Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/342

ματα τούτου τοῦ κόσμου· καὶ ὅμως μεθ' ὅλην αὐτῆς τὴν εἰς τὰ τοιαῦτα σπουδὴν δὲν δύναται νὰ μένῃ χωρίς διηνεκή φροντί δα καὶ φόβον περὶ τοῦ σώματος· καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τοιού τους γνωστικούς κυριεύει ἡ ὀλιγοψυχία, ἡ λύπη, ἡ ἀπόγνωσ σις, ὁ φόβος τῶν δαιμόνων, ἡ δειλία, ή περὶ ληστῶν φήμη, ἡ ἀκοὴ τῶν διαφόρων θανάτων, ἡ φροντὶς περὶ ἀσθενείας, ἡ μέριμνα τῆς πτωχεύσεως, ὁ φόβος τοῦ θανάτου, τῶν παθῶν καὶ τῶν θηρίων, καὶ πάντα τὰ τούτοις παρόμοια, τὰ ὁποῖα συμβαίνουσιν εἰς τὴν θάλασσαν τῆς παρούσης ζωῆς, ἥτις τα ράττεται νύκτα καὶ ἡμέραν ὑπὸ τῶν τοιούτων κυμάτων, καὶ ἀναβράζει ταῦτα ἐναντίον αὐτῶν. Ἀκολουθοῦσι δὲ ταῦτα· διότι τὸ μέτρον τοῦτο τῆς γνώσεως δὲν ἠξεύρει νὰ ρίψῃ τὴν μέριμναν αὑτοῦ εἰς τὸν Θεὸν μετὰ πεποιθήσεως τῆς πρὸς αὐτ τὸν πίστεως, ἀλλὰ μηχανᾶται καὶ πανουργεύεται εἰς πάντα τὰ ἑαυτοῦ ἔργα. Ὅταν ὅμως οἱ τρόποι τῶν μηχανημάτων αὐτῆς μείνωσιν ἀργοὶ καὶ ἀνενέργητοι ἔκ τινος αἰτίας, χωρὶς νὰ βλέπῃ τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ μάχεται μετὰ τῶν ἀνθρώ πων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐμποδίζουσιν αὐτήν, ἢ ἐναντιοῦνται εἰς αὐτήν. Εἰς ταύτην τὴν γνῶσιν ὑπάρχει πεφυτευμένον τὸ ξύλον τῆς γνώσεως τῶν καλῶν καὶ κακῶν, τὸ ὁποῖον ἐκριζοῖ τὴν ἀγάπην. Αὕτη ἡ γνῶσις ἐρευνᾷ καὶ ἐξετάζει τὰ μικρὰ σφάλε ματα τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, καὶ τὰς αἰτίας, καὶ τὰς ἀδυνα μίας αὑτῶν, Αὕτη ἡ γνῶσις κάμνει τὸν ἄνθρωπον νὰ δογματ τίζῃ, καὶ νὰ ἐναντιῆται εἰς τοὺς λόγους τῶν ἄλλων, καὶ νὰ δολιεύηται διὰ μηχανημάτων καὶ πανουργιῶν καὶ δι᾽ ἄλλων τρόπων, ἅτινα ἀτιμάζουσι τὴν ἀνθρωπότητα. Αὕτη ἡ γνῶ- σις παρευρίσκεται πανταχοῦ, καὶ εἰς αὐτὴν ὑπάρχει ἐν ἀλη θείᾳ ὑψηλοφροσύνη καὶ ὑπερηφάνεια· καθότι αὕτη πάντα τὰ καλὰ ἀποδίδει εἰς ἑαυτήν, καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν. Ἀλλ᾽ ἡ πίστις αναφέρει πάντα αὐτῆς τὰ ἔργα εἰς τὴν θείαν χάριν, καὶ διὰ τοῦτο δὲν δύναται νὰ ὑπερηφανευθῇ, και