Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/52

νὰ περιφρονήσῃ τοὺς πειρασμούς· καὶ χωρὶς δοκιμὴν τῆς φα- νερᾶς σκέπης τοῦ Θεοῦ δὲν δύναται ἡ καρδία νὰ ἐλπίσῃ εἰς αὐ- τόν· καὶ χωρὶς νὰ γευθῇ ἡ ψυχὴ ἐν γνώσει τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, δὲν θέλει ἔχει κοινωνίαν μετ᾿ αὐτοῦ. Ἐκεῖνον νόμιζε ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἀπὸ πολλὴν εὐσπλαγχνίαν ἐθανάτωσεν ἑαυτὸν ἐκ τῶν ἀναγκαίων χρειῶν τοῦ σώματος, (δηλαδὴ παραβλέπων τὴν ἰδίαν αὐτοῦ ἀνάπαυ- σιν, μεταδίδει ἐλεημοσύνην εἰς ἄλλους τὰ ἀναγκαῖα χρειώδη τοῦ σώματος αὐτοῦ)· διότι ὅστις ἐλεεῖ τὸν πτωχόν, ἔχει τὸν Θεὸν φροντιστήν· καὶ ὅστις πτωχεύει διὰ τὸν Θεόν, εὑρίσκει ἀκενώτους θησαυρούς. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει χρείαν τινὸς πράγματος· εὐχαριστεῖται ὅμως, ὅταν ἴδῃ τινά, ὅτι ἀναπαύει τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, ἥτις εἶναι ὁ ἄνθρωπος, καὶ τιμᾷ αὐτὴν διὰ τὴν ἀγάπην αὐτοῦ. Όταν ζητήσῃ τις ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχεις, μὴ εἴπῃς διὰ τοῦ λογισμοῦ σου, ὅτι ἂς ἀφήσω αὐτὸ δι᾿ ἐμέ, ἵνα ἀναπαυθῶ ἐγώ, καὶ ὁ Θεὸς φροντίζει δι' αὐτὸν τὸν πτωχόν, καὶ προμυ- θεύει ἀλλαχόθεν τὴν χρείαν αὐτοῦ· ἐπειδὴ οἱ τοιοῦτοι λόγοι εἶναι ἴδιοι ἀνθρώπων ἀδίκων, καὶ μὴ γνωριζόντων τὸν Θεόν διότι ὁ δίκαιος καὶ ἐνάρετος ἄνθρωπος δὲν δίδει ποτὲ τὴν τι- μὴν αὐτοῦ εἰς ἄλλον, οὐδὲ τὸν ἁρμόδιον καιρὸν τῆς ἐλεημο- σύνης συγχωρεῖ νὰ παρέλθῃ ἀπράκτως· καὶ ὁ μὲν πτωχὸς καὶ ἐνδεὴς ἄνθρωπος κυβερνᾶται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, (διότι οὐδένα ἐγκαταλείπει ὁ Θεός), σὺ ὅμως ἀπέστρεψας την τιμήν, τὴν ὁποίαν σοὶ ἔδωκεν ὁ Θεός, καὶ ἀπεμάκρυνας τὴν χάριν αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ· διότι ἐπέστρεψας τὸν πτωχὸν χωρὶς ἐλεημοσύνην. Οταν λοιπὸν δώσῃς ἐλεημοσύνην, χαῖρε καὶ εὐφραίνου, καὶ εἰπέ, δόξα σοι ὁ Θεός, ὅτι μὲ ἠξίωσας νὰ εὕρω καί ν' ἀναπαύ- σω ένα πτωχόν· εἰ δὲ καὶ δὲν ἔχῃς νὰ δώσῃς, μᾶλλον χαῖρε, καὶ εἰπέ, εὐχαριστῶν τὸν Θεόν· εὐχαριστῶ σοι, Θεέ μου, διότι μοὶ ἐχάρισας ταύτην τὴν χάριν καὶ τὴν τιμήν, νὰ πτωχεύσω διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον, καὶ μὲ ἠξίωσας νὰ γευθῶ τὴν θλί-