ δὲ παρεισελθεῖν αὐτὸν εἰς τὸν τῆς ἀσε βείας 17 λόγον γέγονεν οὕτως· Ἰωάννης τις ἐγένετο ἡμεροβαπτιστής 18, ὃς καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ κατὰ τὸν τῆς συζυγίας λόγον ἐγένετο πρόοδος· καὶ ὥσπερ τῷ Κυρίῳ γεγόνασιν δώδεκα ἀπόστολοι, τῶν τοῦ ἡλίου δώδεκα μηνών φέροντες τὸν ἀριθμὸν, ὡσαύτως καὶ αὐτῷ ἔξαρχοι ἄνδρες γεγόνασι τριά κοντα, τὸν μηνιαῖον τῆς σελήνης ἀποπληροῦντες λόγον. Ἐν ᾧ ἀριθμῷ μία τις ἦν γυνὴ λεγομένη Ελένη, ἵνα μηδὲ τοῦτο ἀνοικονόμητον ᾖ (47). Ημισὺ γὰρ ἀνδρὸς οὖσα ἡ 19 γυνὴ, ἀτελῆ τὸν τῆς τριακοντάδος τέθεικεν ἀριθμὸν, ὥσπερ καὶ τῆς σε λήνης 20, ἧς ἡ πορεία τοῦ μηνός 21 οὐ τέλειον ποιεῖται τὸν δρόμον. 59 Τούτων δὲ τῶν τριάκοντα τῷ Ἰωάν. νῇ 29 πρῶτος καὶ δοκιμώτατος ἦν ὁ Σίμων, ὃς καὶ τοῦ μὴ ἄρξαι αὐτὸν μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ 29 Ἰωάν νου αἰτίαν ἔσχε ταύτην. XXIV. Αποδημοῦντος γὰρ αὐτοῦ εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ τὴν τῆς μαγείας ἐπάσκησιν, τοῦ Ἰωάννου ἀναι ρεθέντος, Δοσίθεός 2 τις, τῆς ἀρχῆς ὀρεγόμενος, θά νατον αὐτοῦ ψευδῆ καταγγείλας, διαδέχεται τὴν αἵρεσιν. Ὁ δὲ Σίμων, μετ᾿ οὐ πολὺ ἐπελθὼν καὶ τοῦ τόπου ὡς ἰδίου μεγάλως ἀντεχόμενος, τῷ Δοσιθέ συντυχὼν τὸν μὲν τόπον οὐκ ἀπῄτει, εἰδὼς ὅτι ὁ φθάσας τῆς ἀρχῆς παρὰ προαίρεσιν οὐ καθαιρεῖται. Διὸ μετὰ προσποιητοῦ φιλίας ἐπ' ὀλίγον μὲν εἰς τὸν δεύτερον τοῦ Δοσιθέου τόπον δίδωσιν ἑαυτόν. Ταγείς δὲ μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας τοῖς τριάκοντα συμμαθη ταῖς, ὑποδιαβάλλειν ἤρξατο τὸν Δοσίθεον, ὡς μὴ παραδιδόντα γνησίως τα μαθήματα. Καὶ τοῦτο ποιεῖν ἔλεγεν αὐτὸν οὐχ ὡς φθονοῦντα, ἀλλ᾽ ὡς 25 ἀγνοοῦντα. Καί ποτε ὁ Δοσίθεος, ὑπαισθόμενος τὴν τοῦ Σίμωνος ἔντεχνον διαβολήν, λύουσαν 26 αὐτοῦ τὴν πρὸς τοὺς πολλοὺς ὑπόνοιαν, τοῦ μὴ αὐτὸν εἶναι νομίζειν τὸν Ἐστῶτα, θυμῷ ἐπὶ τὴν συνήθη 27 πα ραγενόμενος διατριβὴν, ῥάβδῳ παίει εὑρὼν τὸν Σί μωνα, ἡ δὲ, ὥσπερ καπνοῦ 60 τοῦ Σίμωνος διελθεῖν |
Christo nostro seipsum prædicat. Legem propria
præsumptione aliter interpretatur. Et judicium dicit quidem fore verum non exspectat; persuasum enim habens, Deum non esse judicaturum, usque ad Deum ipsum impietatem suam ausus est extendere. Unde nonnulli, nescientes quod pietate erga Deum ut praetextu abutens, veritatem occulte deprædatur, qui ut credenti credunt eam, quæ quomodocunque ab eo dicitur, spem ac judicationem, pereunt. XXIII. Ut autem ipse religionis opinionem inva- deret, factum est ita. Joannes quidam exstitit, qui singulis diebus baptizaret, quique Domini nostri Jesu secundum conjugationis rationem fuit præ- cursor: et quemadmodum Dominus habuit duode- cim apostolos, duodecim mensium solis