Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/328

χου ἀρχῆς, θέλει ἔχει αὐτὸ πάντοτε ἕως τοῦ ἀτελευτήτου τέλους· καὶ ἔχει, καθὼς εἶπεν ὁ μακάριος Κύριλλος εἰς τὴν ἑρμηνείαν τῆς γενέσεως· φοβοῦ, λέγει, τὸν Θεὸν ἀπὸ ἀγά πην, καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ σκληρὸν ὄνομα τῆς δικαιοσύνης, ὅπερ ἐτέθη εἰς αὐτόν. Αγάπησον, ἄνθρωπε, τὸν Θεόν, καθόσον χρεωστῆς ν' ἀγαπᾶς αὐτόν, καὶ ὄχι διὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, τὰ ὁποῖα μέλλει νὰ σοὶ δώσῃ, ἀλλὰ δι' ὅσα παρ' αὐτοῦ ἐλά βομεν· ἐπειδὴ τίς δύναται ν' ἀνταμοίψη αὐτόν; Ποῦ εἶναι ἡ ἀνταπόδοσις αὐτοῦ εἰς τὰ ἔργα ἡμῶν; Τίς ἔπεισεν αὐτὸν ἐξ ἀρχῆς νὰ παραγάγῃ ἡμᾶς εἰς τὴν κτίσιν; Τίς παρακαλεῖ αὐτὸν δι' ἡμᾶς, ὅταν γινώμεθα ἀχάριστοι; Τίς ἐξύπνισεν ἐκεῖνο τὸ ἄπνουν ἡμῶν σῶμα εἰς τὴν ζωήν, ὅταν δὲν ὑπῆρ χομέν ποτε; Καὶ πάλιν, πόθεν πίπτει ἡ ἔννοια τῆς γνώσεως εἰς τὸν χοῦν; Ὢ τῆς θαυμαστῆς ἐλεημοσύνης τοῦ Θεοῦ! ὤ ἔκπληξις τῆς χάριτος του κτίστου ἡμῶν! ὦ δύναμις φθάς νουσα εἰς πάντα ! ω ἀμέτρου χρηστότητος, δι' ἧς εἰσάγεται πάλιν πρὸς ἀνάπλασιν ἡ φύσις ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν! Τίς εἶναι ἱκανὸς νὰ ἐξυμνήσῃ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἀνίστη σιν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος καταφρονεῖ καὶ βλασφημεῖ αὐτόν; τὸν ἄλογον χοῦν ἀνακαινίζει, καὶ ποιεῖ αὐτὸν συνετὸν καὶ λογι κόν· τὸν μετεωριζόμενον νοῦν καὶ τὰς περιπλανωμένας αἰτ σθήσεις ποιεῖ φύσιν λογικὴν καὶ ἀξίαν σκέψεως. Δὲν εἶναι ἱκανὸς ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ ἐννοήσῃ τὴν χάριν τῆς ἀναστάσεως αὑτοῦ. Ποῦ εἶναι ἤδη ἡ γέεννα, ἥτις δύναται νὰ λυπήσῃ ἡμᾶς ; Ποῦ εἶναι ἤδη ἡ κόλασις, ἥτις ἐκφοβεῖ ἡμᾶς παντα- χόθεν, καὶ νικᾷ τὴν εὐφροσύνην τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ; Καὶ τί εἶναι ἡ γέεννα ἐνώπιον τῆς ἐνδόξου ἀναστάσεως, ὁπότε θέ- λει ἀναστήσει ἡμᾶς, καὶ θέλει κάμει τοῦτο τὸ φθαρτόν σῶμα νὰ ἐνδυθῇ τὴν ἀφθαρσίαν, καὶ νὰ ἐγείρῃ ἐν δόξῃ τὸν εἰς "Αδου πεσόντα ἄνθρωπον ; Δεῦτε, ὦ διακριτικοί, καὶ θαυμάσατε· τίς εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις, ἔχων σοφὴν καὶ θαυμαστὴν τὴν διάνοιαν, δεν θέλει