@221 CLEMENTINA. HOMILIA VII. 222
|
VI. Cæterum cum Petrus Sidonem ingressus es-
set, multos in lectis allatos coram ipso posuerunt. Ille autem dixit ad eos: Ne vero existimetis me ali quid posse ad curationem vestram, qui sim ipso quoque homo mortalis, et in multa possim inci- dere adversa docere autem vos modum quo salvi esse possitis, non gravabor, qui ipse etiam a veri- tatis Propheta didici præfixos a Deo ante mundi constitutionem terminos, in qualibus, inquam,ma- lis operibus disposuerit ut homines a malitiæ duce afligantur, sed similiter in qualibus bonis operibus decreverit ut, qui in eum velut medicum credide- rint, prius corpore curentur, deinde et anima ins- taurentur ad salutem. VII. Has ergo cognoscens bonas et malas actio- nes prænuntio vobis quasi duas ostendens vias,per quam quidem gradientes pereant, per quam vero incedentes salventur, ducti a Deo. Via igitur pereun- tium lata est et planissima,perditque absque labore; at via servatorum angusta est et aspera,tandemque iter facientes servat cum labore multo (a), Cæterum his duabus viis præsident incredulitas et fides, pro- ficiscuntur autem perincredulitatem quidem qui vo- luptates prætulerunt, propter quas quod Deo displi- cet facientes neque curam animæ salutis gerentes diei judicii obliti sunt] neque quod utile est cura- verunt quærere. Itaque ignorant, Dei consilia si- milia non esse humanis. Primo etenim novit Deus cogitationes omnium,et non ob solam operationem, sed et propter cogitationem unusquisque judicatur. Multo autem minus impii sunt, qui nituntur bona intelligere et aberrant, quam qui nullatenus aggre- diuntur bona. Quia Deo placuit, ut qui in cogita- tione boni lapsus fuerit, juxta rationem humanorum lapsuum, modice castigatus servetur. At qui a00- nino intelligere neglexerunt, etsi operentur innu- mera alia præclara, ideo quod in religione a Deo definita non exstiterint, indiligentiæ sumpto cri- mine per maximum penitus interibunt suppli- cium. VIII. Porro ab eo definita religio hæc est: Eum solum colere, ac soli credere Prophetæ veritatis, in remissionem peccatorum baptizari, sicque per intinctionem purissimam renasci Deo in aqua salu- tari; nihil sumere de mensa dæmonum, hoc est de idolothytis, mortuis, suffocatis, a bestia captis, sanguine; non impure vivere, lavari post concubi- tum cum muliere, feminas vero custodire etiam le- gem purgationis, cunctos autem temperantes esse, benefacere,non afficere injuria; a Deo omnipotente exspectare vitam æternam; petendo illius adeptio- nem orationibus et precibus continuis. Hæc et in |
VI. Τοῦ δὲ Πέτρου εἰπιόντος εἰς τὴν Σιδώνα, πολ- Α