gerentes numerum, similiter is triginta viros principes ha- buit, menstruam lunæ rationem implentes. Quo in numero una quædam erat mulier dicta Helena ; ut ne hoc quidem absque mysterio esset. Cum enim mulier dimidium sit viri; imperfectum tricenarii constituit numerum, sicut et in luna, cujus incessus non perfectum mensis cursum conficit. Porro ho- rum triginta Joanni primus ac probatissimus erat Simon qui quidem quo minus post mortem Joan- nis princeps declaratus sit, hoc in causa fuit. XXIV. Nam ipso peregre in Egyptum profecto, propter magiæ exercitationem, Joanne occiso, Do- sitheus quidam principatum appetens, cum ipsius Simonis mortem falso annuntiasset, factus est sectæ successor. At Simon paulo post reversus, et eum locum tanquam proprium affectans vehemen- ter,nactus Dositheum locum quidem non repetiit, sciens hominem qui contra ipsius voluntatem oc- cupaverat principatum, non depositum iri. Quare persimulatam amicitiam brevi quidem in secundum a Dositheo locum irrepsit. Non multos autem post dies, intra numerum triginta condiscipulorum col- locatus, coepit Dositheo derogare, tanquam qui non germane doctrinam traderet. Idque eum assereba- non invidia facere, sed inscientia, et aliquando Dositheus, Simonis artificiosam sentiens obtrecta- tionem, eo tendentem, ut aboleretur plurimorum opinio, neque amplius ipse putaretur esse Stans, furore commotus,cum ad scholam solito convenis- set, virga Simonem inventum verberat at per' ' |
@VARIE LECTIONES.
11 ὄντος Ο. 12 αλληγορεῖς Ο. 18 πεπιστευμένοις Ο. 14 προκαταλήμματι G, προκαλύμματι D. Caeterum πρόλημμα eodem sensu occurrit. Cfr. hom. VII, 23. S. 15 υπό Ο. 16 πιστῶς Ο. 17 αὐτὸν τὸν τῆς θεοσε βείας Ο. 18 ἡμεροοαπτισθείς Ο. ημεροοαπτισθείς Ο. 19 ἡ adjunxi c. O, 0 Legatur ἡ σελήνη 'quod postulat orationis series. D. μή 0. τῷ Ιωάννη om. Ο. 2 του om. Ο. 24 Δοσίθεός 0, constanter, Δωσίθεός C. Idem subinde τις, ut voluit S, te C. 25 ως addidi c. O, * Lege φύουσαν, quæ de multo apud multos suspicionem crearet. D. Rufini versio (Recogn. II, 11) hæc est: Verum Dositheus, ubi sibi derogari sentit a Simone, verens ne opinio sua obscuraretur apud homines, qui eum putabunt ipsum esse Stantem. Cum hac interpretatione con- stare potest lectio vulgata, modo αὐτοῦ τὴν mutetur in τὴν αὐτοῦ. Eodem sensu προσεκλύειν legitur hom. 111, 2, ἐκλύειν χνη, 6. Quid ὑπόνοια significet, intelligitur ex seqq. S. 27 συνήθειαν Ο. |
@VARIORUM NOTÆ.
|
fectam referabat rotunditatem, ad modum lunæ in
cornua coeuntis, ut nemo ignorat. Cor.
|
(47) Ἵνα μηδὲ τοῦτο ἀνοικονόμητον ἦ. Simili
modo corona que Simonis Magi dicebatur, imper-' ' |
