Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/366

ἐντὸς αὐτοῦ τὴν ἀναπνοὴν τῆς αἰσθήσεως ἐκείνου τοῦ καινού κόσμου. Καθὼς ἡ αἴσθησις τοῦ θανάτου ταράττει τὴν κράσιν τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἡ ἄτοπος θεωρία ταράττει τὴν εἰρή την τῆς διανοίας. Καθὼς εἶναι ἀδύνατον νὰ εὑρίσκηται εἰς ἕν καὶ τὸ αὐτὸ σῶμα ὑγεία καὶ ἀσθένεια, καὶ νὰ μὴ διαφθαρῇ τὸ ἓν ὑπὸ τοῦ ἄλλου· οὕτως εἶναι ἀδύνατον νὰ εὑρεθῇ εἰς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον ὁ πλοῦτος τοῦ ἀργυρίου καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς ἀγάπης, καὶ νὰ μὴ διαφθαρῇ τὸ ἓν ὑπὸ τοῦ ἄλλου. Και θὼς ὁ ύελος εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ συντριβῇ, ὅταν κτυπήσε εἰς τὴν πέτραν, οὕτως οὐδὲ ὁ ἅγιος δύναται νὰ μένῃ καθαρός, ὅταν κάθηται καὶ συνομιλῇ μετά γυναικός. Καθώς συντρί βονται τὰ δένδρα ὑπὸ τῆς ῥαγδαίας βροχῆς καὶ τῆς ὁρμητι κῆς κινήσεως τῶν ὑδάτων, οὕτω καὶ ἡ ἀγάπη του κόσμου χάνεται ἐκ τῆς καρδίας ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν πειρασμῶν, οἱ ὁποῖοι πίπτουσιν ἐπὶ τοῦ σώματος. Καθὼς τὰ ἱατρικὰ καθαρίζουσι τοὺς κακούς χυμούς τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἡ σφοδρότης τῶν θλίψεων καθαρίζει τὰ κακὰ πάθη ἐκ τῆς καρδίας. Καθὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αἰσθανθῇ ὁ νεκρὸς τὰ πράγματα τῶν ζώντων, οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ μοναχοῦ, τοῦ ἀποθανόντος ἐν τῇ ἡσυχία, στερεῖται τὴν ταραχὴν καὶ τὴν ζάλην, ἥτις συνήθως προκύπτει ἐκ τῆς αἰσθήσεως τῶν πραγμάτων ἐκείνων, εἰς τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται οἱ μετὰ τῶν ἀνθρώπων συναναστρεφόμενοι. Καθὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαμείνῃ ἀβλαβὴς ὅστις λυπεῖται τὸν ἐχθρὸν αὐτοῦ εἰς τὴν παράταξιν τοῦ πολέμου, οὕτως ἀδύνατον εἶναι καὶ εἰς τὸν ἀγωνιστὴν νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν ψυχὴν αὑτοῦ ἀπὸ τὴν ἀπώλειαν, ἐὰν λυπῆται τὸ ἑαυτοῦ σῶμα. Καθὼς τὸ μι κρὸν παιδίον τρομάζει ἀπὸ τὰ φοβερὰ φαινόμενα, καὶ τρέχον κρατεῖ τὰ φορέματα τῶν ἑαυτοῦ γονέων, καὶ παρακαλεῖ αὐτούς, οὕτω καὶ ἡ ψυχή, ὅταν στενοχωρῆται καὶ θλίβητας ἀπὸ τὸν φόβον τῶν πειρασμῶν, τρέχει καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεὸν διὰ ἀκαταπαύστων δεήσεων· καὶ ὅσον αὐξάνουσιν οἱ