@69 CLEMENTINΑ. - HOMILIA I. 70
|
tulantes canes lalretis, incomposito strepitu, aures
salvari desiderantium obstruentes injusti ac Deo exosi, et servatricem cogitationem avocantes ad in- credulitatem. Quo pacto veniam consequi poteritis, eum qui vobis naturam Dei referre promittit, contu- melia afficientes; idque hominem, quem oportuerat, etsi nihil vere loquentem,propter bonam ipsius erga vos voluntatem, grate suscipere ? XIII. Quæ cum dicerem, aliaque his consentanea, multum in plebe ortum est murmur: atque alii quidem tanquam Barnabam miserantes mihi fave- bant: alii vero qui erant stolidi,graviter in me stri debant dentibus. Cumque jam vespera advenisset, Barnabæ manu apprehensa, eum nolentem vi ad meam duxi domum ; ubi et feci manere, ne quis ei manus injiceret. Paucosque dies commoratus, non- nulla vera religionis mihi tradidit rudimenta, quod paucis post diebus properare se diceret ad Judaam propter festum, velletque deinceps cum suis popu- laribus degere. XIV. Videbatur autem mihi esse plane perculsus. Cum enim ego dicerem: Tu mihi tantum hominis illius qui apparuit, quos audiisti expone sermones, et ego oratione mea illos exornans, Dei consilium prædicabo, sicque postea una navigabo intra paucos dies admodum enim cupio ad Judææ regionem pervenire: ac forte vobiscum per totam vitam habitabo. Ille his auditis respondit: Tu, si quidem videre nostra, et quod expedit vis discere, mecum statim navigato; si nolis, reliqua signa do- micilii mei et quorum volueris tibi hodie dicam, ut quando volueris venire, nobis occurras : ego enim cras ad mea me recipiam. Videns itaque inexorabi- lem esse, comitatus sum eum usque ad portum ; acceptisque ab eo signis quæ dixerat domiciliorum, dixi illi: Nisi cras aliquid quod mihi debetur repe- titurus essem. jamjam tecum navigarem; cito ta- men te assequar. Et, his dictis, commendatoque en navis ductoribus, reversus sum tristis, memor boni et concordis amici. XV. Aliquot autem dies moratus, ac totum debi- tum recipere non valens, propter festinationem re- liquo neglecto, quod impedimento esset, ipse quo- que in Judæam enavigavi, et quintodecimo die C- saream Stratonis adveni. Cumque terram tetigis- sem, et hospitium investigarem, accepi quemdam nomine Petrum, viri illius qui in Judaea conspectus est, quippe signa et prodigia fecit, probatissimum discipulum, crastino die cum Simone ex Gitthis Sa- maritano esse disputaturum. Quibus auditis, rogavi illius mansionem mihi indicari: et simul atque di- dici, praesto fui ad fores. At illi in domo, cum me viderent, inter se conferebant, quisnam essem, ao |
ἀτάκτῳ βύοντες τῶν σώζεσθαι θελόντων τὰς ἀκους, A
