Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/449

πτει εἰς αὐτὸν ἔκστασις καὶ ἔκπληξις καὶ σιωπή, καὶ μετ' ὀλί γον ἐγείρεται, καὶ γονατίζει, καὶ εὐχαριστεῖ καὶ δοξολογεῖ μετὰ δακρύων τὸν μόνον σοφὸν Θεόν, ὅστις δοξάζεται πάντο- τε ἀπὸ τὰ πάνσοφα αὑτοῦ ἔργα. Μακάριος, ὅστις ἠξιώθη ἡμέραν καὶ νύκτα νὰ μελετᾷ τὰ τοιαῦτα· μακάριος, ὅστις εἰς πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτ τοῦ ἐπασχολεῖται εἰς ταύτας τὰς θεωρίας. Ἐὰν εἰς τὴν ἀρχ χὴν τῆς ἡσυχίας αὑτοῦ δὲν αἰσθάνηταί τις τὴν δύναμιν τῶν τοιούτων θεωριῶν διὰ τὸν μετεωρισμὸν τοῦ νοὸς αὑτοῦ, καὶ ἐὰν δὲν δύνηται εἰσέτι νὰ ὑψωθῇ εἰς τὴν θεωρίαν τῶν προῤῥη θέντων θαυμασίων τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ ταραχθῇ, καὶ ἀφήσῃ τὴν ἥσυχον αὑτοῦ πολιτείαν· ἐπειδὴ οὔτε ὁ γεωργός, ἅμα ρίψῃ τὸν σπόρον εἰς τὴν γῆν, εὐθέως βλέπει καὶ τὸν στάχυν. Εἰς τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα ἀκολουθεῖ ἡ ἀκηδία, ὁ κόπος τῶν μετ λῶν τοῦ ἐργάτου, ὁ πόνος τῆς καρδίας αὑτοῦ, καὶ ὁ χωριό σμὸς τῶν φίλων· ὅταν τις ὑπομείνη ταῦτα πάντα, φθάνει τότε ἄλλος καιρός, καθ᾿ ὃν εὐχαριστεῖται, καὶ σκιρτᾷ, καὶ χαίρει καὶ εὐφραίνεται· καὶ ποῖος εἶναι οὗτος ὁ καιρός ; ὅταν τρώγη ἐκ τοῦ πνευματικοῦ ἄρτου τοῦ ἱδρῶτός του, καὶ μένει εἰς τὴν ἡσυχίαν αὑτοῦ μελετῶν· διότι ἡ ἡσυχία καὶ ἡ εἰς αὐτὴν μεθ' ὑπομονῆς γινομένη μελέτη πολλὴν ἡδονὴν καὶ ἀτελεύτητον χαρὰν προξενοῦσι εἰς τὴν καρδίαν, καὶ κινοῦσι τὸν νοῦν εἰς ἀνεκλάλητον ἔκπληξιν καὶ θαυμασμόν. Μακάριος λοιπόν, ὅστις ὑπομένει εἰς τὴν ἡσυχίαν· διότι θέλει ἀνοιχθῆ ἔμπρο σθεν αὐτοῦ αὕτη ἡ θεόβρυτος πηγὴ τῆς θεωρίας τῶν θαυμα σίων τοῦ Θεοῦ, καὶ θέλει πίει ἐξ αὐτῆς, καὶ θέλει γλυκανθῆ. καὶ δὲν θέλει παύσει ποτὲ ἀπὸ τοῦ νὰ πίνῃ νύκτα καὶ ἡμέραν μέχρι τέλους τῆς προσκαίρου αὑτοῦ ζωῆς. Ερ. Ποῖον εἶναι τὸ περιεκτικὸν ὅλων τῶν κόπων τῆς ἡσυ χίας, ἵνα, ὅταν καταντήσῃ τις εἰς αὐτό, μάθῃ, ὅτι ἔφθασε τὴν τελειότητα τῆς πολιτείας; Απ, Ὅταν ἀξιωθῇ τις τὴν ἀδιάκοπον προσευχήν· διότι