@79 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 80
|
καὶ νουθεσίας προσφέρειν τοῖς φαῦλόν τι πράττουσιν.
Φημί, εἰ μὲν ἀνύει τις, προσφερέτω· εἰ δὲ μή, τῷ καιρῷ εἰξάτω. Ἐγὼ γὰρ οἶδα 20 ὅτι πάντα καιρὸν ἴδιον ἔχει. Διὸ χρὴ τοῖς ἀνθρώποις τοὺς τὴν ψυχὴν ῥωννύντας λόγους πρὸ τῆς κακώσεως ἐπιδιδόναι, ἵνα εἴ ποτε ἐπέλθοι 21 τι φαῦλον, ὁ νοῦς προωπλισμένος ὀρθῷ τῷ λογισμῷ τὸ ἐπενεχθὲν ὑποστῆναι δυνηθῇ. Τότε γὰρ καὶ τῷ διὰ γνώμης ἀγαθῆς βοηθήσαντι παρὰ τὴν ἀκμὴν τοῦ πολέμου οἶδεν ὁ νοῦς συντρέχειν. ΙV. Πλὴν ἔμαθον, ὦ Κλήμης, ὡς ἐν τῇ Ἀλεξαν δρείᾳ ὁ Βαρνάβας τὸν περὶ προφητείας λόγον τελείως σοι ἐξέθετο ἡ γὰρ οὔ; Κἀγὼ ἀπεκρινάμην· Ναί, καὶ πάνυ καλῶς. Καὶ ὁ Πέτρος· Οὐκοῦν οὐκ ἀναγ καῖον, τὸν νῦν χρόνον δυνάμενον ἡμῖν ὑπηρετεῖν εἰς ἑτέρους λόγους οἷς οὐκ ἐπίστασαι, εἰς οὓς ἐπίστασαι ποιεῖσθαι τήν ἀσχολίαν. Κἀγὼ 28 ἔφην Ορθῶς ἔφης, Πέτρε. Ἐμοὶ δὲ τοῦτο χαρίζου πάντοτέ σοι συνεῖναι κρίναντι, τὸν περὶ 48 του 28 προφήτου λόγον ἡδέως ἀκούοντι συνεχῶς ὑφηγεῖσθαι. "Ανευ γὰρ αὐτοῦ, ὡς ἔμαθον παρὰ Βαρνάβα, τὴν ἀλήθειαν μαθεῖν ἀδύ νάτου. ν. Ὁ δὲ Πέτρος, ἐπὶ τούτῳ μεγάλως ἡσθεὶς, ἀπε κρίνατο· Ἤδη μὲν ἡ πρὸς σὲ διόρθωσις τέλος εἴληφεν, ἐπεγνωκότα 24 τῆς ἀπταίστου προφητείας τὸ μέγεθος, ῆς ἄνευ λαβεῖν τινι τὸ ἐν ὑπεροχῇ συμφέρον ἀδύνατον. Πολλῶν γὰρ καὶ διαφόρων ἀγαθῶν ὄντων ἐν τοῖς οὖσιν ἢ ἔσεσθαι δυναμένοις, τὸ πάντων μακαριώτατον, εἴτε ἀἰδιός ἐστι ζωή 35, ἢ παράμονος ὑγίεια, ἢ τέλειος νοῦς, ἢ φῶς, ἢ χαρά, ἢ ἀφθαρσία, ἢ καὶ ἄλλο τι ὃ ἐν τῇ τῶν ὄντων φύσει ὑπερέχον υπάρχει καλόν ἢ ὑπάρξαι δύναται τοῦτο -- οὐκ ἄλλως ἔστιν αὐτὸ κτή σασθαι μή πρότερον γνόντα τὰ ὄντα ὡς ἔστιν· τῆς δὲ γνώσεως οὐκ ἄλλως τυχεῖν ἔστιν, ἐὰν μὴ πρότε ρόν τις τὸν τῆς ἀληθείας προφήτην ἐπιγνῷ. VI. Προφήτης δὲ ἀληθείας ἐστὶν ὁ πάντοτε πάντα εἰδὼς, τὰ μὲν γεγονότα ὡς ἐγένετο, τὰ δὲ γινόμενα ὡς γίνεται, τὰ δὲ ἐτόμενα ὡς ἔσται, ἀναμάρτητος, ελεήμων, μόνος τὴν ἀλήθειαν ὑφηγεῖσθαι πεπιστευ μένος. Αναγίνωσκε, καὶ εὑρήσεις τοὺς ἀφ' ἑαυτῶν 20 τὴν ἀλήθειαν εὑρεῖν νομίσαντας 7. Τοῦτο γὰρ προ- φήτου ἴδιον, τὸ τὴν ἀλήθειαν μηνύειν, ὥσπερ ἡλίου ἴδιον τὸ τὴν ἡμέραν φέρειν. Διὰ τοῦτο ὅσοι ποτὲ ἀλήθειαν γνῶναι ἐπεθύμησαν, παρὰ δὲ τούτου μαθεῖν αὐτὴν οὐκ εὐτύχησαν, μὴ εὑρόντες, 48 ζητοῦντες ἐτελεύ τησαν. Ο γὰρ τὴν ἀλήθειαν ζητῶν παρὰ τῆς ἑαυτοῦ αγνοίας λαβεῖν πῶς ἂν δύναιτο ; Κἂν γὰρ εὕρῃ 20, εἰδὼς αὐτὴν ὡς οὐκ οὖσαν παρέρχεται. Οὔτ᾽ αὖ παρ' ἑτέρου, τοῦ ὁμοίως ἐξ ἀγνωσίας γνῶσιν ἔχειν ἐπαγ γελλομένου 29, ἀληθείας κρατεῖν δυνατὸς ἔσται 30, πλὴν πολιτείας μόνης, καὶ ταῦτα ἐκείνης τῆς διὰ τὸ εὔλογον γνωρισθῆναι δυναμένης, ἥτις ἑκάστῳ, ἐκ |
solationes et admonitiones iis admovere, qui mali A
