@207 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 208
|
πάθη, ἀλλὰ θερμὴ οὖσα ἰσχὺς καὶ ἀναφερῆ ἔχουσα
ΧΙΙΙ. Δεσμὰ δὲ τὰ Κρόνου ἐστὶν ἡ σύμπηξις οὐρα νοῦ καὶ γῆς, ὡς καὶ ἄλλων ἀλληγορούντων ακήκοα ἡ δὲ ἀποκοπὴ τῶν μορίων ὁ τῶν στοιχείων χωρισμός καὶ διάκρισις, ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἰδίας φύσεως ἀπε τμήθη καὶ ἀφωρίσθη 21, καθ᾿ ἑαυτὰ τετάχθαι ἕκαστον καὶ οὐκ ἔτι γεννᾷ χρόνος, ἀλλὰ τὰ γεννηθέντα δι' αὐτοῦ νόμῳ φύσεως ποιεῖται τὰς διαδοχάς. Ἡ δὲ ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀνακύψασα Αφροδίτη, ἡ ἐκ τοῦ ὑγρού γόνιμος οὐσία, ᾗ τὸ θερμὸν πνεῦμα μεγὲν τὸν τῆς μίξεως ποιεῖται ἔρωτα, καὶ τελεσιουργεῖ τοῦ κόσμου τὸ κάλλος. Χιν. Τὸ δὲ συμπόσιον τὸ γαμήλιον, ἔνθα τὸ δεῖπνον ἐτέλει Ζεὺς, ὑπέρ τε τῆς Νηρείδος 28 Θέτιδος καὶ τοῦ καλοῦ Πηλέως αλληγορίαν ἔχει ταύτην, ἵνα γνως ὅτι καὶ ἄνευ σου, ᾿Αππίων 20, τὰ τοιαῦτα ἠκούσαμεν. Τὸ μὲν δὴ συμπόσιον ὁ κόσμος· οἱ δὲ δώδεκα, τα 30 οὐράνια των μοιρών 165 περιστηρίγματα, ἃ τινα ζώδια καλοῦσιν· Προμηθεὺς ἡ προμήθεια, ὑφ᾽ ἧς τὰ πάντα ἐγένετο· Πηλεὺς πηλὸς ὁ ἀπὸ γῆς εἰς ἀνθρώ που γένεσιν περινοηθείς τι καὶ μιγείς τῇ Νηρείδι, τουτέστιν ὕδατι. Ἐκ δὲ τῆς τῶν δύο μίξεως, ὕδατός τε καὶ γῆς, ὁ πρῶτος, οὐ γεννηθείς, ἀλλὰ πλασθεὶς τέλειος καὶ νὰ διὰ τὸ μαζοῖς χείλη μὴ προσενεγκεῖν Αχιλλεὺς προσηγορεύθη (8)· ἔστι δὲ αὐτὸς καὶ 33 ἀκμή, ἥτις ἐὰν ἐπιθυμίαν, Πολυξένην (9), ὡς ἀλη θείας ἀλλοτρίαν οὖσαν καὶ ξένην 3, ἐπιθυμῇ, ἐῷ ὄψεως ἀναιρεῖται, βέλει κατὰ πτέρναν καὶ κατὰ ἴχνος ἐνέρποντος τοῦ θανάτου. Χν. "Ηρα τοίνυν καὶ ᾿Αθηνᾶ καὶ ᾿Αφροδίτη και Ἔρις καὶ μῆλον καὶ Ἑρμῆς καὶ κρίσις καὶ ποιμὴν τοιοῦτόν τινα νοῦν ὑπαινίσσεται· "Ηρα σεμνότης Αθηνα ἡ ἀνδρεία· Αφροδίτη αἱ ἡδυναί· Ἑρμῆς ὁ Ερμηνευτικός λόγος· ὁ ποιμὴν Πάρις ἡ ἀλόγιστος ὁρμὴ καὶ βάρβαρος. Ἐὰν οὖν κατὰ τὴν ἀκμὴν τῆς ἡλικίας ὁ τὴν ψυχὴν ποιμαίνων λογισμὸς τύχη ὢν |
fuit, sed cum esset calida vis,haberetque naturam Α
sursum vergentem, sicut impetu quodam in supe- riorem ac maxime principalem ætherem evolavit. XIII. Saturni autem vincula sunt coeli ac terræ compages, ut alios interpretantes audivi. Abscissio vero membrorum genitalium est elementorum sejunctio ac discretio: quoniam omnia a sua na- tura abscissa fuerunt et separata, ut singula seor- sum collocarentur: nec amplius gignit tempus, sed quæ per illud genita sunt, naturali ordine faciunt successiones. At quæ ex pelago emersit Venus, est humidi fecunda substantia,cum qua mistus calidus spiritus coitus cupidinem indit, et mundi perficit venustatem. XIV. Convivium autem nuptiale, cum Jupiter cœnam celebravit propter Thetidem Nereidem et eximium Peleum, hanc habet allegoriam, ut scias, Appion, etiam sine te ista nos audiisse. Convivium itaque mundus est: duodecim vero illi regionum cœli fulcimenta sunt, quæ signa vocant : Prometheus, providentia, per quam omnia facta sunt : Peleus, limus,quie terra ad hominis generationem excogi- tatus est, et cum Nereide, id est aqua, commistus. Ex amborum vero mistura, aquæ et terræ, primus non genitus, sed formatus est perfectus ; et quod uberibus labia non admoverit, Achilles nuncupatus fuit; est autem ille robur, quod propter amorem cupiditatis, Polyxenæ, ut quæ a veritate aliena sit ac peregrina appetat, serpentis veneno interficitur, irrepente morte ex sagitta per calcaneum et ve- stigium. XV. Juno igitur, Minerva, Venus, Discordia,ma- C lum, Mercurius, judicium et pastor hunc habent significationem. Juno, honestas : Minerva, forti- tudo : Venus, voluptates : Mercurius,sermo rerum interpres pastor Paris, impetus expers rationis et barbarus. Si ergo in fore ætatis intellectus, animæ pastor, barbarus sit, qui utilia deserens, fortitudi- τὴν φύσιν, ὥσπερ ὑπό τινος ῥιπῆς εἰς τὸν ἄνω ἡγε μονικώτατον ἀνέπτη αἰθέρα.' ' |
@VARIE LECTIONES.
