@215 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 216
|
γράψαντες ἐπὶ αἰσχρᾶς πλοκῆς, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Διὸς
τετολμήκασι ποιῆσαι, οὕτω ποιήσαντες ἀνέθεσαν δη μοσίᾳ, ἵνα κἂν ἀπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ προσκαίρου βασι- λέως, καὶ ταῦτα ἀνθρώπου ὄντος, μάθωσε κολασθέν τες, ὡς δεῖ τὴν δέουσαν ἀπονέμειν τιμήν. Ταῦτα δὲ σοι λέγω, οὐχ ὡς αὐτὸς ἤδη ἐπιγνοὺς τὸν ὄντως Θεὸν τι, ἀλλ' εὐγνωμονῶν ὁμολογώ, εἰ καὶ τί Θεός οὐκ οἶδα, ἀλλ᾽ οὖν γε σαφῶς ὅτι Θεὸς τὰ νομίζω εἰ δέναι. XXIV. Αὐτίκα γοῦν τὰ πρῶτα τέσσαρα στοιχεία Θεὸς εἶναι οὐ δύναται 73, τὰ ὑπὸ ἄλλου γενόμενα· ἡ μίξις, οὐχ ἡ κρᾶσις, οὐχ ἡ γένεσις, οὐ τὸ πᾶν περιέχον ὁρατὸν κύτος· οὐδ᾽ ἡ ἐν τῷ ᾅδῃ συῤῥέουσα ὑποστάθμη οὐ τὸ ἐπιπολάζον ὕδωρ· οὐχ ἡ ζέουσα οὐσία· οὐχ ο ἐξ αὐτῆς μέχρι τῶν ἐνταῦθα διήκων ἀήρ. Τά τε γὰρ στοιχεῖα τέσσαρα, εἴτε ἀλλήλων διεστάλκει, ἄνευ τι νὸς μεγάλου τεχνίτου μιγῆναι πρὸς ζώου γένεσιν οὖν ἐδύνατο, 172 εἴτε ἀεὶ ἀλλήλοις συνῆπτε 14, καὶ οὕ τως ὑπὸ τεχνίτου νοῦ πρὸς τὸ οἰκεῖον τῶν τοῦ ζώου μελῶν καὶ μερῶν συναρμόζεται, ἵνα τὴν ἑκάστου πρὸς ἕκαστον ἀναλογίαν ἀποσώζειν δύνηται, καὶ τὴν ἕξιν εὐπερίγραφον ἔχῃ, καὶ τὰ ἔνδοθεν πάντα τὴν προσήκουσαν ἁρμονίαν λαμβάνῃ· ὁμοίως τε 75 καὶ τοὺς οἰκείους τόπους εκάστου μετὰ πάσης εὐμορφίας ὁ τεχνίτης νοῦς ἀκριβοῖ. Συνελὼν ἐρῶν καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ποτὲ ζῶον δεῖ ἔχειν, οὐδὲν ἐνέλιπε 76 τῷ μεγάλῳ τούτῳ ζώῳ τῆς ὅλης περιφορᾶς. ΧΧV. Οὕτως ἀνάγκη τινὰ εἶναι νοεῖν " αγέννητον τεχνίτην, ὃς τὰ στοιχεῖα ἢ διεστῶτα συνήγαγεν το ἢ συνόντα ἀλλήλοις πρὸς ζώου γένεσιν τεχνικῶς ἐκει ρασε καὶ ἓν ἐκ πάντων ἔργον ἀπετέλεσεν. Αδύνατον γὰρ ἄνευ τινὸς τοῦ μείζονος πάνω σοφὸν ἔργον ἀπο τελεῖσθαι. Οὐδὲ μὴν ἔρως το εἶναι δύναται πάντων τεχνίτης, οὐκ ἐπιθυμία, οὐκ ἰσχὺς, οὐκ ἄλλο τι τοι οὗτον, ἅ τινα παθητὰ συμβαίνειν καὶ ἀποβαίνειν πέτ φυκεν. Αλλ' οὐδὲ τὸ ὑφ' ἑτέρου φερόμενόν ἐστι Θεὸς, οὐδέ γε τὸ ὑπὸ χρόνου ἢ φύσεως ἀλλοιούμενον καὶ εἰς τὸ μηκέτι εἶναι ἀναλυόμενον. XXVI. Ταῦτά μου διαλεγομένου πρὸς τὸν ᾿Απ πίωνα, ἀπὸ Καισαρείας 173 ἐπέστη Πέτρος, καὶ συνδρομαὶ τῶν ὄχλων ἐγένοντο ἐν τῇ Τύρῳ, σπευδόν- των ὑπαντᾶν αὐτῷ καὶ χάριν τῇ ἐπιδημίᾳ ὁμολογεῖν. Καὶ ὁ μὲν ᾿Αππίων ὑπεχώρει μετ' Ανουβίωνος 80 και Αθηνοδώρου μόνων, οἱ δὲ ἄλλοι πάντες ὡς ἀπαντη σόμενοι 81 τῷ Πέτρῳ ὡρμήσαμεν. Πρῶτος δὲ ἐγὼ πρὸ τῶν πυλῶν ἀποδεξάμενος αὐτὸν ἐπὶ τὴν ξενίαν ἦγον. Ὡς δὲ ἐγενόμεθα, τοὺς μὲν ὄχλους ἀπελύσαμεν, αὐτῷ δὲ ἀξιώσαντί με τὰ πραχθέντα λέγειν οὐδὲν ἀπεκρυ |
temporalem in turpi complexu pictum (de illo fa- Α
