Σελίδα:Patrologia Graeca vol 2.pdf/42

@83 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 84

divinitatem spiritus quæ in ipso existit, si quis Α δὲ τῷ πρόγνωσιν ἔχοντι διὰ τὴν ἐν αὐτῷ τοῦ πνεύ nolit veri cognitionem tribuere, et eam alteri cui- piam tradit, nonne mentis inops est, qui ascribat non prophet scientiam quam noluit prophetae concedere ? XI. Quare ante universa omni judicio oportet per propheticam promissionem prophetam quærere ; eoque cognito reliquis doctrinæ ejus sermonibus adhærere sine ulla dubitatione, atque confidendo de bonis qum sperantur, juxta primum judicium vivere ; sciendo videlicet, quod qui ea verba prota- lit, ita natura comparatus est, ut mentiri nequeat. Quamobrem si de cætero aliquid ab eo dictorum. nobis non recte dictum videatur, scire ooortet, non ab eo prave dictum esse, sed nos id quod bene dictum erat, non intellexisse. Neque enim igno- rantia recte cognitionem dijudicat: sicuti nec scientia vere potst judicare præscientiam; verum præscientia ignorantibus tribuit scientiam. XII. Quocirca, amice Clemens, si quæ ad Deum pertinent cognoscere cupis,ab isto solo potes di- scere, quia solus novit veritatem. Aliorum enim si quis aliquid cognoscit, ab eo, aut ab ejus disci- pulis traditum accepit. Est autem ejus sententia et vera prædicatio: Deum unum esse, cujus mundus opus est, quique justus cum sit, aliquando certe unicuique pro actionibus retribuet.

ματος θειότητα, τὸ ἀληθὲς εἰδέναι μὴ διδόναι τις θέλοι, τινὶ ἑτέρῳ δοὺς εἰδέναι, οὐκ ἐνδεὶς ὑπάρχει φρενῶν, ἀποδεδωκώς τῷ μὴ προφήτη & προφήτῃ εἰδέναι δοῦναι οὐκ ἐβουλήθη; ΧΙ, Ὅθεν πρὸ πάντων πάσῃ κρίσει διὰ τῆς προ- φητικῆς ἐπαγγελίας τὸν 48 προφήτην ζητεῖν δεῖ, καὶ γνόντα, τοῖς λοιποῖς τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοις ἀνενδοιάστως ἕπεσθαι, καὶ θαῤῥοῦντα περὶ τῶν ἐλπι ζομένων, πολιτεύεσθαι τῇ πρώτη κρίσει, γνόντα οὖν 49, ὅτι ὁ ταῦτα εἰπὼν πρὸς τὸ ψεύσασθαι φύσιν οὐκ ἔχει. Διὸ, ἐάν τι τοῦ λοιποῦ τῶν ὑπ᾽ αὐτοῦ ῥηθέν των δοκῇ ἡμῖν τὸ μὴ καλῶς εἰρῆσθαι, εἰδέναι χρή ὅτι οὐκ αὐτῷ 51 εἴρηται κακῶς, ἀλλ᾿ αὐτὸ ἡμεῖς καλῶς ἔχον οὐκ ἐνοήσαμεν. Αγνοια γὰρ γνῶσιν οὐκ ὀρθῶς κρίνει, ἅτε δὴ οὔτε γνῶσις πρόγνωσιν ἀληθῶς κρίνειν πέφυκεν· ἀλλ' 52 ἡ πρόγνωσις τοῖς ἀγνοοῦσι παρέχει τὴν γνῶσιν,' '

XIII. Necesse quippe est ut qui asserit Deum natura omnino esse justum,etiam credat immorta- les esse hominum animas. Quoniam ubi erit justi- tia ejus, quando aliqui,cum pie vixissent, interdum. male habiti per vim e medio sublati sunt, quidam C vero,ubi omnino impii extitissent, atque vitæ luxui ac deliciis indulsissent, communi tamen hominum morte obierunt ? Quandoquidem igitur,absque ulla contradictione, Deus, bonus cum sit, justus etiam est,nec aliunde justus esse cognoscetur,nisi anima post separationem a corpore sit immortalis, ut malus quidem, in inferno positus, tanquam qui hic bona receperit, ibi pro iis quæ deliquit, punia- tur, bonus autem, hic pro delictis castigatus, illic quasi in sinu justorum constituatur bonorum ha- res. Quoniam igitur Deus justus est, constat inter nos, judicium quoque fore, et animas esse im- mortales.

