Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/58

αὑτοῦ ἀπ' αὐτόν· διότι ἐν καιρῷ τῆς ἀναπαύσεως αὐτοῦ ἐμα κρύνθη ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Πρὶν ν' ἀρχίσῃς τὸν πόλε μον, ζήτησον τὴν συμμαχίαν τοῦ Θεοῦ· καὶ πρὶν ἀσθενήσης ζήτησον τὸν ἰατρόν· καὶ πρὶν σοὶ ἐπέλθωσι τὰ θλιβερά, προ σεύχου εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἐν καιρῷ τῶν λυπηρῶν θέλεις εὕρει αὐτὸν βοηθόν· καὶ πρὶν σκοντάψῃς καὶ πέσης, ἐπικαλοῦ τὸν Θεόν, καὶ δεήθητι πρὸς αὐτόν· καὶ πρὶν προσευχηθῇς, ἑτοιμά του νὰ φυλάξῃς τάς τε σωματικὰς καὶ ψυχικὰς ἀρετάς, τὰς ὁποίας ὑπεσχέθης· καθότι ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶς ἐν καιρῷ εἰρή νης κατεσκευάσθη, καὶ πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν ἡ ξυλεία αὐτῆς ἡτοι μάζετο· εἰς δὲ τὸν καιρὸν τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ οἱ μὲν ἄδικοι ἀπωλέσθησαν, εἰς δὲ τὸν δίκακον Νῶς ἐγένετο σκέπη. Τοῦ ἀδίκου τὸ στόμα ἐν καιρῷ τῆς προσευχῆς ἐμφράττε ται· ἐπειδὴ ὁ ἔλεγχος τῆς συνειδήσεως αὐτοῦ ποιεῖ αὐτὸν ἀπαῤῥησίαστον πρὸς τὸν Θεόν· ἡ δὲ καθαρὰ καρδία εκχέει μετὰ χαρᾶς δάκρυα ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς προσευχῆς. Ὅσοι ένε κρώθησαν τῷ κόσμῳ, οὗτοι μετὰ χαρᾶς ὑπομένουσι τοὺς πει ρασμοὺς καὶ τὰ κακά· ὅσοι ὅμως ἀγαπῶσιν εἰσέτι τὸν κόσμον, αὐτοὶ δὲν δύνανται νὰ ὑπομένωσι τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀδικίαν, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῆς κενοδοξίας νικώμενοι, ὀργίζονται καὶ ταράτ τονται ἄνευ τινὸς λόγου καὶ φρονήσεως, ἢ κυριεύονται ὑπὸ τῆς λύπης. Ὤ, πόσον δυσκατόρθωτος ὑπάρχει αὕτη ἡ ἀρετή ! καὶ πόσην δόξαν ἔχει παρὰ τῷ Θεῷ! Ὅστις θέλει νὰ και τορθώσῃ ταύτην τὴν ἀρετήν, ἤγουν νὰ ὑπομένῃ τὴν ἀδικίαν, πρέπει ν' ἀπομακρυνθῇ ἐκ τῶν συγγενῶν καὶ φίλων αὐτοῦ, καὶ νὰ ξενιτευθῇ· διότι δὲν δύναται να κατορθώσῃ αὐτὴν εἰς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ πατρίδα· ἐπειδὴ μόνον τῶν μεγάλων καὶ δυ νατῶν εἶναι ἴδιον νὰ ὑπομένωσι τὸν πόνον ταύτης τῆς ἀρετῆς ἐν μέσῳ τῶν ἰδίων συγγενῶν εὑρισκόμενοι, οἵτινες ἀπέθανον τῷ κόσμῳ, καὶ δὲν ἐλπίζουσι ποσῶς εἰς παροῦσαν παρηγορίαν. · Καθὼς ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πλησιάζει εἰς τὸν ταπεινόφρονα, οὕτω καὶ εἰς τὸν ὑπερήφανον αἱ λυπηραί περιστάσεις· ἐπειδὴ 1