@11 DF OMNIBUS GENERATIM 12
|
A peccata, vel nascentes, jamque irruentes abusus ca-
stigatione paterna coercebant, corrigebantque. Alii denique ne simplicioves quorumdam animi corrum- perentur, in perversas doctrinas, erroresque nefa- rios, ac nascentes hæreses stylum verterunt. CAPUT III. De hæresum primi sæculi ortu, progressu, et interi- tu, earumque expugnatoribus; ac primum de ha- resi Simonis Magi. Verum enimvero adversus divinos Christianæ fi- dei assertores ab ipso orientis Ecclesiae initio ex erebi faucibus emerserunt stupenda variarum hæresum monstra: atque ut prudenter monet Theodoretus': Cum diabolus hominum perniciem siliret, non exspecta- vit, ut apostolorum prædicatio invalesceret; sed cum pri- mum illi terram colere, et pietatis semina spargere cœpe- runt, hic interim seminavit zizania, id est schismata et hæreses. Contra hæc errantium hominum portenta, quæ non minus, quam persecutores, crudele et exi- tiosum Ecclesiæ bellum intulerunt, quandoque pa- lam et aperte, quandoque tectius, et occultius de- certarunt scriptores nostri. Quapropter ut eorum scripta, quibus hæreses satis obscure verbis non- nunquam obscurioribus impugnantur, facilius pos- sint intelligi, earumdem hæreseov ortus, progres- sus et interitus breviter, sed clare et accurate ex- plicandi sunt. Simon Magus primam inter Christianos, ut Ire- næus, Eusebius 3, Epiphanius et Theodoretus * memorant, hæresim excogitavit, disseminavitque: Ut magnis, inquit Eusebius, et admirabilibus Servatoris nostri apostolis par adversarius consiste- ret. Qua ergo ratione Clemens Alexandrinus hanc hæresim non ante adultum sæculum secundum. et Marcionis ætatem ortum habuisse dixerit, omnino non videmus. Sed de hac Clementis opinione alibi disputabitur. Is porro Simon Gythis vico Samariæ oriundus, plura que miraculis et prodigiis omnino similia videbantur, magicis artibus patrabat. Sed post ex- stinctum martyrio Stephanum, Philippus Samariam evangelii prædicandi gratia se contulit, ibique non falsa, ut Simon, sed vera edidit miracula. Quibus ab eodem Simone Mago cognitis, Christianam re- "ligionem ille professus est, vel, ut ait Eusebius, simulavit se profiteri. Cum vero in baptizatos sacra Petri et Joannis manuum impositione Spiritum sanctum, omnibus plane aspectabilem, descendere conspexisset, pecuniam iisdem apostolis obtulit, ut eumdem Spiritum sanctum in alios transfunden- di sibi facerent potestatem. Verum hac impia obla- tione ab apostolis acri magnoque, uti par erat, animo confestim rejecta, Simon in eos, debaccha- tus, rursum magicis artibus, erroribusque suis spargendis eo perniciosiorem dedit operam, quo ea |
æterni Filium; tunc vero completa, quæ de illo a
prophetis prænuntiata fuerant, oracula; ac Moysis legem, cæremonias, et sacrilicia ab eo fuisse re- seissa et abrogata. Paganis autem et idolorum cultoribus ibant per- suasum fieri non posse, ut plures sint dji, sed unum tantummodo esse Deum coeli et terræ, rerumque omnium creatorem; Christum vero unicum ejus esse Filium, ita a Patre genitum, ut unus idemque cum eo sit Deus. Ilunc, ut homines redimeret, hu- manam assumpsisse carnem, ipsumque, quo magis falsorum numinum cultus infandis sceleribus ob- stenitatibusque abominandis erat conspurcatus, co puriores sanctioresque et vitæ instituendæ et ado- randæ divinitatis leges hominibus constituisse. Por- ro autem etsi Christus ab impiis perduellibusque Judæis morti fuerit traditus, scriptores tamen no- stri luculentissime ostendebant illius divinitatem innumeris, quæ ipse ediderat, quæque ipso nascen- le, moriente, atque a mortuis resurgente contige- rant, miraculis fuisse perquam invictissime demon- stratam. His addebant nos post ipsum a mortuis aliquando esse suscitandos, ac secundum vitæ no- stræ opera aut suppliciis æternis afficiendos, aut sempiterna donandos felicitate. Quam quidem du- ctrinam miraculis, a se quoque editis confirmatam, fuso sanguine plerumque consignabant. Quos tandem ad Christianam fidem recens ad- duxerant, hos primis nova legis præceptis erudie- bant, informabantque qua ratione post abjectam C Juda:orum paganorumve religionem uni Deo ser- viendum. Tum deinde eos docelant quid singulis quibusque esset præstandum, ut genitalibus bapti- smi undis Christo consepulti, et cum eo resurgen- tes, nova gratiæ vita, peccatis amplius non mori- turi, renascerentur. Post susceptum divinæ regene- rationis sacramentum, secretiora fidei nostræ adyla eis reserabant clara et accurata eorum omnium, quæ alios celabant, cum mysteriorum Trinitatis et Incarnationis, tum sacramentorum ac præsertim Eucharistiæ expositione. In primis autem illos hor- tabantur, ut in tradita fide constantes permanerent, ac pro ca tuenda quælibet perferrent genera tor- mentorum. Quibus sane tormentis si vita eis eriperetur, 'id nonnulli litteris mandabant. Scribebant vero alii aliorum virtute el merito præstantiorum historiam, itinera, pericula, labores, certamina, passiones, supplicia, et omnia eorum martyrii acta. Alii statu- ta et canones, ab apostolis eorumque successoribus ad doctrinæ explicationem, informationemque mo- rum sancita, scriptis tradebant; alii datis ad quos- dam Christianos, aut episcopos, aut Ecclesias litte- ris, illos accendebant ad tyrannorum persecutiones patientissime tolerandas; vel graviora quorumdam' ' |
Prefat. lib. Hæret. Fab. Lib. 1 advers. Ilæres, cap. 20. Hist. lib. 11 cap. 13. Hæres. 21
Haret. Fab. lib. 1, cap. 1. Lib. 11 Hist. cap. 14. Lib. vil Stromat. Act vil, Ix et seq. Lo- tis vital.' ' |
