Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/405

στην ἡμῶν, ἐδέχθη μετὰ χαρᾶς τὴν λύπην καὶ ἀτιμίαν, ὡς λέγει ἡ γραφή· «ἀντὶ τῆς χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχή της καταφρονήσας·» διὰ τοῦτο εἶπεν ὁ Κύριος, καθ᾽ ἣν νύκτα παρεδίδετο· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμά μου, τὸ ὑπὲρ τοῦ κόσμου διδόμενον εἰς ζωήν, καὶ τοῦτο εἶναι τὸ αἷμά μου, τὸ ὑπὲρ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Οὕτω καὶ πάντες οἱ ἅγιοι εἰς τοῦτον τὸν βαθμὸν τῆς τελειότητος φθάνουσιν, όταν γίνωνται τέλειοι, καὶ ἐξομοιοῦνται τῷ Θεῷ διὰ τῆς ὑπερβολικῆς αὐτῶν ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας πρὸς πάντας καὶ τοῦτο τὸ σημεῖον ζητοῦσιν εἰς ἑαυτοὺς οἱ ἅγιοι, τὸ νὰ ἀφομοιωθῶσι τῷ Θεῷ διὰ τῆς τελείας ἀγάπης τοῦ πλησίον. Οὕτως ἔπραττον οἱ πατέρες ἡμῶν, ὅταν ἔφθανον εἰς ἐκείνην τὴν τελειότητα καὶ ὁμοίωσιν, τὴν περιέχουσαν τὴν ζωὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λέγουσιν, ὅτι ὁ μακάριος Αντώνιος οὐδέποτε ἠθέλησε νὰ πράξῃ τι, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ ὠφέλει τὸν πλησίον αὐτοῦ· διότι εἶχε ταύτην τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἡ ὠφέλεια τοῦ πλησίον ὑπῆρχεν εἰς αὐτὸν τελειοτάτη ἀρετή. Διηγοῦνται καὶ περὶ τοῦ ἀββα Αγάθωνος, ὅτι ἔλεγεν· ἤθελον νὰ εὕρω λωβόν τινα, καὶ νὰ λάβω τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ νὰ δώσω εἰς αὐτὸν τὸ ἰδικόν μου εἶδες τελείαν ἀγάπην; Καὶ πάλιν, ὅ,τι πράγμα εἶχεν ἐκτὸς τοῦ ἰδίου σώματος, δὲν ὑπέφερε νὰ μὴ ἀναπαύση καὶ τὸν πλη σίον αὐτοῦ δι' αὐτοῦ. Καὶ πάλιν ὅταν εἰσῆλθεν εἰς τὴν κέλλαν αὐτοῦ εἰς ἀδελφός, καὶ εἶδε τὸ σμιλάριον αὐτοῦ, καὶ ἐπεθύ μησεν αὐτό, δὲν ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ κελλίου αὑτοῦ ἄνευ τοῦ σμιλαρίου. Καὶ τί λέγω ταῦτα; πολλοὶ ἐξ αὐτῶν παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ πλησίον εἰς τὰ θηρία, καὶ εἰς τὸ ξίφος, καὶ εἰς τὸ πῦρ. Οὐδεὶς δύναται νὰ φθάσῃ εἰς τὰ μέτρα ταύτης τῆς ἀγάπης, ἐὰν δὲν αἰσθανθῇ κρυπτῶς τὴν ἑαυτοῦ ἐλπίδα· καὶ ὅσοι ἀγαπῶσε τοῦτον τὸν κόσμον, δὲν δύνανται ν' ἀποκτήσωσι τὴν ἀγάπην τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἀποκτᾷ τις τὴν ἀγάπην, αὐτὸν τὸν