ἄδικοι καὶ θεστυγεῖς, καὶ τὸν σώζοντα λογισμὸν εἰς ἀπιστίαν ἀπασχολοῦντες. Πῶς συγγνώμης τυχεῖν δυο νήσεσθε, τὸν τὴν θειότητα 41 τοῦ Θεοῦ ἐπαγγελλόμε- νον ὑμῖν εἰπεῖν ὑβρίζοντες, καὶ ταῦτα ἄνφρωπον ὅν ἐχρῆν, εἰ καὶ μηδὲν ἀληθεύοντα 48, διὰ τὴν ἀγαθὴν αὐτοῦ πρὸς ὑμᾶς ἀποδέξασθαι προαίρεσιν ; ΧΙΙΙ. Ταῦτά μου λέγοντος καὶ τὰ τούτοις ἀκόλουθα, πολὺς τῶν ὄχλων ἐγίνετο θρύλλος· καὶ οἱ μὲν ὡς τὸν Βαρνάβαν ἐλεοῦντες συνήραυτό μοι· οἱ δὲ ἠλίθιοι να τες δεινῶς κατ᾿ ἐμοῦ ἔβρυχον τοὺς ὀδόντας. Ἐπεὶ δὲ ἤδη ποτὲ ἐσπέρα κατειλήφει, τῆς χειρὸς λαβὼν τὸν Βαρνάβαν, μὴ θέλοντα 37, βίᾳ εἰς τὴν ἐμὴν ἦγον οἰ κίαν, ἔνθα καὶ μένειν αὐτὸν ἐποίησα, ἵνα μή τις αὐτ τῷ χεῖρας ἐπιβάλῃ. Καὶ ἡμερῶν ὀλίγων διατρίψας, καὶ τοῦ ἀληθοῦς λόγου βραχέα κατηχήσας με ὀλίγον, ο ὡς ἐν ἐν ὀλίγαις ἡμέραις, σπεύδειν ἔλεγεν εἰς Ἰου- δαίαν τῆς κατὰ τὴν θρησκείαν ἑορτῆς χάριν, καὶ τοῦ λοιποῦ τοῖς ἑαυτοῦ ὁμοεθνέσι συνεῖναι θέλων. XIV. Φανερὸς δὲ ἦν μοι ἀποναρκησας. Ἐμοῦ γὰρ εἰπόντος. Σύ μοι μόνον τοὺς τοῦ φανέντος ἀνδρὸς οὓς ἤκουσας “ ἐκτίθου λόγους, κἀγὼ τῷ ἐμῷ κοσμήσας λόγῳ τοῦ Θεοῦ κηρύξω τὴν βούλησιν, καὶ εἶθ᾽ οὕτως ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν συμπλεύσω 48 σοι λίαν γὰρ που θῶ ἐπὶ τὸν τῆς Ἰουδαίας γενέσθαι τόπον, τάχα δὲ καὶ συνοικήσω ὑμῖν τὸν πάντα μου τῆς ζωῆς βίον 46. ὁ δὲ ταῦτα ἀκούσας ἀπεκρίνατο· Σὺ εἰ μὲν ἱστορῆσαι τὰ ἡμέτερα καὶ μαθεῖν τὸ συμφέρον θέλεις, ἐξ αὐτῆς μοι σύμπλευσον· εἰ δὲ μὴ βούλει, τὰ ἄλλα 47 σημεία τῆς οἰκήσεώς μου καὶ ὧν θέλεις ἐγώ σοι σήμερον ἐρῶ 48, ένα ὅτε βούλει ἐλθὼν ἐπιστῆς ἡμῖν· ἐγὼ γὰρ G αὔριον πορεύσομαι ἐπὶ τὰ ἐμαυτοῦ. Καὶ δὴ ἀδυσώ πητον ἰδὼν συνῆλθον αὐτῷ μέχρι τοῦ λιμένος· καὶ μαθὼν παρ' αὐτοῦ ἅπερ ἔλεγε σημεῖα τῶν οἰκήσεων, ἔφην αὐτῷ· Εἰ μὴ ὅτι αὔριόν τι ἀπαιτῶ ὀφειλόμενόν μοι, ἐξ αὐτῆς ἄν σοι συέπλεον πλὴν τάχιόν σε και ταλήψομαι. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, καὶ 40 παραθέμενος αὐτ τὸν τοῖς τοῦ πλοίου ἡγουμένοις ὑπέστρεφον λυπούμε νος, μεμνημένος τοῦ καλοῦ καὶ συνήθους φίλου. 30 ΧV. Ημερῶν δὲ διατρίψας, καὶ τὸ χρέος οὐχ ὅλον λαβεῖν δυνηθείς, τάχους ἕνεκα ἀμελήσας τοῦ πε- ριλειφθέντος, ὡς ἐμποδίου ὄντος, καὶ αὐτὸς εἰς Ἰου δαίαν ἀπέπλευσα, καὶ δεκαπέντε 50 ἡμερῶν εἰς Και σάρειαν κατήντησα τὴν Στράτωνος. Ἐπιβάνους δέ μου τῆς γῆς καὶ ξενίαν θηρωμένου, ἔμαθον ὅτι Πέ προς τις λεγόμενος, τοῦ ἐν Ἰουδαίᾳ εἰσφανέντος ἀν- D δρὸς τοῦ σημεῖα καὶ τέρατα πεποιηκότος ὁ δοκιμώτα τος ὑπάρχων μαθητής, αὔριον Σίμωνι τῷ ἀπὸ Γιτβῶν Σαμαρεί ζήτησιν ποιεῖται λόγων. Ἐγὼ δὲ ταῦτα ἀκούσας ἐδεήθην τὴν τούτου μοι μηνυθῆναι μονήν. καὶ ὁμῶς ἔμαθον καὶ τῷ πυλῶνι ἐπέστην. Θεασάμε νοι δὲ οἱ ἐν τῷ οἴκῳ ἀντέβαλον δι τίς τε ὢν καὶ πόθεν' ' |
@VARIE LECTIONES.
41 θεότητα α. 49 ἀληθὲς λέγοντα Ο. Subsequens διά addidit S, auctore Rufino, Rec. 1, 9, 43 ὅσον Liber Regius 804, quod præstal & Vbb. οὕς ἤκουσας om. O. Idem κατά p. καγώ 45 συμπλεύσωσι, omisso 46 Leg. χρόνον ex Epit. c. 43. Vid. Hom. ir, 28 D. 47 ἐπεί γε τα Ο. 48 γνωριο C et Ep 40 και excidit ap. Cl. et S. 50 διὰ δεκαπέντε conj. G, ut est in cod. Reg. 804 et Epit. c. 14. 51 θεασάμενον δὲ οἱ ἐν τῷ οἴκῳ ἀντέβαλον (, ἀντέβαλλον reliq. omissis C, οἱ δ' ἀντέβαλλον 8 ex cod. 804, qui addit of δ᾽ ἐν τῷ οἴκῳ. In Epit. c. 14 : θεασάμενοι δὲ οἱ ἐν τῷ οἴκῳ. |
