@57 CLEMENTINA. HOMILIA I. 58
|
###
|
###
|
@ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΕΠΙΔΗΜΙΩΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΕΠΙΤΟΜΗ. CLEMENTIS DE PRÆDICATIONIBUS PETRI INTER PEREGRINANDUM EPITOME. |
25 'OMIAIA A'.
1. Ἐγὼ Κλήμης, Ῥωμαίων πολίτης ὤν, καὶ τὴν πρώτην ἡλικίαν σωφρόνως ζῆσαι δεδύνημαι 67, τῆς ἐνα νοίας μου ἐν παιδὸς ἀπασχολούσης τὴν ἐν ἐμοὶ ἐπι θυμίαν εἴς τε ἀθυμίας καὶ πόνους. Συνήν γάρ μοι λογισμὸς οὐκ οἶδα πόθεν τὴν ἀρχὴν λαβών, περὶ θα νάτου πυκνάς ποιούμενες ὑπομνήσεις, ὅτι ἄρα θα νὼν οὐκ εἰμι καὶ οὐδὲ μνήμην τις ποιήσει μου ποτε, τοῦ ἀπείρου χρόνου πάντων 68 τὰ πάντα εἰς λήθην φέροντος, ἔσομαι δὲ οὐκ ὤν, οὐκ ὄντας 60 εἰδὼς, οὐ γινώσκων, οὐ γινωσκόμενος, οὐ γεγονώς, οὐ γινόμε- νος· καὶ ἄρά 70 ποτε γέγονεν ὁ κόσμος, καὶ πρὸ τοῦ γενέσθαι τί ἐτὸς ἦν ; εἰ γὰρ ἦν ἀεὶ, καὶ ἔσται· εἰ δὲ γέγονε, καὶ κυθήσεται· καὶ μετὰ λύσιντί ἄρα ἔσται πάλιν, εἰ μὴ τάχα σιγὴ καὶ λήθη; καὶ τι τάχα ἔσται τι, ὅ νῦν νοῆσαι οὐ δυνατόν. 1. Ταῦτά τε καὶ τὰ τούτοις ὅμοια οὐκ οἶδα πόθεν ἀπαύστως ἐνθυμούμενος, οδυνηρὰν εἶχον λύπην τοσοῦ τον, ὡς ὠχριακότα με τήκεσθαι· καὶ 26 τὸ δεινότα τον, εἴ ποτε ἀπώσασθαι τὴν φροντίδα ὡς ἀνωφελῆ ἐβουλευσάμην, ἀκμαιότερόν μοι μᾶλλον τὸ πάθος ἐγί- νετο, καὶ ἡχθόμην ἐπὶ τούτῳ, οὐκ εἰδὼς σύνοικον καλὴν ἔχων ἔννοιαν, ἀνθανασίας ἀγαθὴν τε αἰτίαν μοι γενησομένην 18, ὡς ὕστερον τῇ πείρᾳ ἐπέγνων καὶ Θεῷ τῷ πάντων δεσπότῃ ηὐχαρίστησαν. Ὑπὸ γὰρ τῆς κατ' ἀρχὰς Ολιβούσης με ἐννοίας εἰς τὴν τῶν πραγ μάτων ζήτησιν καὶ εὕρεσιν ηναγκάσθην ἐλθεῖν· καὶ τότε ἐταλάνιζον οὕς τὴν ἀρχὴν δι' ἄγνοιαν μακαρίζειν ἐκινδύνευον. 11. Ἐκ παιδὸς οὖν ἡλικίας ὢν ἐν τοιούτοις λογι σμοῖς, χάριν τοῦ μαθεῖν τι βέβαιον εἰς τὰς τῶν φιλο- σόφων ἐφοίτων διατριβάς καὶ οὐθὲν ἕτερον ἑώρων, ἢ δογμάτων ἀνασκευὰς καὶ κατασκευὰς καὶ ἔρεις καὶ φιλονεικίας καὶ συλλογισμῶν τέχνας καὶ λημμάτων ἐπινοίας· καὶ ὁτὲ τι μὲν ἐπεκράτει, φέρε λέγειν, ὅτι ἀθάνατος ἡ ψυχὴ, ὁτὲ δὲ ὅτι θνητή. Εἴ ποτε οὖν ἐπε κράτει λόγος ὅτι ἀθάνατος, ἔχαιρον· ὁπότε δὲ ὅτι θνητή, ἑλυπούμην· πλεῖον δὲ τὸ ἡθύμουν, ὅτι οὐδ᾽ ὁπότερον εἰς τὸν ἐμὸν βεβαιῶσαι νοῦν ἡδυνάμην· πλὴν 70 συν |
HOMILIA PRIMA.