λοὺς ἐν κλίναις φέροντες πρὸ αὐτοῦ ἐτίθεσαν. Ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔφη· Μὴ τοίνυν νομίσητε ἐμέ τι δύνα- σθαι πρὸς ὑμετέραν ἴασιν, ἄνδρα θνητὸν καὶ αὐτὸν πολλοῖς πάθεσιν ὑποπεσεῖν δυνάμενον· ὑφηγεῖσθαι δὲ ὑμῖν τὸν τρόπον δι' οὗ σωθῆναι δυνήσεσθε οὐ φθόνω, καὶ αὐτὸς παρὰ τοῦ τῆς ἀληθείας Προφήτου μαθὼν τοὺς προωρισμένους τοῦ Θεοῦ πρὸ καταβολῆς κάτ σμου ορισμούς, λέγω δὲ ἐπὶ ποίαις κακαῖς πράξεσι τοὺς ἀνθρώπους ἔταξεν ὑπὸ τοῦ τῆς κακίας ἡγεμόνος κακοῦσθαι, ὁμοίως δὲ · ἐπὶ ποίαις ἀγαθαῖς πράξεσιν ὥρισε πρότερον πιστεύσαντας αὐτῷ ἰωμένῳ τὰ σώ- ματα σώζεσθαι, ἔπειτα καὶ τὰς ψυχὰς ἐπανορθοῦσθαι πρὸς τὸ ἀνώλεθρον. VII. Ταύτας τοίνυν τάς τε ἀγαθὰς καὶ κακὰς πρά ξεις εἰδὼς προμηνύω ὑμῖν ὡς ὁ ὁδοὺς δύο, ὑποδει- Β κνύων διὰ ποίας μὲν βαδίζοντες ἀπόλλυνται, ποίαν θ δὲ ὁδεύοντες ἀποσώζονται, Θεῷ ὁδηγούμενοι. Η μὲν οὖν τῶν ἀπολλυμένων ὁδὸς πλατεῖα μὲν καὶ ὁμαλω τάτη, ἀπολλύουσα δὲ ἄνευ τοῦ πόνου, ἡ δὲ τῶν σω- ζομένων στενὴ μὲν καὶ τραχεία, σώζουσα δὲ πρὸς τῷ τέλει τοὺς διαπορευθέντας ἐπιπόνως. Τούτων δὲ τῶν δύο ὁδῶν προκαθέζεται 178 ἀπιστία καὶ πί- στις· καὶ ὀδεύουσι διὰ μὲν ἀπιστίας οἱ τὰς ἡδονὰς προκρίναντες, δι᾿ ἂς [ποιοῦντες ὃ οὐκ ἀρεστὴν τῷ Θεῷ καὶ ἀμελήσαντες εἰς τὸ σῶσαι ψυχὴν τῷ λόγῳ, ἐλάθοντο ἡμέρας κρίσεως 7,] οὐδὲ ζητεῖν τὸ συμφέ- ρον οὐ διεφύλαξαν. ᾿Αγνοοῦσι μέντοι ὡς οὐκ ἀνθρω- πίνοις ὅμοια τὰ Θεοῦ βουλήματα· πρῶτον μὲν γὰρ οἶδε τὰ πάντων διανοήματα, καὶ οὐκ ἐν τῷ ἐγχειρή σαι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ ἐννοῆσαι ἕκαστος εὐθύνε ται. Πολλῷ 8 δὲ ἧττον ἀσεβοῦσιν οἱ ἐγχειροῦντες καλὰ νοεῖν καὶ ἀποτυγχάνοντες, τῶν μηδὲ ὅλως ἐγχειρούντων τοῖς καλοῖς. Ὅτι αὐτῷ τῷ Θεῷ ἔδοξεν, τὸν ἐν γνώσει τῶν καλῶν παραπίπτοντα ", κατὰ λόγον τῶν ἀνθρω- πίνων παραπτωμάτων, μετρίως κολασθέντα 10 σωθή και. Οἱ δὲ τὴν ἀρχὴν καὶ τοῦ γνῶναι τὸ κρεῖττον ἐξημεληκότες, καν μυρία ἕτερα πράξωσι καλὰ, ἐν ᾗ δὲ αὐτὸς ὥρισε θρησκείᾳ μὴ γένωνται, ἀμελείας ἔγε κλημα λαβόντες τῇ μεγίστῃ ἀποσβεσθήσονται καλά- σει παντελῶς 11. VΙΠ. Ἡ δὲ ὑπ' αὐτοῦ ὀρισθεῖσα θρησκεία ἐστὶν αὕτη· Τὸ μόνον αὐτὸν σέβειν, καὶ τῷ τῆς ἀληθείας μόνῳ πιστεύειν προφήτῃ, καὶ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν βαπτισθῆναι, καὶ οὕτως διὰ τῆς ἁγνοτάτης βαφῆς ἀναγεννηθῆναι θεῷ διὰ τοῦ σώζοντας ὕδατος· τρα πέζης δαιμόνων μὴ μεταλαμβάνειν, λέγω δὲ εἰδωλο- θύτων, νεκρῶν, πνικτών, θηριαλώτων, αἵματος· μὴ ἀκαθάρτως 170 βιοῦν, ἀπὸ κοίτης γυναικὸς λούε σθαι, αὐτὰς μέντοι καὶ ἀφεδρον φυλάσσειν, πάντας δὲ σωφρονεῖν, εὐποιεῖν, μὴ ἀδικεῖν· παρὰ τοῦ πάντα δυναμένου Θεοῦ ζωὴν αἰώνιον προσδοκῶν· εὐχαῖς καὶ δεήσεσι συνεχέσιν αὐτουμένους αὐτὴν λαβεῖν. Τοιαῦτα (α) Matth. vi, 13.' ' |
@VARIE LECTIONES.
bis explere tentavi, quæ præcedunt uncis inclusa. 8 πολλῷ O. ut conj. C, in cuj. textu πολλῶν. Ο τῶν ἐν γν. τ. κ. παραπιπτόντων G. Aut post ἔδοξεν addendum ἐπί vel περί, aut scribendum τους παραπίπτοντας censuit D. io κολασθέντας Ο. 11 παντελῶς 0, quod et S proposuit legendum, παντελε: Ο. |
