@67 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 68
|
ἐπαγγελλόμενοι τέχνην, ἀλλ᾽ ἁπλοῖς καὶ ἀπανούργοις
λόγοις 28 τὴν αὐτοῦ βούλησιν ἐκφαίνοντες, ὡς πάνθ' ὀντιναοῦν ἀκούσαντα νοεῖν τὰ λεγόμενα, καὶ οὐ μετά ἕξεώς τινος φθονερᾶς, παρέχειν πᾶσιν ἑαυτὴν μὴ βου λομένης 10 πάρεστε ὑμεῖς, πρὸς τῷ μὴ νοεῖν τὸ ὑμῖν συμφέρον, ἐπὶ τῇ ὑμετέρᾳ βλάβη γελῶν τὴν εἰς τὴν ὑμετέραν καταδίκην ἐν βαρβάροις πολιτευσαμένην ἀλήθειαν, ἣν καὶ ὑμῖν ἐπιδημήσασαν ξενίσαι οι βού λεσθε, διὰ τὰς ἀσελγείας ὑμῶν, καὶ τὸ λιτὸν τῶν λό- γων αὐτῆς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῆτε, 35 ὅτι εἰκῇ 30 φιλό- λογοί ἔστε, καὶ οὐ φιλαλήθεις φιλόσοφοι· μέχρι μὲν οὖν πότε λαλεῖν μανθάνετε, οἱ τὸ καλῶς 31 λαλεῖν οὐκ ἔχοντες; Πολλὰ γὰρ ὑμῶν ῥήματα ἑνὸς οὐκ ἄξια λό γου. Τί ἄρα ἐρεῖ ὑμῶν τὸ Ἑλληνικὸν πλῆθος μία ψυχή γενόμενον, εἴπερ ἔσται 32 κρίσις, ὡς οὗτος λέ γει ; Διὰ τί, ὦ θεὲ, τὴν σὴν βούλησιν οὐκ ἐκήρυξας ἡμῖν; Οὐ πάντως ἀκούσεσθε, εἴπερ ἀποκρίσεως κατα- ξιωθήσεσθε, τάδε 33. Εγώ, πάσας τὰς ἐσομένας πρὸ καταβολής κόσμου εἰδὼς προαιρέσεις, ἰδίως 3 εκάν στῳ πρὸς τὸ αὐτοῦ ἄξιον λανθανόντως προαπήντησαν τοῦτο δὲ αὐτὸ ὅτι οὕτως ἔχει, βουληθεὶς τοὺς προσ πεφευγότας μοι πληροφορῆσαι, διὰ τί ἀπαρχῆς ἐκ προτέρων γενεῶν τὴν ἐμὴν βούλησιν δημοσίᾳ οὐκ εἴασα κηρυχθῆναι, νῦν πρὸς τῷ τέλει τοῦ βίου 35 κή ρυκας ἐμῆς βουλῆς ἀπέστειλα, οἳ 38 καὶ γελώνται καὶ ὑβριζόμενοι χλευάζονται ὑπὸ τῶν μηδὲν ὠφελεῖσθαι θελόντων καὶ ἐπιτεταμένως τὴν ἐμὴν φιλίαν παραι τησαμένων. Ὢ μεγάλης αδικίας! μέχρι πόνου 87 κινη δυνεύουσι κήρυκες, καὶ ταῦτα ὑπὸ τῶν εἰς σωτηρίαν καλουμένων ἀνδρῶν. ΧΙΙ. Τοῦτο δὲ τὸ ἀδίκως γινόμενον κατὰ τῶν ἐμῶν κηρύκων ἀπ᾿ ἀρχῆς τῶ ἂν εἰς πάντας ἐγίνετο, εἴπερ ἀπ' ἀρχῆς εἰς σωτηρίαν ἐκαλοῦντο οἱ ἀνάξιοι. Τὸ γὰρ νῦν γινόμενον ὑπ' αὐτῶν ἀδίκως εἰς ἀπολογίαν τῆς ἐμῆς δικαίας γίνεται προνοίας, ὅτι καλῶς τὸν τιμῆς ἄξιον λόγον ἀπ' ἀρχῆς δημοσίᾳ εἰς ὕβριν θεῖναι οὐκ ἠβουλήθην 38 ανωφελῶς, ἀλλὰ σιγᾶσθαι αὐτὸν ὡς τί μιον ἐβουλευσάμην, οὐκ ἀπὸ τῶν ἀπ' ἀρχῆς ἀξίων, οἷς καὶ μετέδωκα, ἀλλ' ἀπὸ τούτων καὶ τῶν τοιούτων, ὡς ὁρᾶτε, ἀναξίων, τῶν ἐμὲ μισούντων καὶ ἑαυτοὺς φιλεῖν μὴ βουλομένων. Καὶ νῦν γε παρέντες γελάν τὸν ἄνδρα τοῦτον, ἐμοῦ πρὸς τὸ τούτου ἐπάγγελμα πυνθάνεσθε, ἢ πυνθανομένῳ μοι 39 6 βουλόμενος ἀποτ κρινάσθω. Καὶ μὴ 40 ὡς ἀσελγείς κόνες ὑλάσσετε, ψόφω |
praecones missi sunt, non grammatican profiten- Α
tes artem, sed simplicibus et sinceris verbis consi- lium ipsius demonstrantes (adeo ut quilibet qui au- dierit, intelligat quæ dicuntur) neque cum affectu quodam invido, se ipsum cunctis praebere nolente, adestis vos, ut, præterquam quod non intelligitis quod vobis expedit, damno vestro veritatem ridea- tis, quæ apud barbaros ad vestram condemnationem versatur, quamque ad vos advenientem non vultis hospitio recipere propter libidines vestras, et ver- borum illius vilitatem, ne arguamini, quod temere philologi estis seu amatores sermonum, non autem veritatis amatores