Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/160

Πρῶτον μὲν ὁ διάβολος ἀγωνίζεται να καταργήσῃ τὴν ἀδιάλειπτον εὐχὴν τῆς καρδίας, καὶ ἔπειτα πείθει τὸν μονα γὰν νὰ καταφρονήσῃ καὶ τοὺς ὡρισμένους καιροὺς τῆς προσευ χῆς καὶ τοῦ κανόνος, ὅστις γίνεται διὰ προσκυνημάτων καὶ γονικλησιῶν. Καὶ οὕτω πρῶτον χαυνοῦται ὁ λογισμός αὐτοῦ, καὶ συγκατατίθεται νὰ φάγῃ πρὸ τοῦ ὡρισμένου και ροῦ ὀλίγον, καὶ ὕστερον, μετὰ τὴν πτῶσιν ταύτην καὶ τὴν κατάργησιν τῆς ἐγκρατείας αὐτοῦ, κρημνίζεται εἰς ἀκρασίαν καὶ ἀσωτείαν. Ἔτι δὲ καὶ ὅταν ἴδῃ τὴν γύμνωσιν τοῦ σώμα τος αὐτοῦ, ἢ τὴν καλλονὴν τινὸς τῶν μελῶν του, εξερχόμε νος ἔξω πρὸς τὴν χρείαν τοῦ σώματος, ἢ εἰσάγων μετὰ θάρ ρους τὴν χεῖρα ἐντὸς τῶν ἱματίων του καὶ ψηλαφῶν τὸ ἴδιον αὐτοῦ σῶμα, πρῶτον μὲν νομίζει τοῦτο μικρόν τι, ἔπειτα δε μως διεγείρονται εἰς αὐτὸν ἄλλα καὶ ἄλλα . . . . καὶ ἐκεῖνος ὅστις πρότερον ἐφύλαττε τὴν ἀσφάλειαν τοῦ νοὸς αὐτοῦ, ἤδη ἀνοίγει ἐναντίον αὐτοῦ μεγάλας καὶ κακὰς εἰσόδους· διότι οἱ λογισμοί, ἵνα εἴπω ὡς ἐν παραδείγματι, ὁμοιάζουσιν ὡς τὰ ὕδωρ, καὶ ὅσον περιμαζεύονται ἀφ᾿ ὅλα τὰ μέρη, τρέχουσε μετ᾽ εὐταξίας· ἐὰν ὅμως ἐκκλίνωσι τῆς εὐθείας ὁδοῦ, προ ξενοῦσι πολὺν ἀφανισμὸν καὶ ἐρήμωσιν εἰς τὴν ψυχήν πειδὴ ὁ ἐχθρὸς ἵσταται, καὶ παρατηρεῖ, καὶ περιμένει ἡμέραν καὶ νύκτα, καὶ περισκοπεῖ, ποῖον αἰσθητήριον ἤθελεν ανοι γεῖ, ἵνα εἰσέλθῃ δι' αὐτοῦ εἰς τὴν ψυχήν· καὶ ἐὰν προκύψε παρ' ἡμῶν μικρὰ ἀμέλεια εἴς τι τῶν προλεχθέντων, τότε καὶ αὐτὸς ὁ δόλιος καὶ ἀναιδὴς ῥίπτει καθ᾿ ἡμῶν τὰ ἑαυτοῦ βέλη καὶ ποτὲ μὲν αὐτὴ ἡ φύσις ἀγαπᾶ τὴν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν παρ ῥησίαν, καὶ τὸν γέλωτα, καὶ τὸν μετεωρισμὸν, καὶ τὴν ἀμέλειαν εἰς τὰ πνευματικά, καὶ γίνεται εἰς ἡμᾶς πηγὴ τῶν παθῶν, καὶ πρόξενος πολλῆς ταραχῆς, ποτὲ δὲ αὐτὸς ὁ ἐχθρὸς ὑποβάλ λει τὰ τοιαῦτα εἰς τὴν ψυχήν. Ἡμεῖς δὲ τοῦ λοιποῦ ἀντὶ τῶν μεγάλων ἀγώνων ἂς ἀναλάβωμεν τοὺς μικροὺς κόπους, τοὺς ὁποίους καταφρονοῦμεν· διότι ἐὰν αὐτοί, ὡς προείπον,