@71 S. CLEMENTIS 1 ROM. PONT. OPERA DUBIA. 72
|
ἥκω. Καὶ ἰδοὺ Βαρνάρας ἐκβὰς ἅμα τῷ ἰδεῖν δε
ριεπλάκη μοι, πολὺ χαίρων καὶ δακρύων· καὶ λαβόμε νός μου τῆς χειρὸς εἰσέφερεν ἔνθα ἦν ὁ Πέτρος, λέ- γων μοι. Οὗτός ἐστι Πέτρος, ὃν μέγιστον ἐπὶ τῇ τοῦ Θεοῦ σοφίᾳ ἐπηγγειλάμην 53 σοι, ᾧ ἀπαύστως σε ἀν- τέβαλλον. ὡς εἰσιθι ἐκ ταυτομάτου, ὅτι τὰ κατὰ σὲ καλὰ ὄντα ἀψευδῶς ἀντέβαλλον, οι, ἅμα καὶ τὴν προαί ρεσιν ἐξέφηνα 85, ὡς αὐτὸν γλίχεσθαι καὶ ἰδεῖν σε Μέγα οὖν αὐτῷ δωρόν σε διὰ τῶν ἐμῶν προσφέρω χει ρῶν. Καὶ τοῦτο εἰπὼν, προσενέγκας· ἔφη· Οὗτός ἐστι Κλήμης, Πέτρε. 39 XVI. Ὁ δὲ ἀγαθὸς, προσπηδήσας ἅμα τῷ ἀκοῦσαι τὸ ὄνομα, κατεφίλησεν, καὶ ἐγκαθιστῆναι 56 με ποιήσας ἐξαυτῆς ἔφη· Καλῶς ἐποίησας τὸν τῆς ἀληθεία κή ρυκα ξενίσας Βαρνάβαν, εἰς τιμὴν τοῦ ὄντως οι Θεοῦ, μεγαλοφρόνως, οὐκ αἰδεσθεὶς, οὐ φοβηθεὶς τὸν τῶν ἀπαιδεύτων ὄχλων θυμόν. Μακάριος ἔσῃ. Ὡς γάηρ σὺ 18 τὸν τῆς ἀληθείας πρεσβευτήν οὕτως ἐξένισας τάση τιμῇ, καὶ αὐτή σε αλήθεια ξένον ὄντα τῆς ἰδίας πό λεως καταστήσει πολίτην· καὶ τότε χαρήση μεγάλως, ὅτι βραχεῖαν νῦν ἐδάνεισας 50 χάριν, προαίρεσιν λόγων καλῶν λέγω, καὶ ἀϊδίων καὶ ἀναφαιρέτων ἀγαθῶν ἔσῃ κληρονόμος. Καὶ μὴ κάμνε ἀντιβάλλειν μοι τὸ σὸν ἦθος· πάντα λὰρ τὰ κατὰ σὲ ὁ ἀψευδῆς τὸ ἡμῖν ἀντέ λαλε Βαρνάβας, σχεδόν καθ᾿ ἡμέραν τὴν ἀγαθήν σου 61 ποιούμενος μνήμην. Καὶ ἵνα σοι ἐν ἐπιτομῇ, ὡς γνη σίῳ φίλω 62, τὸ προκείμενον ἐρῶ, εἰ μήσοί τι ἐμποδίζει, συνόδευσον ἡμῖν, μεταλαμβάνων τῶν τῆς ἀληθείας λόγων, ὧν 68 κατὰ πόλιν ποιεῖσθαι μέλλω, μέχρι Ρώ- μης αὐτῆς. Καὶ τὸ δὲ εἴ τι βούλει λέγε. XVII. Καγώ σε ἐξεθέμην τὴν ἐξ ἀρχῆς μοι προαί ρεσιν, καὶ ὡς εἰς ζητήσεις ἀπόρους ἐκενώθην, καὶ πάντα ὅσα σοι τὴν ἀρχὴν προεδήλωσα, ὡς 40 ἵνα μὴ τὰ αὐτὰ πάλιν γράφω. Ἔλεγον δέ· Σοὶ μὲν ἑτοίμως ἔχω συνοδεύειν τοῦτο γὰρ, οὐκ οἶδα 65 ὅπως, χαίρων θέλω πλὴν περὶ ἀληθείας πρῶτον πληροφορηθῆναι θέλω, ἵνα γνῶ, εἰ ἡ 66 ψυχὴ θνητὴ τυγχάνει, ἢ ἀθάνατός ἐστιν. καὶ εἰ στ ἀίδιος οὖσα, περὶ ὧν ἔπραξεν ἐνταῦθα ἔχει κριθῆναι· καὶ εἰ 68 τί ποτέ ἐστι δίκαιον ἢ ἄρεσκον Θεῷ· καὶ εἰ γέγονε κόσμος, καὶ διὰ τί γέγονε, καὶ εἰ οὐ λυθήσεται, καὶ εἴ λυθήσεται· καὶ εἰ κρείττων ἔσται, ἢ οὐδὲ ἔσται· καὶ ἵνα μὴ τὸ κατ' εἶδος λέγω, ταῦτά σε 69 καὶ τὰ τούτοις ἐπόμενα μαθεῖν εἶπον θέα λειν. Ὁ δὲ πρὸς ταῦτα ἀπεκρίνατο· Συντόμως σου, ὧν Κλήμης, τὴν τῶν ὄντων γνῶσιν παρέξομαι· καὶ τὰ νῦν ἐξαυτῆς ἄκουσον. |
unde venirem. Et ecce Barnabas egressus, statim A
ut vidit, complexus est me, multum gaudens ac la- crymans; apprehensaque manu mea, introduxit in locum ubi erat Petrus, dixitque mihi: Hic est Pe- trus, quem maximum in Dei sapientia tibi denuntia- bam, eui assiduo de te loquebar. Ultro igitur ingre- dere ; quoniam quæ in te bona sunt, vere illi enar- ravi, simulque manifestum feci propositum tuum, ita ut ipse etiam te videre aveat. Magnum ergo ei manus te manibus meis offero. Quod cum dixisset, oblato me, ait : Hic est Clemens, Petre. XVI. At bonus Petrus, simul