cientes quod de Jove facere audent) palam propo- nerent, quo vel ab ira temporarii imperatoris, id- que hominis, discerent per suum supplicium, quemadmodum oporteat convenientem deferre ho- norem. Ista autem tibi refero, non quasi ipse jam cognoscam eum, qui vere est Deus, sed æquo animo profiteor, quod licet non noverim quid sit Deus, attamen quod sit Deus clare mihi videor scire. XXIV. Principio itaque quatuor prima elementa non possunt esse Deus, quæ ab alio facta sunt : non mistura, non temperies, non generatio, non omnis hæc quæ ambit visibilis moles, neque quod ad inferos confluxit sedimentum; non supernatans aqua, non fervida substantia, non aer qui ab ea hucusque protenditur. Nam quatuor elementa, si a se invicem separata fuerunt, non potuerunt abs- que magno artifice mente ad aninalis generationem misceri sin vero semper mutuo fuerunt conjuncta, sic quoque ab artifice mente ad proprietatem mem- brorum et partium animalis adaptantur, quo pos- sint singulorum ad singula servare proportionem, et habitudinem recte conformatam obtineant, ut- que interiora omnia convenientem accipiant cohæ- rentiam. Similiter et uniuscujusque propria local cum omni elegantia mens artifex disponit. Com- pendio dicam et in omnibus aliis, quæ animal habere debet, nihil deest magno huic animali totius orbis. XXV. Ita necessario intelligi debet quemdam esse ingenitum artificem, qui elementa vel distan. Ο tia conjunxerit, vel præsentia mutuo ad animal producendum affabre miscuerit, unumque perfece- rit ex cunctis opus. Fieri enim non potest, ut abs- que majori quadam mente sapientissimum opus absolvatur. Sed nec amor esse potest cunctorum opifex ; non cupiditas, non vis, non quid aliud ejusmodi; quæ omnia, casui obnoxia, venire et abire solent. Neque etiam quod ab alio movetur Deus est, neque quod a tempore aut natura muta- tur ac in nihilum resolvitur. XXVI. Quæ cum ad Appionem proloquerer, e Cæsarea advenit Petrus, et concursus multitudinis in Tyro facti sunt, festinantis ipsi occurrere gra- tiamque adventus profiteri. Et Appion quidem se- cessit cum Anubione et Athenodoro solis; reliqui D vero omnes Petro obviam ituri prodivimus. Primus autem ego ante portas eum excipiens ad hospitium duxi. Ubi cum fuimus, plebem quidem dimisimus, ei vero roganti, ut acta narrarem, nihil abscon- didi; sed Simonis indicavi calumnias et portentosas' ' |
@VARIE LECTIONES.
71 θεός Ο. 72 Ita O c. S, Θεόν C. 78 δύνανται O. Tum ἀπ᾿ ἄλλου S. " τά τε γὰρ στοχεῖα τὰ δ' είτε ἀεὶ ἀλλήλοις συνῆπτον O, intermediis vocabulis omissis. 76 τε 5, τό 0, 0. 76 ὅσα ποτε ζῶν δεῖ ἔχειν, οὐδὲν ἐνέλειπε G. Η νοῦν Ο. 18 τὰ στοιχεῖα ἡδίστως ἢ συνήγαγεν Ο, συνήγαμεν ex Cotelerio minus accurate notat S, cum exstet ap. Cl. 19 Secundum Parmenidem et Einpedoclem. Cf. Karsten, Parmenid. reliq. v. 131. Emped. reliq., p. 346 sqq. Arist. Metaph. 1, 4. 1. S. 60 'Αννουσίωνος Ο. Tum μόνον C. 81 απαν τήσομεν O, ad oram correctum in ἀπαντησάμενοι. |
