@61 CLEMENTINA. HOMILIA I. 62
|
oculis illam videnssufficientem acidoneam habeam
declarationem quod existat, ex eo solo quod appa- ruerit;nec amplius incerta auditus verba oculorum poterunt firmitatem evertere. Attamen hanc quoque deliberationem cuidam philosopho, necessario meo, edisserui,qui consilium mihi dedit,id ne auderem, multas ob rationes. Sive enim, inquit, mago non obtemperabit anima, tu, tanquam qui legibus ista facere prohibentibus repugnaveris, male tibi con- scius vives sin vero obedierit, præterquam quod mala in conscientia vives, non amplius tibi bene cessura existimo ea quæ ad pietatem pertinent, cujus ergo ista ausus es.Nam Deum aiunt odio eos prosequi, qui animas mortuorum a corporibus se- paratas divexant. Ego autem his auditis segnior quidem ad illud aggrediendum effectus sum,a con- silio tamen quod initio ceperam non destiti, sed velut ab impetu desiderii retardatus dolebam. VI. Ac ne ista tibi longo sermone explicem, cum in talibus cogitationibus et negotiis ego versarer, sub imperio Tiberii Cæsaris fama quædam sensim, a verna tempestate initio sumpto passimque crevit, et revera bonus Dei nuntius mundum peragravit, Dei voluntatem silentio tegere non valens. Ubique igitur amplior et major fiebat, referens quod qui- dam in Judæa, principio sumpto a verno tempore, æterni Dei regnum Judæis annuntiet, quo fruitu- rum esse ex illis dicit eum, qui vitam rectam emen- datamque ducat: quo autem credatur ipsum divi- nitatis plenum hæc loqui ac inspirare,multa mira- bilia, signa et prodigia edit sola jussione, quasi qui a Deo acceperit potestatem ; surdos enim facit C audire, cæcos videre, pedibus debiles ambulare, claudos recta incedere: omnem morbum depellit, omnem dæmonem fugat; sed et leprosi scabri, eo eminus tantum viso, sanati abeunt, mortui vero oblati suscitantur,nihilque est quod facere nequeat. Atque quo plus temporis præteribat, eo major fir- miorque per complures advenientes existebat, non amplius, inquam, fama, sed rei veritas. Jam vero et coetus per loca fiebant consultationis et delibera- tionis causa, quisnam esset qui apparuisset, et quid vellet dicere. VII. Cæterum eodem anno, autumni tempore quidam publice stans clamavit, dicens : Viri Ro- mani, audite, Dei Filius in Judea adest, cunctis volentibus promittens vitam æternam,si vitam du- xerint ex voluntate Patris qui misit illum. Quocirca mores mutate, a deterioribus ad meliora transite, a temporalibus ad æterna: agnoscite unum esse Deum. |
αὐτάρκη καὶ ἱκανὴν ἀπόφασιν ἔχω, ἐκ τοῦ μόνον A