ac nomen audivit, prosiliit et osculatus est, ac sedere me fecit, sta- timque dixit : Recte fecisti, præconem veritatis Bar- nabam hospitem excipiendo, magno animo in veri Dei honorem, furorem imperitæ multitudinis non veritus. Beatus eris. Quemadmodum enim tu veri- tatis legatum ita cum omni honore excepisti hos- pitio, ipsa quoque te veritas hospitem, suæ urbis civem constituet: tuncque magnopere lætaberis, quia nunc parvam fœneratus gratiam, bonorum dico sermonum voluntatem, bonorum æternorum, quæque auferri nequeunt, hæres efficieris. Nec vero laborem subeas referendi mihi mores tuos siqui- dem omnia tua nobis edisseruit, qui mentiri nescit, Barnabas, fere quotidie bonam tui mentionem fa- ciens. Utque tibi, tanquam sincero amico, id quod res est, breviter dicam : nisi tibi aliquid impedi- mento est, iter nobiscum habe, ac percipe sermo- nes veritatis, quos per singulas civitates, ipsam us- que Romam, habiturus sum. Τu porro, si aliquid cupis, effare. XVI. Et ego quid ab initio propositi gesserim exposui, et quo modo quæstionibus inexplicabilibus exhaustus fuerim, cæteraque quæ tibi principio antea declaravi, uti ne eadem iterum scribam. Dixi autem Paratus quidem sum tecum proficisci; hoc enim nescio quomodo cupio laetus : verum prius volo certior de veritate feri, ut sciam utrum anima mortalis sit, an immortalis ; et si sempiterna sit, an ob ea quæ hic gessit, judicari debeat: item an et quid si justum ac Deo gratum: præterea factusne sit mundus, et quare factus : et utrum non dissol- vetur, an dissolvetur, et an melior futurus, ac nec futurus omnino : ac ne singula prosequar, hæc at- que consequentia dixi me velle edoceri. At ille ad ea respondit: Breviter tibi, ο Clemens, rerum scien- D tiam exhibebo ; et jam nunc audi,' ' |
@VARIE LECTIONES.
52 Ita Set Epit. εἰδεῖν Ο. Ο. 53 ἐπηγγελλόμην C. 5. In ms. Clementinorum scriptum habetur ὡς εἰσοί e quo formari potest ὡς εἴσει ingredere igitur ut vertit Rufinus : εἴσει p. εισισθε [imo potius εἰσιθ.] : vel ὡς εἴση, ut cognoscas. Ο ὡς (seq. parvula lacuna) ἐκ ταυτομάτου ὅτι πάντα τὰ κατα σε, κ. τ. λ. ἀντ έβαλον Ο. 65 lta S. ἐξέφανα C, O, Deinde leg. ὡς γλίχεσθαι καὶ αὐτόν S. κι ἐγκαθεσθῆναι Ο, καθεσθῆναι Ε, καθισθῆναι S. δ' ὄντος G. Lectio nostri codicis jam placuit Schweglero Gir. Hom, 11, 28; 111, 3. 38 Vbb, ὡς γὰρ σύ om. O ; σε p. σύ Cl., non C, ut perperam asserit S. In O deinde ξενίσας πάσῃ τιμῇ, ἀνθ' ῶν αὐτὴ καὶ σὲ ἡ ἀλήθεια, σε δανείσας S. auctore D, ut Epil e. 15 Tum scripsi όγων καλῶν (καὶ () . ἐγώ, καὶ ἀπὸ ων ε. Ο, λόγων καλῶν (1. λέγω), ἀϊδίων G. το αψευδείς Ο. 61 σου addidi c. Ο. σε φίλῳ prætermisit Sc. Cl. 63 τὴν τῆς ἀληθείας λόγον, ὃν . 64 Εγώ C. Idem μου να μοι 65 o!o' G. 66 ή accessit ex O. 67 Ita O c. Epit. c. 16 εἰ ἀθάνατός ἐστι, καὶ ε. '68 καί εἰ sc. ἀίδιος οὖσα ἔχει κριθῆναι. Propterea 3 commate distinxit post εἰ 60 τε subjunxi c. Ο. 60 - |
