Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/163

κατορθώσεως τῶν ἀρετῶν, καὶ ἐκ τῆς καλῆς συνειδήσεως. Σκληρὸν βέβαια εἶναι τὸ νὰ δουλεύῃ τις τὸ ἑαυτοῦ σῶμα· ὅστις ὅμως ησθάνθη ολίγον τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ἐλπίδα, οὗτος πλέον δὲν θέλει καταπεισθῇ ὑπὸ ἀνάγκης τινός, ἵνα δουλεύῃ τοῦτον τὸν σκληρὸν δεσπότην. Τὸ νὰ σιωπᾷ τις πάντοτε, καὶ τὸ νὰ κάθηται καὶ φυλάττη τὴν ἡσυχίαν, προέρχεται ἐκ τούτων τῶν τριῶν αἰτιῶν, ἡ διὰ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων πράττει τοῦτο, ἢ ἐκ τῆς θερμότη τος τοῦ ζήλου τῆς ἀρετῆς, ἡ ὅτι ἔχει θείαν τινὰ ἐργασίαν εἰς τὴν καρδίαν του, καὶ ὁ νοῦς αὐτοῦ ἕλκηται ἐκ ταύτης· ὅστις λοιπὸν δὲν κινεῖται ἐκ τῶν τελευταίων δύο αἰτιῶν, αὐτ τὸς ἐξάπαντος νοσεῖ τὴν πρώτην ἀσθένειαν τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. 'Αρετὴ εἶναι οὐχὶ ἡ φανέρωσις τῶν πολλῶν καὶ δια φόρων πράξεων, τῶν γενομένων διὰ τοῦ σώματος, ἀλλ' ἡ ἐρα γασία τῆς σοφωτάτης καρδίας διὰ τῆς πρὸς Θεὸν ἐλπίδος· διότι ὁ ὀρθὸς σκοπὸς ἑνώνει αὐτὴν μετὰ τῶν θεαρέστων ἔρ γων· ἐπειδὴ ἡ μὲν διάνοια δύναται καὶ ἄνευ σωματικῶν πρά- ξεων νὰ ἐκτελέση τὸ καλόν· τὸ σῶμα ὅμως ἄνευ τῆς σοφίας τῆς καρδίας, ἂν καὶ κοπιάζη δεν δύναται νὰ ὠφεληθῇ· ἀλλ' ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος, ὅταν εὕρη περίστασιν τινα ἀγοθοεργίας, δὲν ὑποφέρει νὰ μὴ δείξη τὴν ἀγάπην του πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σκοποῦ τῆς ἑαυτοῦ ἐργασίας· καὶ ἡ μὲν πρώτη τάξις τῆς διανοίας εὐοδοῦται πάντοτε, ἡ δευτέρα ὅμως τάξις τοῦ σώ- ματος πολλάκις μὲν εὐοδοῦται, ενίοτε όμως οὐχί. Καὶ μὴ νομίσης, ὅτι τοῦτο τὸ πρᾶγμα εἶναι μικρόν, τὸ ν' ἀπομακρύ νηταί τις πάντοτε ἐκ τῶν αἰτιῶν τῶν παθῶν. Τῷ δὲ Θεῷ ἡμῶν εἴη δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.