φανῆναι, ὅτι ἔστιν· καὶ οὐκ ἔτι δυνήσεται τὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἴδια τὰ τῆς ἀκοῆς ἀνατρέψαι άδηλα ρή- ματα. Όμως καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν σκέψιν ἀντέβα λόν 91 τινι συνήθει φιλοσόφῳ, ὅς συνεβούλευε μοι, τοῦτο μὲ τολμαν, κατὰ πολλοὺς τρόπους. Εἴτε γὰρ οὐκ εἰσακούσεται, φησίν, ἡ ψυχὴ τῷ μάγῳ, σὺ τοῖς 29 ταῦτα ποιεῖν ἀπαγορεύουσι νόμοις ὡς ἀντιπράξας δυσσυνειδήτως βιώσεις· εἰ δὲ ἐπακούσεται, μετὰ τοῦ δυσσυνειδήτως σε βιοῦν, οἶμαι τὰ τῆς εὐσεβείας σοι μηκέτι προχωρεῖν, οὗ εἴνεκεν και 92 ἐτόλμησας. Εχθραίνειν γὰρ τὸ θεῖον λέγουσιν ἐπὶ τοῖς τῇ λύσει θανόντων σωμάτων σκύλλουσι τὰς ψυχάς. Ἐγὼ δὲ ταῦτα ἀκούσας, ὀκνηρότερος μὲν πρὸς τὸ τοιοῦτον ἐγχειρῆσαι ἐγενόμην, τῆς δὲ ἀπαρχῆς μου οὐκ ἐπαυ· σάμην βουλῆς, ἀλλ' ὡς ἐμποδισθεὶς τὴν ὁρμὴν ἡθύ μουν. 96 B VI. Καὶ ἵνα μή σοι τὰ τοιαῦτα μακρῷ διηγήσωμαι λόγῳ, ἐν τοσούτοις λογισμοῖς καὶ πράγμασιν ὄντος μου, φήμη τις ηρέμα, ἐπὶ τῆς Τιβερίου Καίσαρος βα σιλείας, ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς τὴν ἀρχὴν λαμβάνουσα, αὔξανεν εκάστοτε καὶ ὡς ἀληθῶς ἀγαθὴ Θεοῦ ἄγγε λος διέτρεχε 33 τὸν κόσμον, τὸ τοῦ Θεοῦ βούλημα σιγῇ στέγειν θα μὴ δυναμένη. Εκάστοτε οὖν πλείων καὶ μείζων ἐγένετο 95, λέγουσα, ὥς τίς ποτε ἐν Ἰου δαίᾳ, ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς λαβὼν τὴν ἀρχὴν, Ἰουδαίοις τὴν τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ εὐαγγελίζεται βασιλείαν, ἧς ἀπο λαύειν λέγει ἐάν τις αὐτῶν προκατορθώσῃ 16 τὴν που λιτείαν· τοῦ δὲ πιστεύεσθαι αὐτὸν χάριν, ὅτι θειότης της γέμων ταῦτα πνέει, πολλὰ θαυμάσια σημεῖα τε καὶ τέρατα διαπράττεται κελεύσει μόνη, ὡς παρά & Θεοῦ εἰληφὼς τὴν ἐξουσίαν· κωφοὺς γὰρ ποιεῖν ἀκούειν, τουλοὺς ἀναβλέπειν, 30 κυλλούς ποιεῖ περιπατεῖν, χωλοὺς ἀνορθοί 97, πᾶσαν νόσον ἀπελαύνει, πάντα δαί- μονα φυγαδεύει· ἀλλὰ καὶ λεπροὶ ψωροὶ ἐκ διαστή ματος μόνον ἐνορῶντες αὐτῷ ἰώμενοι ἀπαλλάσσονται, νεκροὶ δὲ προσφερόμενοι ἐγείρονται, καὶ οὐδέν ἐστιν 8 ἀδυνατεῖ ποιεῖν. Καὶ ὅσῳ, γε μᾶλλον ὁ χρόνος προέ- κοπτεν, πολὺ μείζων διὰ πλειόνων τῶν ἐπιδημούντων καὶ 98 βεβαιοτέρα ἐγίνετο, οὐκ ἔτι φήμη λέγω, ἀλλὰ τοῦ πράγματος ἡ ἀλήθεια. Ηδη γάρ ποτε καὶ συστή ματα κατά τόπους ἐγίνετο βουλῆς καὶ σκέψεως 9, τὸ τίς ἂν εἴη ὁ φανεὶς καὶ τί βούλεται λέγειν. . VII. Καὶ δήποτέ τις πρὸς αὐτῷ ἔτει ἐν 100 φθι νοπωρινῇ τροπῇ δημοσίᾳ στὰς ἐβόα λέγων "Αδρες Ῥωμαῖοι, ἀκούσατε· ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἐν Ἰουδαία D πάρεστιν, ἐπαγγελλόμενος πᾶσι τοῖς βουλομένοις ζωὴν αἰώνιον, ἐὰν τὰ 1 κατὰ γνώμην τοῦ πέμψαντος αὐτὸν Πατρὸς βιώσωσιν. Διὸ μεταβάλλεσθε τον τρό που ἀπὸ τῶν χειρόνων ἐπὶ τὰ κρείττονα, ἀπὸ τῶν' ' |
@VARIE LECTIONES.
