Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/465

παρ' ἄλλου, ἀλλ' ἐκ θεϊκῆς φωνῆς, ἥτις εἶπε πρὸς αὐτόν, Αρσένιε, φεύγε τοὺς ἀνθρώπους, καὶ σώζεσαι. Μὴ τυχὸν ἀργός τις καὶ ἀγαπῶν τὰς συναναστροφάς, ἀναισχύντως παρεξηγήσῃ τοῦτον τὸν τρόπον τοῦ ἁγίου, καὶ λαλήσῃ βλάσφημα, λέγων, ὅτι τοῦτο εἶναι ἐφεύρημα ἀνθρώ πίνον, εὑρεθὲν πρὸς ἀφορμὴν τῆς ἡσυχίας· διότι εἶναι διδα σκαλία οὐράνιος· καὶ ἵνα μὴ στοχασθῇς ὅτι τοῦτο ἐλέχθη εἰς τὸν ᾿Αρσένιον, ἵνα φύγῃ ἐκ τοῦ κόσμου, καὶ ὄχι ν' ἀποφεύ γῇ τοὺς ἀδελφούς, ἄκουσον. Ἀφοῦ ὁ ᾿Αρσένιος ἀνεχώρη σεν ἐκ τοῦ κόσμου, καὶ ἐλθὼν κατώκησεν εἰς τὴν ἔρημον, πάλιν παρεκάλεσε τὸν Θεόν, πῶς θέλει δυνηθῇ νὰ ζήσῃ και λῶς. Κύριε, εἶπεν, ὁδήγησόν με, πῶς νὰ σωθῶς καὶ ἐστοχά ζετο, ὅτι μέλλει ν' ἀκούσῃ ἄλλο τι, καὶ ὅμως ἤκουσε πάλιν ἐκ δευτέρου τὴν ἰδίαν δεσποτικὴν φωνήν, λέγουσαν πρὸς αὐτόν, Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ἡσύχαζε· καὶ ἐάν, λέγει, πολὺ ὠφε λεῖ ἡ θεωρία καὶ ἡ συνομιλία τῶν ἀδελφῶν, ἀλλ᾽ εἰς σὲ δὲν ὠφελεῖ τόσον ἡ μετ' αὐτῶν συντυχία, ὅσον ἡ ἀπ' αὐτῶν φυγή. Καὶ ὅταν ἤκουσε ταῦτα ὁ μακάριος Αρσένιος ἀπὸ τὴν θείαν ἀποκάλυψιν, ἐβεβαιώθη καὶ ἐγνώρισεν, ὅτι δὲν ἀρκεῖ εἰς αὐτὸν πρὸς ἀπόκτησιν ἐναρέτου ζωῆς τὸ νὰ φύγῃ μόνον ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ' ἐξ ἁπάντων ἐν γένει. Καί τίς δύναται βέβαια ν' ἀντιστῇ, ἢ νὰ εἴπῃ τι ἐνάντιον εἰς τὴν θείαν φως γήν; Αλλὰ καὶ εἰς τὸν θεῖον Αντώνιον εἶπεν ὁ Θεὸς δι' ἀπο καλύψεως, ἐὰν θέλης νὰ ἡσυχάσης, ἄπελθε ὄχι μόνον εἰς τὴν Θηβαΐδα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐσωτέραν ἔρημον. Ανέγνωμεν καὶ περὶ ἄλλου τινὸς ἁγίου, τοῦ ὁποίου δ ἀδελφός, κεκλεισμένος εὑρισκόμενος εἰς ἄλλο κελλίον, ἠσθένει· καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐλυπήθη, οὔτε ἀπῆλθε νὰ ἴδῃ αὐτὸν εἰς ὅλον τὸν καιρὸν τῆς ἀσθενείας αὐτοῦ, ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ θα νάτου αὑτοῦ εἰδοποίησεν αὐτὸν λέγων, ἐὰν καὶ δὲν ἦλθες μέχρι τοῦδε πρὸς ἐμέ, ἀλλ᾽ ἤδη τουλάχιστον ἐλθέ, ἵνα σὲ ἴδω, πρὶν ἢ ἐκδημήσω ἐκ τούτου τοῦ κόσμου· καὶ ἐὰν δὲν