philosophi. Quousque ergo disci- tis loqui, qui pulchre loqui nescitis? Multa quippe verba vestra unius verbi pretio non sunt æstimanda. Quid autem dicet Græca vestra multitudo, unanimis facta, si judicium futurum est, ut iste ait ? Quare, Β' Deus, voluntatem tuam non prædicasti nobis? Nonne audietis, si omnino responsionem accipietis, hæc: Ego, cum omnes futuras voluntates ante constitu- tionem mundi cognoscerem, unicuique pro merito suo latenter pravius occurri ; quod autem id ipsum ita se habeat volens iis qui ad me confugerunt, plene manifestare, cur ab initio, a primis genera- tionibus voluntatem meam palam non siverim præ- dicari, nunc circa sæculi finem præcones mei con- silii misi, qui et irridentur, et contumeliis affecti deluduntur ab iis qui nequaquam volunt adjuvari, quippe meam amicitiam vehementer repudiarunt. O magnam injuriam ! mortis enim periculum sub- eunt prædicatores; idque per eos homines qui ad salutem vocantur. XXII. Porro illud injuste factum adversus præco- nes meos « principio apud omnes futurum erat, si a principio ad salutem vocati fuissent qui indigni sunt. Quod enim nunc ab iis injuriose fit, in de- fensionem fit justæ meæ providentiæ, quod præ- clare doctrinam honore dignam nolui inutiliter ab initio ad contumeliam publice exponere, sed eam statui, ut venerandam, silentio tegi ; non quidem apud eos qui principio digni erant, quibus et tra- didi, sed apud istos et consimiles, ut cernitis, indi- gnos, odio ine prosequentes, seque nolentes dili- gere. Et vero nunc, omittentes hunc hominem irri dere, a me ipsius repromissionem audite, vel qui volet mihi percontanti respondeat. Ac ne velut pe-' ' |
@VARIE LECTIONES.
28 λόγους transcripsi ex o, quo Si conjectura ἁπλῶς καὶ ἀπανούργως superflua redditur Cf. Rec. ', 9. Τum πάντα όντινανοῦν C, πάντα ὀντιναοῦν 5. 20 βουλόμενοι conjecit aimanuensis ad oram cod. o, cujus textus βουλομένης, ut C. Ibidem πρὸς τῷ Ο et S c. Epit., πρός τό C. 30 Ita Ο e. Epil., εἰ και C, qui εἰκαῖοι conj. οι καλώς accessit ex o et Epit. Deinde πολλὰ γὰρ παρ' ὑμῶν Ο. 39 ἔστι Ο. 33 Ita O et S auctore D, τὰ δέ €, 34 Ita S auctore D, εἰδὼς C, deest in O, et absque damno deesse potest. Ep. : κ. πρ. εἰδὼς ἐκάστῳ. Ad orain cod. O hæc scholia: πάσας τὰς ἐσομένας πρὸ καταοολῆς κόσμου εἰδὼς προαιρέσεις ὁ Θεὸς ἑκάστῳ πρὸς τὸ αὐτοῦ ἄξιον λανθανόντως προαπήντησεν. Εt ex adverso : Θεὸς ἀπολο γούμενος ἐν ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως πρὸς τοὺς ἀπίστους. 35 τοῦ βίου vertit C, quasi perinde esset ac τοῦ αἰῶ νος, sententia postulante, sed sine exemplo, quod quidem sciam Cl. 38 οἱ C, quod S. recte mutavit in vol. At non omittere debebat καὶ γελώνται. In marg. cod, O alia manus adnotavit: οὐκ εἰσὶ ταῦτα ἐν τῇ ἑτέρα ἐκδόσει. 37 Ita O et nonnuli codd. Epitomes, φθόνου (. 38 ἐβουλήθην G. 39 πυνθανομένων ὁ βουλόμε- νος α. 40 μή accessit ex Ο Tum ὑλάκτετε C, qui et μύοντες p. βύοντες. G. |
