μονὴν μεγίστην. Καὶ ἐὰν αὐτοὶ ὑπέμειναν ταῦτα διὰ δόξαν καὶ ἐλπίδα ματαίαν, πόσον μᾶλλον ἡμεῖς οἱ μοναχοὶ ὀφείλομεν νὰ ὑπομένωμεν τὰ παρόμοια, ἢ καὶ περισσότερα, οἵτινες προσέ πλήθημεν παρὰ Θεοῦ, ἵνα γίνωμεν κοινωνοὶ τῶν παθημάτων καὶ τῆς δόξης αὐτοῦ; Τῆς ὁποίας δόξης εἴθε ν' ἀξιωθῶμεν διὰ τῶν εὐχῶν καὶ πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, καὶ πάντων τῶν ἁγίων οἵτινες διὰ πολλῶν ἱδρώτων καὶ κόπων εὐηρέστησαν τῷ Θεῷ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Περὶ ἀδιακόπου νηστείας, καὶ τοῦ νὰ συνάζῃ τις ἑαυτὸν εἰς ἕνα τόπον· καὶ πόσα καλὰ προέρχονται ἐκ τούτου· καὶ ὅτι μετὰ γνώσεως καὶ διακρίσεως ἔμαθε ταῦτα ὁ θεῖος πατήρ. ΕΠΕΙΔΗ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐπειράσθην καὶ διὰ τῶν δεξιῶν καὶ διὰ τῶν ἀριστερῶν μέσων, καὶ ἐδοκίμασα πολλὰ καὶ ἐκ τῶν δύο τούτων τρόπων, καὶ ἔλαβον πολλὰς καὶ ἀναριθμή τους πληγὰς ἐκ τοῦ ἐναντίου μέρους, καὶ ἠξιώθην κρυπτώς μεγάλης αντιλήψεως καὶ βοηθείας παρὰ Θεοῦ, ἐδοκίμασα ὁ ἴδιος ὡς ἐκ τῆς πολυκαιρίας, καὶ ἔμαθον διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ταῦτα τὰ ἑξῆς. Ὅτι τὸ θεμέλιον πάντων τῶν και λῶν ἔργων, καὶ ἡ ἀνακάλεσις τῆς ψυχῆς ἐκ τῆς αἰχμαλω σίας τοῦ διαβόλου, καὶ ἡ ὁδὸς ἡ φέρουσα τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸ φῶς καὶ εἰς τὴν ζωήν, συνίστανται εἰς τοὺς ἑπομένους δύο τρόπους· πρῶτον εἰς τὸ νὰ περιμαζεύσῃ τις ἑαυτόν, καὶ 9* |
Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/153
Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
