@217 CLEMENTINA. - HOMILIA VII. 218
|
praestigias ab ipso editas, quotque morbos immi
serit post illud ex immolato bove convivium, et quod ex agrotis alii quidem illic apud Tyrum per- manserint, alii vero simul ac ego veni egressi sint eum Simone in Sidonem, tanquam ab eo sanandi, quoque audierim nullum eorum ab ipso sanatumi fuisse; sed et meam adversus Appionem dispu- tationem Petro retuli. At ille præ amore et exhor- tandi gratia in me laudem ac benedictionem con- tulit ; et cibo sumpto se somni quieti, quæ ob iti- neris : fatigationem maxime erat necessaria, tra- didit. HOMILIA VII. I. Quarto vero die nostri apud Tyrum adventus. sub diluculum egresso Petro processerunt obviam non pauci finitimi, ac ex ipsa Tyro quamplurimi, et acclamabant dicentes: Deus per te nostri mise- reatur, per te nos curet. Petrus vero stetit in ex- celso lapide, ut ab omnibus posset conspici, cum- que religioso more salutasset ita exorsus est : II. Deo creatori caeli et mundi non deest occasio ad salutem eorum qui servari volunt. Quocirca neque in iis, quæ videntur mala, aliquis per teme- ritatem illum velut hominum non amanteminsimu- let. Eorum enim,quæ mortali accidunt,lines quidem hominibus incogniti sunt, ac de malitia supecti, Deo autem cogniti, ut cessuri feliciter. Itaque Si- mon, qui sinistra Dei virtus est, potestatemque ha- bet ad maleficentiam in eos qui Deum nesciunt, vos potuit morbis implicare, qui morbi per bonam Dei. providentiam evenire permissi coegerunt vos, ut quæsito eo qui sinare valeret et invento, occasione corporalis medela placita Deo susciperetis alque crederetis ut sic una cum servatis corporibus et animas habeatis salvas. III. Audio utique, eum bove mactato convivium vobis in medio dedisse foro, sicque vos multo vino abrepti una cum pravis damonibus principem eorum complexi estis, atque ita vestrum plurimi morbis capti sunt, per ignorantiam in se propriis manibus attracto perniciei gladio. Neque enim ad- versum vos demones habuissent potestatem, nisi prius cum eorum principe fuissetis epulati. Prin- cipio siquidem illa per universorum conditorem Deum lex præfinita est duobus utrinque ducibus, |
πτόμην, ἀλλ' ἐμήνυον τάς τε τοῦ Σίμωνος διαβολάς A
