@59 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 60
|
ενόουν ὅτι αἱ δόξαι τῶν ὑποθέσεων παρὰ τοὺς
ἐκδικοῦντας ψευδεῖς ἢ ἀληθεῖς ὑπολαμβάνονται, καὶ οὐχ ὡς ἔχουσιν ἀληθείας φαίνονται. Ἐπιστήσας οὖν ἤδη ποτὲ ὅτι οὐ παρὰ τὰς ἐκδικουμένας 27 υπου θέσεις ἡ κατάληψις γίνεται, ἀλλὰ παρὰ τοὺς ἐκδι- κοῦντας αἱ δόξαι ἀποφέρονται ", ἔτι μᾶλλον ἐλιγγιών ἐν τοῖς πράγμασιν. Διὸ ἐκ τοῦ τῆς ψυχῆς βάθους ἐστέναζον· οὔτε γάρ τι βεβαιώσαι οἷός τ' τ8 ἢμην, οὔτε τὴν τῶν τοιούτων φροντίδα ἀποσείσασθαι ἐδυ νάμην, καίπερ βουλόμενος, ὡς 10 φθάσας εἶπον· ὅτι ἐμαυτῷ πυκνότερον ἠσυχάζειν ἐπιτάσσοντος, οὐκ οἶδ' όπως θα λανθανόντως μεθ᾿ ἡδονῆς ὁ τῶν τοιούτων με εισήρχετο λογισμός. 80 VI. Καὶ πάλιν ἀπορούμενος ἔλεγον ἐμαυτῷ· Τί μα ταιοπονώ, σαφούς ὄντος τοῦ πράγματος; ὅτι εἰ μὲν θανὼν οὐκ εἴμι, νῦν ὄντα με λυπεῖσθαι οὐ προσῆκεν 81 Διὸ τηρήσω τὸ λυπεῖσθαι εἰς τὴν τότε, ὅτε οὐκ ὧν οὐ λυπηθήσομαι. Εἰ δ᾽ ἄρα εἰμὶ, τί νῦν ἐκ περισσοῦ μοι πρόσεστι τὸ λυπεῖσθαι; Καὶ εὐθέως μετὰ τοῦτο ἕτερός με εἰσῄει λογισμός. Ἔλεγον γάρ. Μή τι 82 γε τοῦ νῦν με λυποῦντος ἐκεῖ χεῖρον παθεῖν ἔχω, μὴ βεβιωκώς εὐσεβῶς, καὶ παραδοθήσομαι κατ' ἐνίων φιλοσόφων λόγους Πυριφλεγέθοντι καὶ Ταρτάρῳ ὡς Σίσυφος Σίσυφος ο Τίτυὸς 88 ἢ Ιξίων ἢ Τάνταλος, καὶ ἔσο- μαι ἐν ᾅδου τὸν αἰῶνα κολαζόμενος; Πάλιν 84 τε ἀνθυπέ- φερον, λέγων. Αλλ' οὐκ ἔστι ταῦτα. Καὶ πάλιν ἔλεγον· Εἰ δὲ ἔστιν ; 'Αδήλου 85 οὖν ὄντος τοῦ πράγματος ἔλε γον, ἀκινδυνότερόν ἐστι μᾶλλον εὐσεβῶς βιώσαί με. Καὶ πῶς 28 δυνήσομαι τοῦ δικαίου χάριν, εἰς ἄδη λον ἐλπίδα ἀφορῶν, τῶν τοῦ σώματος κρατεῖν ἡδονῶν; 'Αλλ' οὐδὲ τί πολέ ἐστι δίκαιον ἄρεσκον 86 Θεῷ πεπλη- ροφόρημαι, οὔτε εἰ ἡ ψυχὴ ἀθάνατος ἢ θνητή γινώ σκω· οὔτε τις λόγος βέβαιος εὑρίσκεται οὔτε τῶν το ιούτων λογισμῶν ἡσυχάζειν δύναμαι. V. Τί οὖν χρὴ ποιεῖν ἢ τοῦτο 87; Εἰς Αἴγυπτον πορεύσομαι, καὶ τοῖς τῶν ἀθύτων ιεροφάνταις τε 88 καὶ προφήταις φιλιωθήσομαι, καὶ μάγον ζητήσας καὶ εὐρὼν χρήμασι πολλοῖς πείσω ὅπως ψυχῆς ἀναπομε πὴν, τὴν λεγομένην νεκρομαντείαν 80 ποιήσῃ, ἐμοῦ ὡς περὶ πράγματός τινος πυνθανομένου· ἡ δὲ πεῦσις ἔσται περὶ τοῦ μαθεῖν εἰ ἀθάνατος ἡ ψυχή. Ἡ δὲ τῆς ψυχῆς ἀπόκρισις, ὅτι ἀθάνατός ἐστιν, οὐκ ἐκ τοῦ λαλῆσαι ἢ καὶ ἀκοῦσαι ἔσται 90 μοι γνῶναι, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ ἀφθῆναι μόνον, ἵνα, αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδὼν αὐτὴν, |
sermo de mortalitate, tristis eram : magis autem A
