Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/88

ψυχήν, πόσον μᾶλλον ἡ ὁμιλία καὶ ἡ θεωρία τῶν κοσμικών καὶ τῶν ἀνευλαβῶν μοναχῶν; Καὶ καθώς ευγενής τις και τίμιος άνθρωπος όταν μεθύση, λησμονεῖ τὴν ἑαυτοῦ εὐγέ νειαν, καὶ ἀτιμάζεται καὶ περιγελᾶται ἡ τιμιότης αὑτοῦ ὑπὸ τῶν ἄλλων, ἅπερ συμβαίνουσιν εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὰ ἐκ τῆς δυ νάμεως τοῦ οἴνου προερχόμενα παραλαλήματα αὐτοῦ, οὕτω καὶ ἡ σωφροσύνη τῆς ψυχῆς θολοῦται καὶ σκοτίζεται ἐκ τῆς θεω ρίας καὶ συνομιλίας τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, καὶ λησμονεί τότε ὁ ἡσυχαστὴς τὸν τρόπον τῆς προφυλάξεως αὐτῆς, καὶ ἐκριζονται ἐξ αὐτῆς τὸ θεμέλιον τῆς ἐπαινετῆς αὐτοῦ κατα- στάσεως. Ἐὰν λοιπὸν αἱ συντυχίας καὶ ἡ μεγαλορρημοσύνη, όταν συμβαίνωσι διὰ τοῦ μετεωρισμοῦ τοῦ νοὸς εἰς τὸν ἡσυχαστήν, ἢ καὶ ἡ πλησίασις μόνον εἰς αὐτά, ὥστε νὰ ἴδη τις καὶ ν᾿ ἀκούσῃ, ἐπαρκῶσι ταῦτα μόνον, τὰ εἰσερχόμενα διὰ τῶν πυ- λῶν τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἀκουῆς, καὶ προξενοῦντα τὴν ψυ χρότητα τῆς καρδίας να προξενήσωσιν εἰς αὐτὸν θόλωσαν τοῦ νοὸς καὶ ἀνευλάβειαν εἰς τὰ θεῖα· καὶ ἐὰν ἡ ὀλίγη ώρα δύνηται νὰ προξενήση τόσην ζημίαν εἰς τὸν ἐγκρατὴ μονα χόν, τί νὰ εἴπωμεν περὶ τῆς διαρκούς συναναστροφῆς καὶ τοῦ πολυκαιρινοῦ ἐμποδίου, τοῦ γινομένου ἐκ τούτων εἰς τοὺς ἀμελεῖς; διότι ἡ ἀναθυμίασις τῶν φαγητῶν καὶ ποτῶν, ἡ ἀνερχομένη ἐκ τοῦ στομάχου, δὲν ἀρίνει τὸν νοῦν νὰ δεχθῇ τὴν θείαν ἐπίγνωσιν, ἀλλὰ σκοτίζει αὐτόν, καθ᾿ ὃν τρόπου σκοτίζει τὸν ἀέρα ἡ ἐκ τῆς ὑγρασίας τῆς γῆς ἀναδιδομένη ὁμίχλη. Πρὸς τούτοις δὲ καὶ ὁ ὑπερήφανος δὲν ἐννοεῖ, ὅτι περιπατεῖ εἰς τὸ σκότος, καὶ δὲν γνωρίζει τὴν ἔννοιαν τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ· καὶ πῶς δύναται νὰ γνωρίσῃ αὐτήν, ἐν ὅσῳ ὑπάρχει ἐσκοτισμένος ; διὰ τοῦτο καὶ ὑπερηφανεύεται διὰ τοῦ ἐσκοτισμένου αὐτοῦ λογισμοῦ, ὅτι εἶναι ἀνώτερος πάντων τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων, ἐνῷ πραγματικῶς ὑπάρχει εὐτελέστε ρος καὶ ἀσθενέστερος πάντων, καὶ δὲν δύναται νὰ ἴδῃ καὶ νὰ