aliquid habent ac gerunt. Aio,quod si quidem ali- quis proficit, adhibeat; sin minus, tempori con- cedat. Scio etenim, cuncta habere suum tempus. Quare oportet sermones qui animum roborant ho- minibus ante vexationem tradere; ut si quid forte pravi acciderit, mens prius armata recta ratione possit id quod illatum est perferre. Tunc quippe ei qui per bonum consilium opitulatus est, mens in ipso conflictationis articulo solet concurrere. IV. Ceterum audivi, Clemens, Barnabam tibi Alexandriæ omnino exposuisse doctrinam de pro- phetia ; an id verum non est? Et ego respondi : Ita est, admodum præclare id fecit. Et Petrus: Non igitur necesse est, ut hoc tempus in iis enarrandis quæ nosti insumatur, cum ad alios sermones, quos p ignoras, nobis possit inservire. Et ego dixi : Recte ais, Petre. Id tamen mihi pro munere concede, qui semper tecum manere constitui, sermonem de pro- pheta explicare assiduo lubenter audienti. Absque illo enim, sicut a Barnaba accepi, veritas disci non potest. V. Petrus, eo responso valde delectatus;jam, in- quit, finem accepit quæ ad te pertinet emendatio,ut qui cognoscas magnitudinem indubitate prophetim, sine qua impossibile est cuiquam id consequi quod summe juvat.Nam cum in rebus multa et variabona sint ac esse possint,quod omnia beatitudine supe- rat, vel vita æterna, vel perpetua sanitas, vel per- fecta mens, vel lumen, vel gaudium, vel immorta- itas, vel si quid aliud est aut existere potest ex- cellens in rerum natura: id non aliter possidere est, nisi prius res quemadmodum exstant cogno- scantur; ea vero scientia continget nunquam, nisi agnito antea propheta veritatis. VI. Propheta autem veritatis ille est, qui omnia. omnino scit, praeterita ut fuerunt, præsentia ut sunt,futura ut erunt ;qui est impeccabilis, et mise- ricors ; cuique soli edisserenda veritatis provincia demandata est. Lege, et invenies eos qui a seipsis veritatem se nactos fuisse existimarunt. Iii quippe Id prophetæ proprium est, veritatem iudicare ; quem- admodum soli proprie competit, diem inducere. Quocirca quotquot veritatem desiderarunt cog- noscere, et ab hoc eam discere non obtinuerunt. ea non inventa, in disquisitione obierunt diem. Nam qui veritatem quarit, a sua ignorantia acci. pere eam quo modo poterit ? Licet enim repererit, cum illam non cognoscat, quasi absentem preter- ibit. Sed nec ab alio similiter ignaro, quamvis scientiam repromittat, veritatem tenere poterit; nisi quod solam discet vitæ conversationem quæ |
@VARIA LECTIONES.
28 οὐκ 30 Eccle. m, 1. 31 ἐπέλθη (sic) Ο. 29 ἐγώ C. 23 του inserui c. Ο. * Prima man. script. in Ο είληφεν ἐπὶ τούτῳ ἐπεγνωκότα. * Prius ἡ ζωή in O. 36 Ita O. c. S, ἀπὸ ἑαυτῶν Ο. C. 27 Post νομίσαντας excidisse aliqua videntur. Supple ἐνεδρευθήναι (cfr. c. 7) vel simile aliquid S. 2 εὕροι C. 29 ὁμοίως ὡς ἐξ ἀγνωσίας ἔχειν ἐπ. Ο. 36 δυνατόν ἐστι 0. |