ΧΙΙ. Ὅθεν, ὦ φίλε Κλήμης, είγε τὰ τῷ Θεῷ διαφέ- ροντα γνῶναι θέλεις 53, 51 παρὰ τούτου μόνου μαθεῖν ἔχεις, ὅτι μόνος οἶδε τὴν ἀλήθειαν. Τῶν γὰρ ἄλλων εἴ τις ἐπίσταται τι, παρὰ τούτου, ἢ τῶν τούτου μα θητῶν λαβὼν ἔχει. Ἔστι δὲ δὲ αὐτοῦ τό τε βούλημα καὶ ἀληθὲς κήρυγμα, ὅτι· εἷς Θεός, οὗ κόσμος ἔργον, ὅς, δίκαιος ὢν, πάντως ἑκάστῳ πρὸς τὰς πράξεις ἀποδώσει ποτέ. ΧΙII. Ανάγκη γάρ, πάσῃ φύσει και δίκαιον εἶναι λέγοντα τὸν Θεὸν, καὶ τὰς ἀνθρώπων ψυχὰς ἀθανά τους εἶναι πιστεύειν. Ἐπεὶ, ποῦ τὸ 56 δίκαιον αὐτοῦ, ὅπου τινὲς, εὐσεβῶς βιώσαντες, κακουχηθέντες ἐνίοτε βιαίως ανηρέθησαν, ἔνιοι δὲ, ἀσεβεῖς πάνω γεγενημέ ναι, ἐν πολυτελεία βίου τρυφήσαντες, τὸν κοινὸν ἀνθρώπων θάνατον ἐτελεύτησαν; Ἐπεὶ οὖν χωρίς πάσης ἀντιλογίας ὁ Θεὸς ἀγαθὸς ὢν καὶ δίκαιός ἔστιν, οὐκ ἄλλως δὲ δίκαιος εἶναι γνωσθήσεται, ἐὰν μὴ ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν χωρισμὸν τοῦ σώματος ἀθάνατος ᾖ, ἵν᾽ ὁ μὲν ὅι κακὸς, ἐν ᾅδη γενόμενος, ὡς ἐνταῦθα τὰ ἀγαθὰ ἀπολαβὼν, ἐκεῖ περὶ ὧν ἥμαρτε κολασθῇ, ὁ δὲ ἀγαθὸς, ἐνταῦθα περὶ ὧν ἥμαρτε κολασθεὶς, ἐκεῖ ὡς ἐν κόλποις δικαίων, ἀγαθῶν δὲ κληρονόμος και ταστῇ. Ὅτι τοίνυν ὁ Θεὸς δίκαιος, πρόδηλον ἡμῖν ἐστιν ὅτι καὶ κρίσις δε γίνεται καὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι τυγχάνουσιν.' '

XIV. Si quis vero, quemadmodum Simoni Sama- XIV. Εἰ δέ τις, ὡς τῷ Σαμαρεῖ Σίμωνι δοκεῖ, τὸ ritano placet,Deo justum esse nolit concedere, cui η δικαίῳ εἶναι τα Θεῷ 52 μὴ θέλοι δοῦναι· τίνι ἔτι jam tribuere potest ut justus sit, vel esse possit? τοῦτο 61 δοῦναι δύναται, ἢ καὶ τὸ γενέσθαι δύνασθαι ; Nam si id cunctorum radix non habet, prorsus Τῆς γὰρ δίζης τῶν ὅλων τοῦτο οὐκ ἐχούσης, ἀνάγκη

@VARIE LECTIONES. 48 τό Ο. 49 γνόντα, οὖν C, cujus conjecturam γνόντα οὖν, ὅτι exhihet O ; γνόντα ὅτι S. 60 διεῖν 0, quocum dedi μὴ καλῶς. Deest μή ap. G, qui propterea conj. κακῶς. Ο οὐ καλῶς. κι αυτό G. Tum deest κακώς in 0, 32 αλλά 0. 83 θέλης Ο. 6+ Ita o, c. S., τε . 81 γὰρ πᾶσα, φύσει (. 55 που το 0 εt Epit. τ. 23, τοῦτο C. Cfr. eliam hom. iir, 17 sub finem. σε ένα μέν α, ἵνα μὲν ὁ S Dein δει (λ, 58 Ο add. ὧν ante ἀγαθῶν. Tum ἐπεὶ τοίνυν p. ὅτι τοίνυν Epit. c. 23, quod unice rectum. Επεί protasin resumit. S. 50 κρίσεις Ο. 60 τὸ δικαίῳ εἶναι C, τὸ δίκαιον εἶναι Epit. c. 23. Notum est illud loquendi genus ex usu Peripateticorum, de quo expssuerunt Trendelenburgius in Museo Rhenano 1828, in -4ο 457 seqq. (quæ com- mentatio inscripta est: Das τὸ ἐνὶ εἶναι, τὸ ἀγαθῳ εἶναι bei Aristoteles, ein Beitrag zur arist. Begrifshe- stimmung und zur griech, Syntax et ad Arist. De anim. p. 471 seqq., deinde Waitz ad Arist. Org. 67, α. 12. Vide infra hom. x, 19; Θεῷ εἶναι, πνι, 17; ἀπείρῳ εἶναι S. 61 τοῦτό τις Γ. ' '

@VARIE LECTIONES. 48 τό Ο. 49 γνόντα, οὖν C, cujus conjecturam γνόντα οὖν, ὅτι exhihet O ; γνόντα ὅτι S. 60 διεῖν 0, quocum dedi μὴ καλῶς. Deest μή ap. G, qui propterea conj. κακῶς. Ο οὐ καλῶς. κι αυτό G. Tum deest κακώς in 0, 32 αλλά 0. 83 θέλης Ο. 6+ Ita o, c. S., τε . 81 γὰρ πᾶσα, φύσει (. 55 που το 0 εt Epit. τ. 23, τοῦτο C. Cfr. eliam hom. iir, 17 sub finem. σε ένα μέν α, ἵνα μὲν ὁ S Dein δει (λ, 58 Ο add. ὧν ante ἀγαθῶν. Tum ἐπεὶ τοίνυν p. ὅτι τοίνυν Epit. c. 23, quod unice rectum. Επεί protasin resumit. S. 50 κρίσεις Ο. 60 τὸ δικαίῳ εἶναι C, τὸ δίκαιον εἶναι Epit. c. 23. Notum est illud loquendi genus ex usu Peripateticorum, de quo expssuerunt Trendelenburgius in Museo Rhenano 1828, in -4ο 457 seqq. (quæ com- mentatio inscripta est: Das τὸ ἐνὶ εἶναι, τὸ ἀγαθῳ εἶναι bei Aristoteles, ein Beitrag zur arist. Begrifshe- stimmung und zur griech, Syntax et ad Arist. De anim. p. 471 seqq., deinde Waitz ad Arist. Org. 67, α. 12. Vide infra hom. x, 19; Θεῷ εἶναι, πνι, 17; ἀπείρῳ εἶναι S. 61 τοῦτό τις Γ.

undefined' '