μένων καὶ ὑπομένων εἰς τὰ τοιαῦτα ὁ ἀγωνιστής, ἀγωνίζε ται ἕως εἰς τὴν ὥραν τοῦ θανάτου· καθότι τὸ ν' ἀπαλλαγῶν μεν τελείως καὶ νὰ ἀποφύγωμεν τοῦτον τὸν πειρασμὸν εἶναι ἀδύνατον, καθὼς καὶ τὸ νὰ παρηγορηθῶμεν τελείως εἰς ταύ- την τὴν ζωήν· ἐπειδὴ οὕτως ηὐδόκησεν ὁ πανάγαθος Θεός νὰ ζῶμεν ἐνταῦθα, καὶ εἰς τοιαῦτα ἠθέλησε νὰ εὑρίσκωνται· ὅσοι περιπατοῦσε τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδὸν τῆς ἡσυ χίας. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Περὶ τῆς βλάβης τοῦ μωροῦ ζήλου, τοῦ νομιζομένου ὡς θείου· καὶ περὶ τῆς βοηθείας τῆς προερχομένης ἐκ τῆς πραότητος καὶ ἄλλων τρόπων. Ο ΖΗΛΩΤΗΣ ἄνθρωπος οὐδέποτε φθάνει εἰς τὴν εἰρήνην τῆς διανοίας αὐτοῦ· καὶ ὅστις εἶναι ξένος τῆς εἰρήνης, αὐτὸς εἶ ναι ξένος καὶ τῆς χαρᾶς· διότι εάν, ὡς λέγουσιν, ἡ εἰρήνη ἶναι ἡ τελεία ὑγεία τῆς διανοίας, ὁ δὲ ζῆλος ὑπάρχει ἐνάντ τιος τῆς εἰρήνης, ἔπεται λοιπόν, ὅστις ἔχει μωρὸν ζῆλον, αὐτὸς ἀσθενεῖ μεγάλην ψυχικὴν ἀσθένειαν. Ὦ ἄνθρωπε, σύ νομίζων, ὅτι διὰ τοῦ ζήλου σου θεραπεύεις τὰ ξένα σφάλε ματα, ἀποδιώκεις τὴν ὑγείαν τῆς ψυχῆς σου· ἐὰν ἀληθῶς ἐπιθυμῇς νὰ θεραπεύσῃς τοὺς ἀσθενεῖς κατὰ τὴν ψυχήν, γνώ- ριζε καλῶς, ὅτι οἱ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι κατὰ τὴν ψυχὴν χρειάζονται μᾶλλον συμπαθείας παρὰ ἐπιπλήξεως· καὶ πά λιν, ὅταν σὺ δὲν ἔχῃς συμπάθειαν πρὸς τοὺς ἄλλους, προς |
Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/312
Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