I. Ego Clemens, civis Romanus, primam ætatem pudice ac temperanter vivere valui, cum a pueritia mens mea atque cogitatio inhærentem mihi cupi- ditatem avocaret ad moerores et molestias. Inerat enim consideratio, nescio unde oborta, quæ crebro mortis commonebat: quod utique post mortem. non sim, neque usquam mei mentionem quisquam facturus sit, scilicet immenso tempore cunctorum cuncta in oblivionem adducente, sim autem non existens, eos qui sunt non cognoscens ; nec cogno- scens, nec cognitus ; quique aliquando non fuerim, et tune non sim ? Et an factus sit mundus ; et an- tequam fieret, quidnam fuerit? Nam si semper exstitit, semper erit: si autem factus est, eliam dissolvetur et post dissolutionem quid erit ite- rum, nisi forte silentium et oblivio? Et forsan erit aliquid, quod nunc cogitare est impossibile. II. Hæc atque his similia, nescio unde, indesi- nenter cogitans, acerbam adeo cepi tristitiam, ut pallerem ac tabescerem et quod molestissimum, si quando eam sollicitudinem tanquam inutilem re- pellere cogitarem, vehementior muito me urgebat affectus eamque rem ægre ferebam, nesciens quod contubernalem præclaram haberem eam cogitatio- nem, quæ mihi bona immortalitatis foret causa, quemadmodum postea exparientia agnovi, et Deo cunctorum Domino gratias egi. Cum enim me ab initio illa consideratio premeret, ad rerum inquisi- tionem et inventionem venire coactus sum : tunc- que miseros judicavi, quos principio per ignoran- C tiam beatos prædicare ausus fueram. III. Igitur cum a puerili ætate in hujusmodi dege- rem cogitationibus, quo aliquid certi addiscerem, ad philosophorum adventabam scholas; nihilque aliud cernebam, quam dogmatum destructiones et astructiones, item lites et contentiones, et syllo- gismorum artificia, necnon sumptionum excogi- tationes et interdum quidem prævalebat, verbi gratia, animam esse immortalem, interdum au- tem mortalem esse. Si quando igitur sermo de il- lius immortalitate obtinat, lætabar; cum vero' ' |
@VARIE LECTIONES. 67 Scripserim c. Ο δεδυνημένος, sed obstat και copula præcedens. Nominativus absolutus prima periodi epigraphes modo toti narrationi eleganter præfigeretur. 48 πάντως cong. S. 69 Fortasse οὐ τὰ ὄντα pro οὐκ οντας S. Tum οὐ γὰρ γεγονώς O pr. man. 19 ἄρα α. τι καὶ ἤ Ο. τ' ἀγαθῆς α. 13 γενομένην G. τῷ apte πάντων excidit e recensione Clerico-Schwegleriana. " ότὲ μὲν ὁτὲ δὲ 5 0, ὅτε μὲν ὅτε δέ Ο. 15 Ita locum sanavi ex O. Prope accedit Epitome, quam admonente Cotelerio S in auxilium vocavit. Vbb. ὅτι θνητή, ἐλυπούμην πλεῖον δὲ ἡθύμουν desunt in textu Ci. 76 Rufinus clarius: sed hoc tantum intelligebam, quod sententiæ ac definitiones rerum non pro natura sui ac veritate causarum, sed pro ingeniis defendentium falsæ imagiuarentur aut veræ.
|
