Σελίδα:Isaak Syrian K.Pantokratorinos.pdf/129

λημα αὐτοῦ· διότι δὲν συγχωροῦσιν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν τοιοῦτον νὰ φροντίζη τὰς ἀναγκαίας χρείας τοῦ σώματος αὑτοῦ, ἵνα μή, ἐπασχολούμενος εἰς τὰ τοιαῦτα, ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν· ἀλλὰ καὶ αὐτὸς δὲν φροντίζει ποσῶς περὶ ἄλλου τινός πράγματος, παρὰ μόνον πῶς νὰ μένῃ ἀργός ἀπὸ πᾶσαν φροντίδα, τείνουσαν πρὸς ἡδονὴν καὶ διασκορπι σμὸν τοῦ νοός, καὶ τοῦτο διὰ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐν τοσούτῳ αὐτὸς θέλει ἀπολαμβάνει πάντα τὰ ἀναγκαῖα διὰ θαυμασίου τρόπου, χωρὶς νὰ φροντίσῃ καὶ χωρὶς νὰ κοπιάση δι' αὐτά. Αλλ' ὅστις ἔχει τὴν καρδίαν αὐτοῦ προσηλωμένην ὅλως εἰς τὰ γήϊνα, καὶ αείποτε τρώγει χοῦν εἰς τὰ τῆς ἀτιμίας πάθη μετὰ τοῦ ὄφεως διαβόλου, καὶ δὲν φροντίζει παντελῶς περὶ τῶν εὐαρεστούντων τῷ Θεῷ ἔργων τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ ταλαιπωρεῖται καὶ μοχθῇ εἰς πάντα τὰ σωματικά, καὶ ὑπάρ χει παραλελυμένος καὶ ἀργὸς ἀπὸ πάσης ἀρετῆς διὰ τὴν διηνεκή συνομιλίαν καὶ τὸν μεταιωρισμὸν τῆς ἀκολασίας, και προφασίζεται προφάσεις τινάς, ὁ τοιοῦτος διὰ τὴν ἀμέ λειαν αὑτοῦ καὶ τὴν ἀργίαν εἰς τὰ ψυχικὰ εἶναι ἔκπτωτος τοῦ Θεοῦ· μόνον δ᾽ ἐνίοτε, ὅταν στενοχωρηθῇ ὑπὸ τῆς ἐνδείας, ἢ ὑπὸ τοῦ θανάτου, ἢ θλιβῇ ἐκ τοῦ θερισμοῦ τῶν ἑαυτοῦ ἀνο- μιῶν, λέγει δῆθεν, ἂς ἐλπίσω εἰς τὸν Θεόν, καὶ αὐτὸς θέλει μὲ κάμει ἀμέριμνον, καὶ θέλει μοί δώσει ἄνεσιν· ἀλλ᾽ εἰς αὐτὸν ἤθελεν εἴπει τις οὕτως· ὦ ἀνόητε, μέχρι τῆς παρούσης ὥρας δὲν ἐνεθυμήθης τὸν Θεόν, ἀλλ᾽ ἐξύβρισας αὐτὸν διὰ τῶν ἔργων σου, καὶ τὸ ἅγιον αὑτοῦ ὄνομα ἐβλασφημεῖτο διὰ σοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ὡς γέγραπται, καὶ ἤδη τομλᾶς νὰ λέγης μὲ πλατὶ στόμα, ἂς ἐλπίσω εἰς τὸν Θεόν, καὶ αὐτὸς θέλει μοὶ βοηθήσει, καὶ θέλει μὲ κάμει ἀμέριμνον; καλῶς λοιπὸν εἶπεν ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ησαίου, ἐκτρέπων τοὺς τοιούτους ἐκ τῆς ματαίας αὐτῶν ἐλπίδος, λέγων, καθημέραν μὲ παρακαλοῦσι, καὶ θέα λουσι νὰ μάθωσι τὰς ὁδούς μου, καὶ ζητοῦσι παρ' ἐμοῦ κρίσιν