27 ἀφορίσθη Ο. Tum leg. καὶ καθ' ἑαυτὰ τέτακται ἕκαστον. S. 23 Νηρηίδος Ο. 99 'Αππίον 8. 30 τα adj. c. Ο. D: Cotelerii versionem non satis capio. Legendum videtur οὐράνιοι τῶν Μοι τῶν περιστηρίγματα, duodecim caelestes (sive dii) sunt Parrarum fulcimenta. Astrologos enim ex Zo- diaci signis fata nascentium prædixisse nemini latet. Vide Achil Tat. Isag. ad Arat. Phaen. c. 23, p. 145. 3 Scribe παραληφθείς cum Davisio, vel quod ego prætulerim, παραπλασθείς vel simile aliquid 5. 32 και male omisit S c. Cl. Tum προσενέγκειν Ο. 33 Cotelerius legi vult καὶ ἀκμή, ἥτις ἐρᾶν ἐπιθυ μίαν, quod eliam vertendo expressit. At ea scriptura neque Græca est, neque Cotelerii versio ex ea efficitur. Quare Davisius locum corruptissimum ita restituendum esse putavit : ἔστι δ' αὐτὸς κατ' ἀκμήν, ἤ τις ἐὰν ἐπιθυμῇ ἔχειν Πολυξένην, quod interpretatur : Est vero ipse in aetatis flore, quo tempore si quis ducere cupiat Polyxenam. Parum apte. Meo quidem judicio sic scribendum : Ἔτι (non ἔστι δ' αὐτ τὸς κατ' ἀκμὴν ἤδης, ἔχειν ἐπιθυμῶν Πολυξένην, — ἀναιρεῖται, (vel etiam κατ᾿ ἀκμὴν ἡλικίας ἐπιθυμῶν Πολυξένην : nam verbum επιθυμείν a scriptoribus aetatis inferioris cum accusativo conjungi notum est cfr. Hom. xvu, 12). S. * Virgulam delevi post ξένην et addidi ἐπιθυμῇ c. O, in quo ἐπιθυμεῖ. |
@VARIORUM NOTÆ.
|
seu χιλή Sed hac levia sunt, nec digna quæ nos
morentur. Cor. (9) Ἔστι δὲ αὐτὸς καὶ ἀκμὴν ἥτις ἐὰν ἐπιθυ μίαν Πολυξένην. Sensus constabit, si modo legas : Ἔστι δὲ αὐτὸς καὶ ἀκμήν, ᾗ τις ἐὰν ἐπιθυμῇ ἔχειν Πολυξένην Est vero ipse in ætalis flore, quo tempore si quis ducere cupiat Polyxenam. Videlicet, Paris cum Deiphobo Achillem juvenem peremit, dum Po- lyxenæ conjugium speraret. DAVIS. |
(8) Διὰ τὸ μαζοῖς χείλη μὴ προσενεγκεῖν, Αχιλ
λεὺς προσηγορεύθη. Verba ex verbis Apollodori lib. ut Bibliotheca : Ονόμασεν Αχιλλέα, ὅτι τὰ χείλη μαστοῖς οὐ προσήνεγκε. Latine rem sic expres- sit Tertullianus,De pallio cap. 4: Quandoquidem la- biis vacuerat ab uberum gustu; ubi consulende Notæ magni illius Salmasii, qui tamen in eo audiendus non est,quod Etymologici verba sollicitat,non ani- madvertens in iis duplicem conjungi originationem, hanc a χείλη et aliam in Eustathio quoque a χιλός' ' |
