Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/445

τῶν παθῶν, τότε εἰσθάνεται τὴν τοιαύτην παρηγορίαν. Οστις λοιπὸν φθάσει εἰς ταύτην τὴν κατάστασιν, καθ' ἣν εὑρίσκε ται ἡ παρηγορία, ἐκεῖνος θέλει καταλάβη, ποίαν παρηγο ρίαν φέρει τὸ τέλος τοῦ πένθους, τὴν ὁποίαν παρηγορίαν χα ρίζει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς πενθοῦντας διὰ τὴν ἑαυτῶν καθαρότητα ἐπειδὴ δὲν εἶναί ποτε δυνατόν, ὅστις ἀδιαλείπτως πενθεῖ, νὰ ἐνοχληθῇ ἐκ τῶν παθῶν. Αν καὶ τὸ χάρισμα τῶν δακρύων καὶ τοῦ πένθους ἶναι ἴδιον τῶν ἀπαθῶν, δύνανται ὅμως καὶ ὅσοι πρὸς καιρὸν πενθοῦσι καὶ κλαίουσι νὰ φθάσωσιν, ἂν ὄχι εἰς τὴν ἀπάθειαν, τουλάχιστον εἰς τὴν νέκρωσιν τῶν παθῶν. Τί πρέπει νὰ εἴπωμεν δι' ἐκείνους, οἵτινες νύκτα καὶ ἡμέραν ἔχουσι τοῦ πένθους τὴν ἐργασίαν; οὐδεὶς γνωρίζει τὴν ἐκ τοῦ κλαυθμοῦ προεχομένην βοήθειαν, παρὰ μόνοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀφιέρωσαν τὰς ψυχὰς αὑτῶν εἰς τοῦτο τὸ ἔργον. Πάν- τες οἱ ἅγιοι ἐπιθυμοῦσι τὸ χάρισμα τῶν δακρύων· ἐπειδὴ δι' αὐτῶν ἀνοίγεται εἰς αὐτοὺς ἡ θώρα τῆς παρηγορίας, ἐν ᾗ εἰ κονίζονται τὰ χρηστὰ καὶ σωτήρια ἴχνη τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἀποκαλύψεων. Ερ. Ἐάν τις δὲν δύνηται διὰ τὴν ἀσθένειαν τοῦ σώματος νὰ πενθῇ ἀδιαλείπτως, ποίαν ἐργασίαν πρέπει νὰ ἔχῃ πρὸς φυλακὴν τοῦ νοός, ἵνα μὴ διεγερθῶσι κατ' αὐτοῦ τὰ πάθη; τα Απ. Τὰ πάθη δὲν δύνανται νὰ ἐπαναστατήσωσι κατὰ τῆς ψυχῆς, καὶ νὰ διαταράξωσι τὸν ἀσκητήν, ὅταν ἡ καρδία σχο λάζῃ ἐκ τῶν πραγμάτων του κόσμου, καὶ ὅταν οὗτος φυ λάττη τὰ χρέη του, ἐξαιρέτως δὲ ἐὰν ἐπασχολῆται εἰς τὴν μελέτην τῶν θείων γραφῶν· διότι διὰ τῆς ἐρεύνης τῶν νοη μάτων μένει ἀνενόχλητος ἐκ τῶν παθῶν, καὶ φεύγουσιν ἀπ᾿ αὐτοῦ οἱ μάταιοι λογισμοί, καὶ ὁ νοῦς αὑτοῦ περιορίζεται εἰς τὴν ἐνθύμησιν τῶν θείων νοημάτων, καὶ δὲν ἐνθυμεῖται ποσῶς τὴν παροῦσαν ζωήν, ἀλλ' ἐκ τῆς μεγίστης ἡδονῆς τῆς συν νεχούς μελέτης ὑψοῦται εἰς τὸν Θεόν. Ἐὰν λοιπὸν πράττη οὕτως ὁ ἀσκητής, εἰς τὴν ἡσυχίαν εὑρισκόμενος, λησμονεί