Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/320

καύσῃ ἄλλους, τὰς καυθείσας ψυχὰς θέλει ζητήσει ὁ Θεὸς ἐκ τῶν χειρῶν σου· καὶ ἐὰν μὲν δὲν βάλλῃς σὺ τὸ πῦρ, ἀλλὰ συνεργεῖς μετὰ τοῦ ῥίπτοντος αὐτό, καὶ χαίρεις εἰς τοῦτο, ὑπάρχεις κοινωνὸς τοῦ κακοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως. Ἐὰν ἀγαπᾶς τὴν πραότητα, ἔχε εἰρήνην εἰς ἑαυτόν· καὶ ἐὰν ἀξιωθῇς τῆς εἰρήνης, θέλεις χαίρει εἰς πᾶσαν περίστασιν. Ζήτησον φρόνησιν, καὶ ὄχι χρύσιον. Ἐνδύου τὴν ταπείνωσιν, καὶ ὄχι τὸ βύσσινον φόρεμα τῶν βασιλέων. Απόκτησον τὴν εἰρήνην, καὶ ὄχι την κοσμικὴν βασιλείαν. Δὲν ἔχει φρόνησιν ἐκεῖνος, ὅστις δὲν ἔχει ταπείνωσιν· καὶ ὅστις δὲν ἔχει ταπείνωσιν, δὲν θέλει σκεφθῇ ποτε φρονίμως· Δὲν εἶναι ταπεινόφρων, ὅστις δὲν ὑπάρχει εἰρηνικός· καὶ ὅστις δὲν εἶναι εἰρηνικός, οὔτε ταπεινόφρων ὑπάρχει· καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχῃ τις εἰρηνικός, οὐδέποτε θέλει χαρῆ. Εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς τῶν ἀρετῶν, εἰς τὰς ὁποίας περιπατοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἐν τῷ κόσμῳ, δὲν εὑρίσκουσι τὴν εἰρήνην, ἐὰν δὲν πλησιάσωσιν εἰς τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ἐλπίδα· ἐπειδὴ ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἰρηνεύει ἀπὸ τοὺς κόπους καὶ τὰ προσκόμ ματα, ἕως ὅτου δὲν ἤθελεν ἀποκτήσει τὴν ἐλπίδα ὅταν ὅμως ἀποκτήσῃ αὐτήν, τότε θέλει εἰρηνεύσει, καὶ θέλει χαρῆ· καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπε τὸ προσκυνητὸν στόμα του Χριστοῦ· « δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτι σμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς· » πλησίασον, λέγει, εἰς ἐμέ, καὶ ἀναπαύεσαι ἐκ τοῦ κόπου καὶ τοῦ φόβου. Ἡ πρὸς Θεὸν ἐλπὶς ὑψώνει τὴν καρδίαν, ὁ δὲ φόβος τῆς κολάσεως συντρίβει αὐτήν. Τὸ φῶς τῆς διανοίας γεννᾶ τὴν πίστιν, καὶ ἡ πίστις γεννᾶ τὴν παρηγορίαν τῆς ἐλπίδος, ή δὲ ἐλπὶς στερεώνει τὴν καρδίαν. Η πίστις εἶναι ἡ φανέρω σις τῆς συνέσεως, καὶ ὅταν σκοτισθῇ ἡ διάνοια, κρύπτεται ἡ πίστις, καὶ τότε κυριεύει ἡμᾶς ὁ φόβος, καὶ κόπτει τὴν ἡμε τέραν ἐλπίδα. Ἡ πίστις ἡ προσγινομένη ἐκ τῆς μαθήσεως, δὲν ἐλευθεροῖ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν καὶ τὸν