@199 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 200
|
ut genita ortum habuisse, non autem ut ingenita A
semper exstitisse. Orpheus autem chaos ovo com- parat, in quo primorum elementorum erat confu- sio. Hoc Hesiodus chaos proponit, quod Orpheus ovum dicit genitum, ex infinita materia produc- tum, factumque ita : IV.Cum materia quatuor genera complectens ha- beret animam et totum immensum quoddam pro- fundum semper flueret ac temere ferretur et innu- meras imperfectas mistiones subinde profunderet, atque ideo illas ob confusionem solveret, nec non hiaret, quasi ad generationem animalis non posset compingi, aliquando contigit, ut illud infinitum pelagus, per propriam naturam concussum motu naturali, ordinate ab eodem ad idem instar vorticis flueret, substantiasque misceret; sicque mirum in Β modum, quod omnium optimum ac maturissimum erat atque ad generationem animalis aptissimum, velut in fornace per mediam decurreret universita- tem, et per cuncta ferentem vorticem iret ad pro- fundum, circumfusumque spiritum attraheret; nec non quasi in maximam fecunditatem conceptum faceret diseretam compositionem. Quemadmodum enim in humido fieri solet bulla, ita orbiculatum undique comprehensum est corpus. Deinde ipsum in seipo conceptum, a divino qui assumpserat spi- ritu subvectum, in lucem prodiit maximum hoc germen seu fetus, tanquam ex omni immenso pro- fundo progenitum opificium animatum, simile ovis per rotunditatem et avibus per celeritatem. V. Saturnum igitur mihi puta esse tempus, Rheam vero illud humide substantiæ, quod fluit: quia per tempus versata omnis materia, velut ovum, cœlum quod rotundum est quodque omnia complectitur, peperit.Quod orum principio fecunda medulla ple- num fuit,quippe quod posset elementa et omnige- nas species procreare, attamen omnigenam ex una substantia unaque specie tulit imaginem.Sicut enim in pavonis fetu unus quidem ovi videtur color, po- testate autem mille in se habet perficiendi animalis colores ita et quod ex immensa materia genitum est ovum animatum, ex subjecta semperque fluente materia commotum, omnimodas exserit matatio- nes. Intra enim circumferentiam aliquod animal, quod est masculofemina, per inexistentis divini spiritus providentiam formatur, quod Phanetem |
δὲ τὸ χάος ὡς παρεικάζει, ἐν ᾧ τῶν πρώτων στοι
χείων ἦν ἡ σύγχυσις. Τοῦτο Ἡσίοδος χάος υποτίθεται, ὅπερ Ὀρφεὺς τὸν λέγει γενητὸν, ἐξ ἀπείρου τῆς ὕλης προβεβλημένον, γεγονὸς δὲ οὕτω 87, σημαίνει, οὐ τὸ ἀεὶ εἶναι ὡς ἀγένητα. Καὶ Ὀρφεύς 86 158 ΙV. Τῆς τετραγενοῦς ὕλης ἐμψύχου οὔσης, καὶ ὅλου ἀπείρου τινὸς βυθοῦ ἀεὶ ῥέοντος (99), καὶ ἀκρίσ τως φερομένου, καὶ μυρίας ἀτελεῖς κράσεις εἰς ἄλ λοτε ἄλλως 88 ἐπαναχέοντος, καὶ διὰ τοῦτο αὐτὰς ἀνα- λύοντος τῇ ἀταξίᾳ, καὶ κεχηνότος καὶ 89 εἰς γέννησιν ζώου δεθῆναι μὴ δυναμένου, συνέβη ποτὲ αὐτοῦ τοῦ ἀπείρου πελάγους, ὑπὸ ἰδίας φύσεως περιωθουμένου κινήσει φυσικῇ, εὐτάκτως ῥυῆναι ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτὸ, ὥσπερ ἔλιγγα, καὶ μίξαι τὰς οὐσίας, καὶ οὕτως ἐξ ἀκουστοῦ 90 τῶν πάντων τὸ νοστιμώτατον, ὅπερ πρὸς γέννησιν ζώου ἐπιτηδειότατον ἦν, ὥσπερ ἐν χώνῃ κατὰ μέσου ῥυῆναι τοῦ παντός, καὶ ὑπὸ τῆς πάντα φερούσης ίλιγγος χωρῆσαι εἰς οι βάθος, καὶ τὸ περικείμενον πνεῦμα ἐπισπάσασθαι, καὶ ὡς εἰς γονι μώτατον συλληφθὲν ποιεῖν κριτικὴν σύστασιν. "Ωσπερ γὰρ ἐν ὑγρῷ φιλεῖ γίνεσθαι πομφόλυξ, οὕτως σφαι- ροειδές πανταχόθεν συνελήφθη ο κύτος. Ἔπειτα αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ κυηθέν, ὑπὸ τοῦ παρειληφότος 93 θειώδους πνεύματος αναφερόμενον, προέκυψεν εἰς φῶς μέγι στόν τι τοῦτο ἀποκύημα, ὡς ἂν ἐκ παντὸς τοῦ ἀπείρου βυθοῦ ἀποκεκυημένον ἔμψυχον δημιούργημα, καὶ τῇ περιφερείᾳ τῶν ὠῶν προσεοικὸς, καὶ τῷ τάχει τῆς πτήσεως. 159 V. Κρόνον οὖν τὸν χρόνον μοι νόει, τὴν δὲ Ῥέαν τὸ ῥέον τῆς ὑγρᾶς οὐσίας· ὅτι χρόνῳ φερομένη ἡ ὕλη ἅπασα ὥσπερ ἀὸν τὸν πάντα περιέχοντα σφαι ροειδῆ ἀπεκύησεν οὐρανόν· ὅπερ κατ᾿ ἀρχὰς τοῦ γο- νίμου μυελού πλῆρες ἦν, ὡς ἂν θὰ στοιχεῖα καὶ χρώ ματα παντοδαπὰ ἐκτεκεῖν δυνάμενον, καὶ ὅμως παν τοδαπὴν ἐκ μιᾶς οὐσίας τε καὶ χρώματος ἑνὸς ἔφερε τὴν φαντασίαν. Ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ τοῦ ταὼ γεννήματι ἓν μὲν τοῦ σοῦ χρῶμα δοκεῖ, δυνάμει δὲ μυρία ἔχει ἐν ἑαυτῷ τοῦ μέλλοντος τελεσφορεῖσθαι χρώματα, οὕτως καὶ τὸ ἐξ ἀπείρου ὕλης ἀποκνηθὲν ἔμψυχον ὠόν, ἐκ τῆς ὑποκειμένης καὶ ἀεὶ ῥεούσης ὕλης κινού- μενον, παντοδαπάς ἐκφαίνει τροπάς. Ενδοθεν γὰρ τῆς περιφερείας ζώόν τι ἀῤῥενόθηλυ εἰδοποιεῖται προ- νοίᾳ τοῦ ἐνόντος ἐν αὐτῷ θείου πνεύματος, ὃν Φά νητα Ορφεύς καλεῖ, ὅτι αὐτοῦ φανέντος τὸ πᾶν ἐξ' ' |
@VARIE LECTIONES.
86 Cfr. Lobeck Aglaoph. p. 475 seqq. ; Brandis Hist. philos. Græc. rom. I, 60, 67. S. 87 οὕτως S. * κράσεις ἄλλοτε ἄλλας, deleta præpositione, legi vult D 80 ὡς Ο. 90 ἐξ ἑκάστου scribit D, probante Lobeckio Aglaoph., p. 475. Quod G vertit mirum in modum, nescio unde hane interpretationem hauserit. S. Sequens των inserui c. 0. 91 εἰς excidit ap. Cl et S. 92 συνειλήθη mavult Lobeck l. I., p. 475. S. Tum κύτος conj. G; νυκτός uterque hom. codex. vs κατειληφότος recte scr. Lobeck 1. I. S. 9 πλήρες ἤνωσαν Ο. 93 |
@VARIORUM ΝΟΤΑ.
|
terum et apud Platonem materiæ congeries, pontus,
mare ac procellarum æstus appel'atur. Nicephorus in Synesium p. 385 : Βυθὸν δέ φασι τὴν ὕλην. Αt- que hinc Bythus Valentinianorum. Vide in Chrono- graphia Georgii Syncelli p. 29. Cor. |
(99) ᾿Απείρου τινὸς βυθοῦ ἀεὶ δέοντος. Et quibus-
dam interpositis : αὐτοῦ τοῦ ἀπείρου πελάγους, etc. Pertinent hue loca Recognitionum lib. x, cap. 17 et 31, etc. Itemque verba Porphyrii libro De antro Nympharum, sub finem : Βόντος δὲ, καὶ θάλασσα καὶ κλύδων, καὶ παρὰ Πλάτωνι ἡ ὑλικὴ σύστασις. Ca' ' |