καὶ τὰς τερατώδεις φαντασίας ὑπ' αὐτοῦ γεγενημέ· νας, καὶ ὅσας ἔπεμψεν νόσους 82 μετὰ τὴν ἐκ τῆς βουθυσίας ἑστίασιν, καὶ ὅτι ἐκ τῶν νοσούντων οἱ μὲν αὐτόθεν 83 κατέμειναν ἐν τῇ Τύρῳ, οἱ δὲ τῷ Σίμωνι ἅμα τῷ ἐμὲ ἐλθεῖν συνεξεληλύθεισαν 84 εἰς τὴν Σι- δῶνα, ὡς ὑπ' αὐτῷ 88 θεραπευθησόμενοι, καὶ ὅτι ἐμάν- θανον μηδένα αὐτῶν ἰάσεως τετυχηκέναι ὑπ' αὐτῷ 80. καὶ τὴν πρὸς ᾿Αππίωνα μοι γεγενημένην διάλεξιν τῷ Πέτρῳ διηγησάμην. Ὁ δὲ στοργῆς καὶ προτροπῆς χάριν ἐπαινέσας με καὶ εὐλογήσας, ἀλῶν μεταλαβών, διὰ τοὺς καμάτους της ὁδοιπορίας τῇ ἀναγκαιοτάτη ἡσυχίᾳ τοῦ ὕπνου ἑαυτὸν ἐπέτρεπεν. 'OMIAIA Z' (12). Ι. Τῇ δ' τετάρτῃ δὲ ἡμέρᾳ τῆς ἐν Τύρῳ ἡμῶν ἐπι- δημίας, ὑπὸ τὴν 174 όρθρον προεληλυθότι τῷ Πέτρῳ ἀπήντων πλησιόχωροί τε οὐκ ὀλίγοι καὶ αὐτῆς Τύρου πάμπολλοι, καὶ ἐπεφώνουν λέγοντες, Ὁ Θεὸς διὰ σοῦ ἡμᾶς ἐλεείτω, διὰ σοῦ θεραπευέτω. Ὁ δὲ Πέτρος ἔστη ἐπὶ λίθου τινὸς ὑψηλοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι πᾶσιν ὁρᾶσθαι, καὶ προσαγορεύσας θεοσεβεῖ νόμῳ οὕτως ἤρξατο Π. Θεῷ τῷ κτίσαντι τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ σύμπαν οὐ λείπει πρόφασις προς σωτηρίαν τῶν σώζεσθαι θελόντων. Ὅθεν μηδὲ ἐπὶ 88 τοῖς δοκοῦσι φαύλοις ὑπὸ προπετείας τις αὐτὸν ὡς μὴ 89 φιλάνθρωπον αἰτιά- σθω. Τῶν γὰρ συμβαινόντων ἀνθρώπῳ 90 τὰ τέλη ἀνθρώποις μὲν ἄγνωστα, ὡς ἐπὶ κακῷ ὑποπτευό μενα 91, Θεῷ δὲ ὡς ἀποβησόμενα εὐτυχῶς γνώριμα. Αὐτίκα γοῦν Σίμων ἀριστερὰ τοῦ Θεοῦ δύναμις ὢν ( καὶ τῶν τὸν Θεὸν οὐκ εἰδότων ἐπὶ κακοποιία τὴν ἐξουσίαν ἔχων νόσοις ὑμᾶς περιβαλεῖν ηδυνήθη, αἵτι νες διὰ τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγαθὴν πρόνοιαν γενέσθαι συγχωρηθεῖσαι ἠνάγκασαν ὑμᾶς, τὸν ἰᾶσθαι δυνάμε- ναν περιβλεψαμένους καὶ εὑρόντας, προφάσει τῆς τοῦ σώματος θεραπείας τὰ Θεῷ δοκοῦντα ἀναδεξαμέ- νους, πεισθῆναι φρονεῖν, ἵνα οὕτως ἅμα τοῖς σώμασι σωθησομένοις καὶ τὰς ψυχὰς σώας ἔχητε. ΙΙΙ. Μανθάνω οὖν, ὡς βουθυτήσας ἑστίασιν 99 ὑμᾶς ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ, καὶ οὕτως ὑμεῖς οἴκῳ πολλῷ παρε- νεχθέντες ἅμα τοῖς πονηροῖς δαίμοσι τὸν ἄρχοντα αὐτῶν ἐφιλοφρονεῖσθε, καὶ οὕτως ὑμῶν οἱ πλεῖστοι ὑπὸ τῶν παθῶν 175 κατελήφθησαν, ἀγνοίας αἰτία καθ' ἑαυτῶν ἰδίαις χερσὶν ἐπισπασάμενοι τὸ τοῦ ὀλέ θρου ξίφος. Οὐ γὰρ ἂν τὴν καθ᾽ ὑμῶν ἔσχον ἐξου• σίαν οἱ δαίμονες, εἰ μὴ πρότερον τῷ ἄρχοντι αὐτῶν ὁμοδίαιτοι ἐγεγόνειτε. Οὕτω γὰρ ἀπαρχῆς 98 ὑπὸ τοῦ πάντα κτίσαντος Θεοῦ δυσὶν ἑκάστοτε ἄρχουσι, δεξιῷ' ' |
@VARIE LECTIONES
82 ὅσους Ο. 83 αὐτόθι G. & Ita Ο c. S, συνεξεληλύθησαν C. 85 ὑπ᾽ αὐτοῦ C. 86 ὑπ' αὐτοῦ τετυχηκένα. Ο. 87 τῇ præfxi s. Ο Idem postea τὸν ὄρθρον. 88 ἐπί om. Ο. 89 μή deest in O. 9 ἀνθρώπων (, ἀνθρώποις in marg. Vocem ἀνθρώπων delendam censet D, συμβαινόντων παθών proponit S : conjectura jam superfluæ. οι ὑποπτευόμενα 0. Tum idem ἀποβησόμενα C. D, ἀποσόμενα C. idem f. ἐπεσόμενα vel ἀποσωζόμενα in marg. 88 εἰστίασεν Epit. c. 54. 93 ἀπ' ἀρχῆς Ο. |
@VARIORUM NOTÆ.
(12) Homilis septimæ alteram inscriptionis partem ap. G. obviam ΕΝ ΤΥΡΩ Δ' quæ scholion redolet, omisi c. O. DRESS. |
