Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/464

ὅτου ἀνεχώρησεν ἐκεῖνος· ἔπραττε δὲ τοῦτο ὁ μακάριος, ἵνα μὴ δώσῃ εἰς αὐτοὺς αἰτίαν, καὶ πάλιν ἔλθωσιν εἰς αὐτόν. Ακουσον ἐν τούτοις καὶ τὰ ἀκόλουθα τοῦ λόγου, ἵνα μὴ εἴπῃς, ὅτι διὰ τὴν ποταπότητα αὐτοῦ κατεφρόνησεν αὐτόν, καὶ εἰς ἄλλον τίμιον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἔκαμνε προσωπολη- ψίαν, καὶ συνωμίλει μετ' αὐτοῦ· ὄχι, ἀλλ' ἐπίσης ἀπέφευγε πάντας, καὶ ταπεινοὺς καὶ ἐνδόξους, καὶ ἐπίσης κατεφρόνει πάντας, καὶ προετίμα νὰ ὑποφέρη τὴν κατ' αὐτοῦ μέμψιν πάντων διὰ τὴν ἀγάπην καὶ τιμὴν τῆς ἡσυχίας καὶ τῆς σιωπῆς· διότι γνωρίζομεν, ὅτι ἀπῆλθέ ποτε πρὸς αὐτὸν ὁ μα κάριος Θεόφιλος ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ καὶ τὸν κριτὴν τῆς χώρας διὰ τιμήν, ὅστις εἶχε πολλὴν ἐπι- θυμίαν νὰ ἴδῃ τὸν ἅγιον· τούτους ἐδέχθη μὲν ὁ γέρων, ἀλλ᾽ ἐκάθησεν ἔμπροσθεν αὐτῶν σιωπῶν, καὶ οὐδὲ διὰ συντόμου λόγου ἀνέπαυσεν αὐτούς, καί τοι πολὺ ἐπεθύμουν ν' ἀκού σωσι λόγον τινὰ παρ' αὐτοῦ· καὶ ὅταν παρεκάλεσεν αὐτὸν ὁ ἐπίσκοπος περὶ τούτου, ἡσύχασεν ὀλίγον ὁ καλόγηρος, καὶ ἔπειτα εἶπε πρὸς αὐτούς· ἐὰν εἴπω πρὸς ὑμᾶς λόγον, φυ λάττετε αὐτόν; καὶ ἐκεῖνοι ὡμολόγησαν, ὅτι θέλουσι τὸν φυ λάξει· τότε ὁ γέρων λέγει πρὸς αὐτούς, ὅπου ἀκούετε, ὅτι εἶναι ὁ Αρσένιος, μὴ πλησιάζηται ἐκεῖ. Εἶδες τὸν θαυμαστὸν γέροντα; εἶδες καταφρόνησιν τῆς συνομιλίας τῶν ἀνθρώ πων ; αὐτὸς τῳόντι ἐτρύγησε τὸν καρπὸν τῆς ἡσυχίας· καὶ δὲν ἐστοχάσθη ὁ μακάριος, ὅτι ὑπῆρχεν ἄνθρωπος καθολικός καὶ ἀρχηγὸς τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ τοῦτο μόνον ἐσκέφθη, ὅτι ἐγὼ ἅπαξ ἀπέθανον τῷ κόσμῳ, κατὰ τί λοιπὸν δύναται να ὠφελήσῃ ὁ νεκρὸς τοὺς ζῶντας; Τοῦτον τὸν ἅγιον ἐμέμφθη ποτὲ ὁ ἀββᾶς Μακάριος μετ' ἀγάπης, λέγων, διὰ τί φεύγεις ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλ' ὁ γέρων ἀπελογήθη ἀπολογίαν θαυμαστὴν καὶ ἀξιαίπενον, εἰπών, ὁ Θεός γνωρίζει, ὅτι ἀγαπῶ ὑμᾶς, ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ εὑρίσκομαι μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ τῶν ἀνθρώπων. Ταύτην δὲ τὴν θαυμαστὴν γνῶσιν δὲν ἔμαθε Į