rursus animum despondebam, quod neutrum pos- sen menti mea infigere: verum reputabam mecum, sententias controversiarum pro viribus propugna- torum veras aut falsas existimari, non autem tales videri, quales revera sunt. Jam igitur animadver- tens comprehensionem non oriri ex rebus ad agi- tandum propositis, sed pro ingenio disputantium statui dogmata, adhuc magis hisce de rebus per- plexus hærebam : quare ex animæ profundo geme- bam ; neque enim poteram firmi aliquid decernere, neque de istis sollicitudinem valebam depellere, etsi, quemadmodum dixi antea, id vellem ; quo- niam, cum mihi frequenter quietem imperarem, nescio quo modo latenter horum cum voluptate su- bibat me cogitatio. B IV. Et iterum hæsitans dicebam apud me : Quid inaniter laboro, cum manifesta sit res? Quod si quidem post mortem non ero, nunc, quando sum, contristari me non oportet. Quocirca tristitiam ad illum diem reservabo, in quo, cum futurus non sim, non contristabor. Si autem ero, cur nunc mihi superfluo inest tristitia? Statimque postea alia me subiit cogitatio. Dicebam quippe : Annon illic pejus quidpiam eo quod me nunc cruciat, passurus sum, si pie non vixero, ac secundum quorumdam phi- losophorum sermones Pyriphlegethonti tradendus sum et Tartaro, quemadmodum Sisyphus vel Tityus vel Ixion vel Tantalus, atque in inferno æternum puniar? Iterumque replicabam dicens: Sed ista non sunt. Rursusque aiebam : At si sunt. Cum igitur, inquiebam, incerta res sit, multo magis extra peri. C culum est pie me vivere. Et quo pacto justitiæ gra- tia, ad incertum respiciens spem, potero corporis voluptates comprimere? Sed nec quidnam sit jus- tum Deo acceptum, plene certoque novi, nec utrum anima immortalis sit cognosco, an mortalis : ne- que ulla certa ratio invenitur, neque hos mentis motus sedare possum. V. Quid igitur me facere oportet, nisi hoc? In Ægyptum proficiscar, et adytorum hierophantis ac prophetis amicus efficiar, magoque quæsito et in- vento multa pecunia persuadebo, ut animæ evoca- tionem, quam necromantiam vocant, faciat, tan- quam videlicet ego de aliquo negotio scisciter: erit autem interrogatio, ut discam utrum anima sit immortalis. At responsio animæ de sua immortali- tate non ex loquela ipsius aut mea auditione erit mihi comperta, sed ex sola visione; ut his ipsis' ' |
@VARIE LECTIONES.
49 ὡς om. Ο. 80 οἶδα πως G. Tum id. μοι p. με 81 προσήκει Epit. c. 4. Fortasse εἰς τηνικαῦτα μ. εἰς τὴν τότε Cfr. Εpit. 1. c. S. 83 ἔλεγον γὰρ, εἰ μή α. 83 Τίτυος C. 84 καὶ πάλιν τε Ο. 83 οὐ δήλου G. 86' δίκαιον καὶ ἄρεσκον Ο. " Schweglero invito ita interpunctionem mutavi, non invita indole lingu Græcæ. Edd. distinguunt: Τί οὖν χρὴ ποιεῖν ; ἢ τοῦτο, εἰς, κ. τ. λ. 88 τέ accessit ex O, ubi pr. man.scri pserat ξερο άντες. 89 νεκυομαντίαν Ο. Legendum τῇ λεγομένῃ νεκρομαντεία: ars enim mortuos evocandi νεκρομαντεία dicitur ; vid. Recogn. 1, 5 (per eam, quam necromantiam vocant) D. Sed et minus apte νεκρομαντεία vocari queat magica ipsa evocatio, quomodo dixerit Cicero Tusc. q. 1, 16 : Inde ea, quam meus amicus Αppius νεκρομαντία faciebat. Stephanus legebat: In is ea, quæ - νεκρομαντεία faciebat. Ci. 90 ἔστι Ο. |
