Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/168

κτίσιν σου, σοὶ εἶναι γνωστὰ τὰ πάθη καὶ ἡ ἀσθένεια τῆς φύσ σεως ἡμῶν, καὶ ἡ δύναμις τοῦ ἀντιπάλου, σὺ αὐτὸς σκέπα σόν με ἐκ τῆς κακίας αὐτοῦ· διότι ἡ δύναμις αὐτοῦ ὑπάρχει κραταιά, καὶ ἡ φύσις ἡμῶν ταλαίπωρος, καὶ ἡ δύναμις ἀσθε νῆς· σὺ λοιπόν, ἀγαθέ, ὅστις γνωρίζεις τὴν ἡμετέραν ἀσθέ νειαν, καὶ ἀφαιρεῖς τὴν δυσκολίαν τῆς ἀδυναμίας ἡμῶν, οὐ- λαξόν με ἐκ τῆς ταραχῆς τῶν λογισμῶν, καὶ ἐκ τοῦ κατα κλυσμοῦ τῶν παθῶν, καὶ ποίησόν με ἄξιον ταύτης τῆς ἁγίας διακονίας, ἵνα μὴ τυχὸν διὰ τῶν παθῶν μου φθείρω τὴν γλυ κύτητα αὐτῆς, καὶ εὑρεθῶ ἀναιδὴς καὶ τολμηρὸς ἐνώπιόν σου. Πρέπει δὲ ν' ἀρχώμεθα της πνευματικῆς ταύτης εργασίας μεθ' ὅλης ἡμῶν τῆς ἐλευθερίας,ἄνευ παιδαριώδους καὶ τεταραγ μένου τινὸς λογισμοῦ. Ἐὰν δὲ ἴδωμεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει πολλή ὥρα,καὶ ἤδη ἐξημερώνει, πρὶν ἔτι τελειώσωμεν, ἐν τοιαύτη περι πτώσει ἂς ἀφήσωμεν ἑκουσίως μίαν δόξαν, ἢ καὶ δύο ἐκ τῶν συνηθεισμένων στίχων, ἵνα μὴ δώσωμεν ἀφορμὴν εἰς τὴν τα ραχήν, καὶ ἀφανίσωμεν την γλυκύτητα της προσευχῆς, καὶ ἑπομένως ταράξωμεν καὶ τοὺς ψαλμούς της πρώτης ώρας. Ὅταν δὲ προσεύχησαι, ἐὰν κρυφομιλήσῃ, ἢ μᾶλλον ψη- θυρίσῃ εἰς σὲ ὁ λογισμός σου, λέγων σοι, ἐπιτάχυνον ὀλίγον, διότι αὐξάνει τὸ ἔργον, μὴ ἀκούσῃς αὐτόν· εἰδὲ καὶ σ' ἐνο χλήσῃ περισσότερον, στρέψον ὀπίσω εὐθὺς μίαν δόξαν, ἢ ὅσον θέλεις, καὶ ἕκαστον στίχον κατ' ἔννοιαν στιχολόγησον πολλάκις· εἰδὲ πάλιν σὲ ταράξῃ ὁ λογισμός, ἄφες την απι χολογίαν, καὶ γονάτισον εἰς προσευχήν, λέγων καθ' ἑαυτόν· ἐγὼ δὲν θέλω ν' ἀριθμήσω τους ψαλμοὺς τῆς προσευχής, ἀλλὰ νὰ φθάσω εἰς τὰς οὐρανίους μονάς· καθότι ἐγὼ εἰς πᾶ σαν ὁδὸν ἀρετῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ἤθελες με οδηγήσει, Κύπ ρες, προθύμως καὶ μετὰ ταχύτητος θέλω περιπατήσει. Ο Ισραηλιτικὸς ἐκεῖνος λαός, ὅστις ἐχώνευσε τὸν μόσχον εἰς τὴν ἔρημον, τεσσαράκοντα ἔτη περιεπάτησε, περιερχόμενος, καὶ ἀνερχόμενος καὶ κατερχόμενος τὰ ὄρη καὶ τοὺς βουνούς,