Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/208

λος τούτου τοῦ κόσμου. Ἐὰν ἀγαπᾶς τὴν μετάνοιαν, ἀγά- πῆσον καὶ τὴν ἡσυχίαν· διότι ἔξω τῆς ἡσυχίας δὲν τελειοῦ- ται ἡ μετάνοια· ἐὰν δέ τις ἀντιλέγῃ εἰς τοῦτο, μὴ φιλονεική- σης μετ' αὐτοῦ. Ἐὰν ἀγαπᾶς τὴν ἡσυχίαν τὴν μητέρα τῆς μετανοίας, ἀγάπησον μεθ᾽ ἡδονῆς καὶ τὴν μικρὰν ζημίαν τοῦ σώματος, καὶ τὰς ἐξ αὐτοῦ προερχομένας δυσαρεσκείας, καὶ τὰς ὑπὲρ τῆς ἡσυχίας ἀδικίας· διότι ἄνευ ταύτης τῆς προε τοιμασίας δεν δύνασαι νὰ ζήσῃς ἐλευθέρως εἰς τὴν ἡσυχίαν· ἐὰν ὅμως καταφρονήσης ταῦτα, γίνεσαι σύντροφος τῆς ἡσυ χίας κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ κάθησαι εἰς αὐτήν, και θὼς θέλει ὁ Θεός. Αγάπη τῆς ἡσυχίας εἶναι τὸ νὰ περιμέ της πάντοτε τὸν θάνατον· ὁ ἄνευ ταύτης τῆς μελέτης ἡσυ χάζων, δὲν δύναται νὰ ὑποφέρῃ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὀφείλει να ὑπομένη παντί τρόπῳ. Γνώριζε δὲ καὶ τοῦτο, ὦ διακριτικέ, ὅτι ὄχι διὰ τοὺς πολ- λοὺς ἀγῶνας καὶ κόπους τῶν κανόνων, ὅπως ἐργασθῶμεν ταῦτα ἀνελειπῶς, κάμνομεν τὴν κατοίκησιν μοναστικῶς, καὶ ἡσυχάζομεν, καὶ διατελοῦμεν κεκλεισμένοι· διότι εἶναι γνω στόν, ὅτι ἡ μετὰ τῶν πολλῶν συγκατοίκησις περισσότερον συντελεῖ εἰς τοῦτο, ἵνα προθυμηθῇ τὸ σῶμα· ἀλλ᾽ ἐὰν τοῦτο ὑπῆρχεν ἀναγκαῖον, πολλοὶ ἐκ τῶν πατέρων δὲν ἤθελον ἀφή σει τὴν κοινωνίαν καὶ τὴν συναναστροφὴν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄλλοι μὲν ἐξ αὐτῶν νὰ κατοικῶσιν εἰς τάφους, ἄλλοι δὲ ἐξ αὐτῶν νὰ ἐγκλείωσι τὸ ἑαυτῶν σῶμα ἐντὸς κελλίου μοναστι κοῦ, ἐν ᾧ μὴ δυνάμενον νὰ ἐκπληρώση τὰς χρείας αὐτοῦ, παρελύετο διὰ πάσης ἀσθενείας καὶ κόπου· ἀλλὰ καὶ τὰ εἰς αὐτοὺς ἐπερχόμενα βαρέα ἀῤῥωστήματα ὑπέφεραν μετ' εὐω χαριστήσεως καθ' ὅλην αὑτῶν τὴν ζωήν, διὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἠδύναντο κὰν νὰ σταθῶσιν ἐπὶ τοὺς πόδας, ἢ νὰ προσευχη θῶσι τὴν συνήθη αὐτῶν προσευχήν, ἢ νὰ δοξολογῶσι τὸν Θεὸν διὰ τοῦ στόματος· ἀλλ᾽ οὐδὲ ν᾿ ἀναγνώσωσι ψαλμούς, οὐδὲ ἄλλο τι ἐκ τῶν γενομένων διὰ τοῦ σώματος, καὶ ἤρκεσεν εἰς