Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/98

νοῦς νὰ κινηθῇ πρὸς αὐτό, καὶ ἄλλοτε μὲν νὰ στοχάζηται τὸν Θεόν, ἄλλοτε δὲ αὐτό· ἀλλ' ἐπειδὴ ὅλη ἡ ὡραιότης τῶν ποιημάτων τοῦ Θεοῦ, ὅσα μέλλουσι νὰ γίνωσιν εἰς τὸν μέλ- λοντα καινὸν αἰῶνα, ὑπάρχει κατωτέρα τῆς ὡραιότητος τοῦ Θεοῦ, πῶς δύναται ἡ διάνοια ν' ἀπομακρυνθῇ διὰ τῆς θεωρίας αὐτῆς ἐκ τῆς ὡραιότητος τοῦ Θεοῦ; καὶ ποῖον πρᾶγμα δύο ναται νὰ λυπήσῃ τότε τὸν ἄνθρωπον ; ὁ θάνατος θέλει λυ- πήσει αὐτόν; ἢ τὸ βάρος τῆς σαρκός; ἢ ἡ ἐνθύμησις τῶν ἰδίων αὑτοῦ συγγενῶν καὶ φίλων; ἢ ἡ χρεία τοῦ σώματος, ἢ αἱ συμφοραὶ καὶ αἱ ἐναντιώσεις καὶ ὁ ἄγνωστος μετεωρι σμός; ἢ ἡ ἀτελῆς κατάστασις τῆς φύσεως; ἢ ἡ περικύκλω σις τῶν στοιχείων, καὶ ἡ μετά τινος συνομιλία, καὶ ἡ ἀκη- δία; ἢ ὁ κόπος καὶ ὁ μόχθος τοῦ σώματος; οὐδὲν ἐκ τού των δύναται ποσῶς νὰ λυπήσῃ αὐτόν· ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἐὰν καὶ συμβαίνωσιν εἰς τοῦτον τὸν κόσμον, εἰς ἐκεῖνον ὅμως τὸν καιρόν, ὅτε ἀφαιρεθῆ τὸ κάλυμμα τῶν παθῶν ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς διανοίας, καὶ εἴδει ἐκείνην τὴν δόξαν, εὐθὺς ὑψοῦται ἡ διάνοια μετὰ θαυμασμοῦ· καὶ ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν ἤθελε θέσῃ ὅριον εἰς ταύτην τὴν ζωήν, ὡς καὶ εἰς αὐτὰ τὰ πράγ ματα τοῦ κόσμου, ἐκ τῆς θεωρίας τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε ἤθελεν ἐπιθυμήσει νὰ ἐξέλθῃ· πόσον μᾶλλον ἐκεῖ, ὅπου δὲν εὑρίσκονται ταῦτα πάντα, (διότι ἐκεῖ ἡ ἀρετὴ εἶναι ἀόριστος, καὶ εἰς τὰ ἐκεῖ πράγματα θέλομεν εἶσθαι ὑπο- στατικῶς ἔνδον τῶν βασιλικῶν αὐλῶν, ἐὰν ἀξιωθῶμεν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς αὐτὰς διὰ τῆς καλῆς ἡμῶν πολιτείας. Καὶ πάλιν ἐπαναλαμβάνω, πῶς εἶναί ποτε δυνατὸν νὰ ἐξέλθῃ ἡ διάνοια, καὶ ν' ἀπομακρυνθῇ ἐκ τῆς θαυμαστῆς ἐκεί της θεϊκής θεωρίας, καὶ νὰ προσηλωθῇ εἰς ἄλλο πράγμα; Αλοίμονον εἰς ἡμᾶς ! διότι δεν γνωρίζομεν τὸ ἀξίωμα τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, οὔτε εἰς ποίαν πολιτείαν προσεκλήθημεν ἀλλὰ νομίζομεν, ὅτι ἡ ζωὴ αὕτη, καὶ αἱ ἀσθένειαι αὐτῆς, καὶ ἡ κατάστασις τῶν ζώντων, καὶ αἱ θλίψεις τοῦ κόσμου, καὶ "