Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/152

τῆς ἐνθυμήσεως αὐτῶν λυπηρὰ εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἐπειδὴ τα ράττουσι τὸν νοῦν διὰ τὸ μεγαλεῖον τοῦ πράγματος, ἂς σιω πήσωμεν ταῦτα. Ἐξετάσωμεν δὲ τοὺς ἀθέους φιλοσόφους λεγομένους· διότι εἰς ἐξ αὐτῶν ἔθηκε νόμον εἰς ἑαυτὸν νὰ φυλάξῃ εἰς τινας χρόνους σιωπήν, ὅπερ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς τῶν ῥωμαίων ἐ- θαύμασε, καὶ ἠθέλησε νὰ δοκιμάση αὐτόν. Προσέταξε λοιπόν νὰ φέρωσι τοῦτον ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ ὡς εἶδεν αὐτὸν σιω πῶντα καὶ μὴ ἀποκρινόμενον παντελῶς εἰς ὅσα ἠρώτησεν αὐτόν, ἐθυμώθη ὁ βασιλεύς, καὶ προσέταξε να θανατώσωσιν αὐτόν· διότι δὲν ἐσεβάσθη τὸν θρόνον καὶ τὸν στέφανον τῆς αὐτοῦ δόξης. Ὁ δὲ φιλόσοφος μὴ φοβηθείς παντελῶς, ἐφύσ λαξε τὸν ἑαυτοῦ νόμον, καὶ ἐν ἡσυχία ἑτοιμάσθη πρὸς τὸν θάνατον. Ὁ δὲ βασιλεὺς προσέταξε τους δημίους, ὅτι εἰ μὲν φοβηθῇ τὸ ξίφος, καὶ λύσει τὸν ἴδιον αὐτοῦ νόμου, να θανα τώσωσιν αὐτόν, εἰ δὲ καὶ φυλάξει τὸν νόμον αὐτοῦ, νὰ ἐπιστρέ ψωσιν αὐτὸν ζῶντα πρὸς αὐτόν. Ὅταν λοιπὸν ἔφθασαν εἰς τὸν ὡρισμένον τόπον τῆς καταδίκης, οἱ διωρισμένοι να θανατών σωσιν αὐτόν, ἠνάγκαζον αὐτὸν νὰ λύσῃ τὸν ἑαυτοῦ νόμον, καὶ νὰ μὴ ἀποθάνῃ· αὐτὸς ὅμως ἐσυλλογίσθη οὕτω, κάλλιον μοὶ εἶναι ν' αποθάνω εἰς μίαν στιγμήν, καὶ νὰ φυλάξω τὸν ἴδιόν μου νόμον, διὰ τὸν ὁποῖον τοσοῦτον ἐκοπίασα, παρὰ νὰ νικηθῶ ἐκ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, καὶ νὰ ἐξυβρίσω τὴν σου φίαν μου καὶ νὰ προξενήσω ἐντροπὴν εἰς ἐμαυτόν, ὅτι ἐξ ἀνάγ της ἔλυσα τὴν σιωπήν, ἵν᾽ ἀποφύγω τὸν θάνατον· ταῦτα σκε φθείς, ἤπλωσεν ἑαυτὸν ἀταράχως, ἵν᾿ ἀποκεφαλισθῇ. Ἐχοι- νοποιήθησαν ταῦτα εἰς τὸν βασιλέα, ὅστις, θαυμάσας εἰς τοῦ το, ἀπέλυσεν αὐτὸν μετὰ σεβασμοῦ. ῎Αλλοι δὲ πάλιν ἐκ τῶν φιλοσόφων τούτων παντελώς κατεπάτησαν τὴν σαρκικὴν ἐπι θυμίαν· καὶ ἕτεροι μετὰ πραότητος ὑπέμειναν τὰς ὕβρεις καὶ τὰς κατηγορίας· καὶ ἄλλοι ὑπέφεραν ἀλύπως δεινὰς ἀῤῥωστίας· καὶ ἔτεροι εἰς θλίψεις καὶ εἰς μεγάλας δυστυχίας έδειξαν ὑπο 1