Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/378

Ἐὰν τὸ δένδρον δὲν ἀποβάλλῃ πρῶτον τὰ παλαιὰ αὐτοῦ φύλλα, δὲν ἐκβάλλει νέους κλάδους· καὶ ὁ μοναχὸς ἕως ὅτου δ δὲν ἀποῤῥίψει ἐκ τῆς καρδίας αὑτοῦ τὴν ἐνθύμησιν τῶν προ τέρων αὑτοῦ πράξεων, δὲν ἐκβάλλει νέους κλάδους καὶ νέους καρποὺς διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνεμος τρέφει τοὺς καρποὺς τῶν δένδρων, καὶ ἡ πρόσ νοια τοῦ Θεοῦ τοὺς καρποὺς τῆς ψυχῆς. Λέγεται, ὅτι τὸ ὀστρύδιον, ἕως ὅτου νὰ δεχθῇ σπινθηρά τινα ἐκ τῆς ἀστρα πῆς καὶ ἐκ τοῦ ἀέρος τὴν ὕλην, καὶ νὰ γεννήσῃ τὸν μαργα ρίτην, εἶναι ἁπλῆ σάρξ· καὶ ἡ καρδία τοῦ μοναχοῦ, ἕως ὅτου νὰ δεχθῇ μετὰ φρονήσεως τὴν οὐράνιον ὕλην τοῦ πνεύματος, εἶναι γυμνή, καὶ δὲν ἔχει καρπὸν παρηγορίας. Ο σκύλος, όταν γλύφη τὸ ῥινίον, αἱματώνει τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν, καί, πίνων ἐκ τοῦ ἰδίου του αἵματος, δὲν αἰσθά νεται τὴν βλάβην αὐτοῦ· καὶ ὁ μοναχός, ὅταν κλίνῃ εἰς και νοδοξίαν, συμπίνει ἐκ τοῦ αἵματος τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς, καὶ ἐκ τῆς πρὸς ὥραν γλυκύτητος δὲν αἰσθάνεται τὴν ἰδίαν αὑτοῦ βλάβην. Ἡ κοσμικὴ δόξα ὑπάρχει ὡς πέτρα ἐντὸς τῆς θα λάσσης, σκεπασμένη ὑπὸ τῶν ὑδάτων καὶ ἄγνωστος εἰς τὸν ναύτην, εἰς τὴν ὁποίαν αἴφνης κτυπᾷ τὸ πλοῖον καὶ βυθίζεται· οὕτω ποιεῖ καὶ ἡ κενοδοξία τὸν ἄνθρωπον· περὶ ταύτης ἔλεγον καὶ οἱ θεῖοι πατέρες, ὅτι εἰς τὴν κενόδοξον ψυχὴν ἐπιστρέφουσι πάλιν πάντα ἐκεῖνα τὰ πάθη, ἅπερ διὰ τῆς θείας χάριτος ἐνικήθησαν πρότερον, καὶ ἀνεχώρησαν ἐξ αὐτῆς. Μικρὰ νεφέλη σκεπάζει τὸν κύκλον τοῦ ἡλίου, καὶ ἀφοῦ παρέλθῃ ἡ νεφέλη, ὁ ἥλιος γίνεται πολλὰ θερμός· οὕτω καὶ μικρὰ ἀκηδία σκεπάζει τὸ φῶς τῆς ψυχῆς, ἀλλ' ἡ χαρά, Στις συμβαίνει μετὰ τὴν ἀκηδίαν, εἶναι πολλὰ μεγάλη. Μὴ ζητήσῃς ποτὲ νὰ ἐννοήσης τοὺς λόγους τῶν θείων μυστηρίων, τῶν ἐκτιθεμένων εἰς τὴν ἁγίαν γραφήν, ἄνευ προσευχῆς καὶ αἰτήσεως βοηθείας παρὰ Θεοῦ· ἀλλὰ λέγε, Κύριε, δός μοι σύνεσιν καὶ αἴσθησιν τῆς δυνάμεως, της 1