οι ἀντέβαλλον α. 92 και mutandum in ταῦτ' vel ἐκεῖν. S. οὗ ἕνεκεν τὰ τοιαῦτα ἐτόλμας Epit. c. 5. Quæ sequuntur in Epit. e. 5, ita leguntur: Εχθραίνειν γὰρ τὸ θεῖον λέγουσιν ἐπὶ τοῖς σκύλλουσι τὰς ψυχὰς μετὰ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἐκείνων διάλυσιν. Οι διήρχετο . : Ita O' e. Epit. c. 6. σιγάν, στέγειν Οι σιγάν καὶ στέγειν S. auctore Gallandio. os ἐγίνετο Οι 10 προσκατορθώσει C. Tum deest δt in 0. κυλλούς χωλοὺς ὀρθοι Ο. 98 και om. O. qui antea scr. μείζον (sic). 99 Locus haud dubie corruptus. Post σκέψεως Εpit. c. 6, addit. ἔνεκα. Sed maxime offendit τό : scribe saltem του S. 100 ἐν prætermise- runt Cl. et S. 1 Dele τά, nam prorsus redundat D. ἐὰν τὰ κατὰ γνώμην - πράξωσιν Epit. c. 7. S. 97 |
VI. Καὶ ἵνα μή σοι τὰ τοιαῦτα μακρῷ διηγήσωμαι
λόγῳ, ἐν τοσούτοις λογισμοῖς καὶ πράγμασιν ὄντος μου, φήμη τις ηρέμα, ἐπὶ τῆς Τιβερίου Καίσαρος βα σιλείας, ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς τὴν ἀρχὴν λαμβάνουσα, αὔξανεν εκάστοτε καὶ ὡς ἀληθῶς ἀγαθὴ Θεοῦ ἄγγε λος διέτρεχε 33 τὸν κόσμον, τὸ τοῦ Θεοῦ βούλημα σιγῇ στέγειν θα μὴ δυναμένη. Εκάστοτε οὖν πλείων καὶ μείζων ἐγένετο 95, λέγουσα, ὥς τίς ποτε ἐν Ἰου δαίᾳ, ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς λαβὼν τὴν ἀρχὴν, Ἰουδαίοις τὴν τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ εὐαγγελίζεται βασιλείαν, ἧς ἀπο λαύειν λέγει ἐάν τις αὐτῶν προκατορθώσῃ 16 τὴν που λιτείαν· τοῦ δὲ πιστεύεσθαι αὐτὸν χάριν, ὅτι θειότης της γέμων ταῦτα πνέει, πολλὰ θαυμάσια σημεῖα τε καὶ τέρατα διαπράττεται κελεύσει μόνη, ὡς παρά & Θεοῦ εἰληφὼς τὴν ἐξουσίαν· κωφοὺς γὰρ ποιεῖν ἀκούειν, τουλοὺς ἀναβλέπειν, 30 κυλλούς ποιεῖ περιπατεῖν, χωλοὺς ἀνορθοί 97, πᾶσαν νόσον ἀπελαύνει, πάντα δαί- μονα φυγαδεύει· ἀλλὰ καὶ λεπροὶ ψωροὶ ἐκ διαστή ματος μόνον ἐνορῶντες αὐτῷ ἰώμενοι ἀπαλλάσσονται, νεκροὶ δὲ προσφερόμενοι ἐγείρονται, καὶ οὐδέν ἐστιν 8 ἀδυνατεῖ ποιεῖν. Καὶ ὅσῳ, γε μᾶλλον ὁ χρόνος προέ- κοπτεν, πολὺ μείζων διὰ πλειόνων τῶν ἐπιδημούντων καὶ 98 βεβαιοτέρα ἐγίνετο, οὐκ ἔτι φήμη λέγω, ἀλλὰ τοῦ πράγματος ἡ ἀλήθεια. Ηδη γάρ ποτε καὶ συστή ματα κατά τόπους ἐγίνετο βουλῆς καὶ σκέψεως 9, τὸ τίς ἂν εἴη ὁ φανεὶς καὶ τί βούλεται λέγειν. . VII. Καὶ δήποτέ τις πρὸς αὐτῷ ἔτει ἐν 100 φθι νοπωρινῇ τροπῇ δημοσίᾳ στὰς ἐβόα λέγων "Αδρες Ῥωμαῖοι, ἀκούσατε· ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἐν Ἰουδαία D πάρεστιν, ἐπαγγελλόμενος πᾶσι τοῖς βουλομένοις ζωὴν αἰώνιον, ἐὰν τὰ 1 κατὰ γνώμην τοῦ πέμψαντος αὐτὸν Πατρὸς βιώσωσιν. Διὸ μεταβάλλεσθε τον τρό που ἀπὸ τῶν χειρόνων ἐπὶ τὰ κρείττονα, ἀπὸ τῶν |
declarationem quod existat, ex eo solo quod appa-
