Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/243

θαρὸς κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ ἀμόλυντος κατὰ τὴν διαγωγὴν λαλεῖ πάντοτε μετὰ προσοχῆς λόγους πνευματικούς, καὶ κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἑαυτοῦ ἀρετῆς διαλέγεται περὶ τῶν θείων πραγμάτων, καὶ περὶ τῶν ἰδίων· ἀλλ᾽ οὗ τινος ἡ καρδία υπάρ χει κυριευμένη ὑπὸ τῶν παθῶν, ὑπ' αὐτῶν κινεῖται καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, κἂν ὁμιλῇ περὶ πνευματικῶν πραγμάτων, ἀλλ' ὁμιλεῖ πάντοτε ἐμπαθῶς, ἵνα νικήσῃ ἀδίκως τοὺς ἄλλους εἰς τὴν ὁμιλίαν, καὶ τὸν τοιοῦτον ἀπὸ μόνης τῆς ἀπαντήσεως αὐτοῦ καταλαμβάνει ἐκεῖνος, ὅστις υπάρχει σοφός, ὁ δὲ και θαρὸς ὀσφραίνεται καὶ τὴν δυσωδίαν αὐτοῦ. Ὅστις ἐπασχολεῖται εἰς ματαιολογίας, η περιφέρεται τῇδε κἀκεῖσε σώματι καὶ ψυχῇ, εἶναι πόρνος· καὶ ὅστις συνανα στρέφεται, ἢ συζῇ μετ' αὐτοῦ, καὶ καταγίνεται εἰς τὰ τοι αῦτα, εἶναι μοιχός· καὶ ὅστις συγκοινωνεῖ μετ' αὐτοῦ, εἶναι εἰδωλολάτρης. Η μετὰ τῶν νέων φιλία εἶναι δελυκτὴ πορτ νεία παρὰ τῷ Θεῷ, καὶ ὅστις πέσει εἰς τοῦτο τὸ κακόν, δὲν εὑρίσκει θεραπείαν· ὅστις ὅμως ἀγαπᾷ ἀδιακρίτως παντας μετὰ συμπαθείας, αὐτὸς ἔφθασε τὴν τελειότητα. Ὅταν ὁ νέος ἀκολουθῇ καὶ συναναστρέφεται μετ' ἄλλου νεωτέρου, κάμνει τοὺς διακριτικούς νὰ πενθῶσι καὶ νὰ κλαίωσι δι' αὐτούς· ὁ δὲ γέρων, ὁ ἀκολουθὼν καὶ συναναστρεφόμενος μετὰ τῶν νέων, ἔχει πάθος συγχαμερώτερον τοῦ τῶν νεωτέρων, εἰ καὶ περὶ ἀρε τῶν ὁμιλεῖ εἰς αὐτούς, ἀλλ᾽ ἡ καρδία αὐτοῦ ὑπάρχει πληγω μένη ὑπὸ τοῦ πάθους. Ὅστις τῶν νέων ταπεινοφρονεῖ, καὶ ἀγαπᾶ τὴν ἡσυχίαν, καὶ ἔχει τὴν καρδίαν αὐτοῦ καθαράν, καὶ ἀπέχει ἐκ τῆς συναναστροφής παντὸς ἀνθρώπου, καὶ προσέχει εἰς ἑαυτόν, ταχέως θέλει γνωρίσει τὰ πάθη τοῦ ἀμελοῦς γέ- ροντος. Μή συναναστροφής ποτε μετὰ τοῦ γέροντος ἐκείνου, ὅστις ἐπίσης δὲν θεωρεῖ τὸν γέροντα καὶ τὸν νέον, μᾶλλον δὲ ἀπόφευγε ἀπ' αὐτοῦ ὅλαις δυνάμεσιν. Αλοίμονον εἰς τοὺς ἀμελεστέρους, οἵτινες ὑπὸ τὸ πρόσ χημα τῆς καθαρότητος αὐξάνουσι τὰ ἴδια αὐτῶν πάθη. Ὅστις