ruerit;nec amplius incerta auditus verba oculorum poterunt firmitatem evertere. Attamen hanc quoque deliberationem cuidam philosopho, necessario meo, edisserui,qui consilium mihi dedit,id ne auderem, multas ob rationes. Sive enim, inquit, mago non obtemperabit anima, tu, tanquam qui legibus ista facere prohibentibus repugnaveris, male tibi con- scius vives sin vero obedierit, præterquam quod mala in conscientia vives, non amplius tibi bene cessura existimo ea quæ ad pietatem pertinent, cujus ergo ista ausus es.Nam Deum aiunt odio eos prosequi, qui animas mortuorum a corporibus se- paratas divexant. Ego autem his auditis segnior quidem ad illud aggrediendum effectus sum,a con- silio tamen quod initio ceperam non destiti, sed velut ab impetu desiderii retardatus dolebam. VI. Ac ne ista tibi longo sermone explicem, cum in talibus cogitationibus et negotiis ego versarer, sub imperio Tiberii Cæsaris fama quædam sensim, a verna tempestate initio sumpto passimque crevit, et revera bonus Dei nuntius mundum peragravit, Dei voluntatem silentio tegere non valens. Ubique igitur amplior et major fiebat, referens quod qui- dam in Judæa, principio sumpto a verno tempore, æterni Dei regnum Judæis annuntiet, quo fruitu- rum esse ex illis dicit eum, qui vitam rectam emen- datamque ducat: quo autem credatur ipsum divi- nitatis plenum hæc loqui ac inspirare,multa mira- bilia, signa et prodigia edit sola jussione, quasi qui a Deo acceperit potestatem ; surdos enim facit C audire, cæcos videre, pedibus debiles ambulare, claudos recta incedere: omnem morbum depellit, omnem dæmonem fugat; sed et leprosi scabri, eo eminus tantum viso, sanati abeunt, mortui vero oblati suscitantur,nihilque est quod facere nequeat. Atque quo plus temporis præteribat, eo major fir- miorque per complures advenientes existebat, non amplius, inquam, fama, sed rei veritas. Jam vero et coetus per loca fiebant consultationis et delibera- tionis causa, quisnam esset qui apparuisset, et quid vellet dicere. VII. Cæterum eodem anno, autumni tempore quidam publice stans clamavit, dicens : Viri Ro- mani, audite, Dei Filius in Judea adest, cunctis volentibus promittens vitam æternam,si vitam du- xerint ex voluntate Patris qui misit illum. Quocirca mores mutate, a deterioribus ad meliora transite, a temporalibus ad æterna: agnoscite unum esse Deum.' ' |
@VARIE LECTIONES. οι ἀντέβαλλον α. 92 και mutandum in ταῦτ' vel ἐκεῖν. S. οὗ ἕνεκεν τὰ τοιαῦτα ἐτόλμας Epit. c. 5. Quæ sequuntur in Epit. e. 5, ita leguntur: Εχθραίνειν γὰρ τὸ θεῖον λέγουσιν ἐπὶ τοῖς σκύλλουσι τὰς ψυχὰς μετὰ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἐκείνων διάλυσιν. Οι διήρχετο . : Ita O' e. Epit. c. 6. σιγάν, στέγειν Οι σιγάν καὶ στέγειν S. auctore Gallandio. os ἐγίνετο Οι 10 προσκατορθώσει C. Tum deest δt in 0. κυλλούς χωλοὺς ὀρθοι Ο. 98 και om. O. qui antea scr. μείζον (sic). 99 Locus haud dubie corruptus. Post σκέψεως Εpit. c. 6, addit. ἔνεκα. Sed maxime offendit τό : scribe saltem του S. 100 ἐν prætermise- runt Cl. et S. 1 Dele τά, nam prorsus redundat D. ἐὰν τὰ κατὰ γνώμην - πράξωσιν Epit. c. 7. S. |
' ' |
